Oysa 'oyunlara' bağımlı olmamakla, onların gizemli çekiciliğinden uzak durmakla şımartırdım kendimi. Biz mürekkep yalamışlardan satranca, brice eğilimli nicelerini görüp de eleştirirdim onları: Bunca zamanlarını daha yararlı, daha geliştirici uğraşlara ayırmayıp, kendilerini 'boş' işlerle avuttukları için! Neymiş, satranç zihni geliştirir, insanın birçok yetisini diri tutarmış. Daha dikkatli, daha ölçülü, dengeli bir 'ruh'a eriştirirmiş insanı! Briç, biraz şansa dayansa da, ortağımızla sağlıklı iletişimi olanaklı kılarak, bir hedefe kilitlenip, insanın ihtiyatlı davranmasına yardım edermiş. Oysa bu iki oyunu da başarıyla oynayıp, yaşamlarında sapıtan örnekler hiç de az değil, gözlemlerime göre. Saatlerce satranç tahtasının önünden kalkmayan, briç masasından kopamayan insanların zoru nedir acaba? Elbette bu iki oyunu aynı kefeye koyuyor değilim; daha 'tehlikeli' olanları, kumar olarak oynanıp, insan yaşamını cehenneme çevirenleri de var.
Derler ki, yaşamı bir oyun olarak görebilmek bir yaşama ustalığıdır. Oyunlar içinde tanırız kendimizi, birbirimizi. Oyuna katılmak, insan oluşumuzu tatmak anlamına gelebilir. Paylaşmak, iletişime girmek, gerçeğin karşımıza çıkardığı, çıkarabileceği sorunlarla baş etmede bize yardımcı olabilir. Oyunlar çeşit çeşit; dans etmek örneğin, bedenin, duyguların, düşüncelerin biraradalığını, diğer insanlarla etkileşimin anlamını yakalamaya yardımcı olabilir. 
Bireysel olarak ya da takım hâlinde katıldığımız yarışmacı oyunlar hem bizi yaşamın sorunlarını çözmede hazırlıklı kılabilir hem de sürüklenip gittiğimiz için canımızı sıkan yaşamanın cenderelerinden kurtarabilir. Oyun seyretmek de geliştirici değil midir? Spor müsabakalarını, yarışmaları, seyirlik oyunlarını. Tiyatro sözcüğünün 'teori' sözcüğü ile eş kökenli oluşu ilginç değil mi? 

***
Oyunların budalası olmaya hayır! Oyun bağımlılığına hayır! Bu anlamda 'oyun' artık bizi oymakta, yaşamımızı cehenneme çeviren tatsız bir gerçek olarak karşımıza çıkmaktadır. Bizi oyan oyun, oyun olamaz. Kendimizi özgür olarak duyamadığımız, anlayışımızı, kavrayışımızı geliştiremeyen, beden ve ruh sağlığımızı bozan ağır bir işçilik olarak oyun, bir yaşam tehlikesidir. 
Korkarım benim sudoku tutkum, gitgide bir tehdit oluşturmakta yaşayışıma. Olabildiğince zor olanlarını alıyorum karşıma; oynadıkça öğreniyorum, oyunun inceliklerini. Peki öğrendiklerim yalnızca oyunla mı ilgili?
Değil. Bulmanın, çözmenin inanılmaz esrikliği çok çekici hele, diğer sudokucuların kolay kolay çözemediklerini çözüyor olmak, bencilce bir hoşnutluk duygusu vermiyor değil insana. Örneğin şöyle düşünebiliyorsunuz: ìSalak Kâzım buraya 3 geleceğini bir türlü bulamaz!" Kâzım beyin bulmadığını düşündüğünüz 3 size haz veriyor. Budalaca bir yükseklik duygusu; insanları tanıyamamanın, küçük görmenin bir sonucu.
Sıkıntıları da çok. Kâzım Bey çözmüş, size getiriyor aynı bilmeceyi. Uğraşıyor ve çözemiyorsunuz. Bahaneler uyduruyorsunuz: İyi gününüzde olsaydınız, rahatlıkla çözebilirdiniz. Yorgunsunuz. Yoksa siz bunun gibi, hattâ bundan çok çok zor olanları nasıl da kısa bir sürede çözmüştünüz! Yine bir şişinme ve kendinizden kaçma çabası.    
Ben sudoku saplantımla yüzleşmeye çalışıyorum. Soruyorum kendime: Ruhumda ne gibi sorunlar var ki, kendimi sudoku dehlizlerine atıyorum? Çevremle ilişkimde, kendime bakışımda, yaşamla ilgili değerlerimde, umutlarımda, umutsuzluklarımda ne gibi sorunlar yaşıyorum ki sonunda bir sudoku budalası olup çıkıyorum?
Sudoku bana kendimi gösteren bir ayna oluveriyor. Ona teşekkür ederek, çözmeye devam ediyorum.