Malum 90'lı yıllar Türkiye tarihinin en karanlık yıllarıydı.

Faili meçhuller, karanlık suikastler, terör, istikrarsız hükümetler ve devletin maliyesine çökmüş sırtlanlar.

En sonunda tası tarağı toplayan soluğu yurt dışında aldı, geride kalanlar da o gün bugündür enkazı kaldırma telaşında.

Bugün genç arkadaşlara nostaljik bir söylem ile 'ne güzel yıllardı' diyerek yutturulmaya çalışılan o günler bir neslin hayatının karartıldığı zamanlardı.

Neden mi bu konuyu buraya taşıma gereği duydum?

Bir televizyon ekranında emekli bir general, Uğur Mumcu'nun İsrail istihbarat teşkilatı MOSSAD tarafından öldürüldüğünü açıkladı.

İçinizden 'Ne var ki bunda, yıllardır buna benzer söylemler zaten hep vardı' diyeniniz olabilir ama konuya baktığım yer burası değil benim.

Kerameti kendinden menkul tekaüt general 'kim katletti, nereden ve ne zaman geldiler, nereye gittiler, nasıl kaçtılar hepsi tarafımdan bilinmektedir, ben tüm bu konularda aileye bilgi verdim' diyerek ortaya çıktı.

Hatta daha detay bilgiler sunarak, Mersin'e deniz yolu ile beş kişi geldiklerini, Ankara'ya geçtiklerini ve Mumcu'nun öldürülmesi sonrasında Esenboğa'dan kaçtıklarını söyledi. Esenboğa'dan çıkış yaparlarken bilgisayarların arızaya geçirilerek pasaport kontrolünden de geçmedikleri detayı da işin cabası.

İddialı bir şekilde ve ısrarla 'hepsi tarafımdan bilinmektedir' diyor ve ekliyor: Bunların tamamını aileye ilettim.

Uğur Mumcu'nun katledilmesi başlı başına büyük bir kayıp ama durun...

Bu suikast sonucu Türkiye'de kitlelerin hareketlendirildiği, 'Türkiye laiktir, laik kalacak' sloganları ile sokakların inletildiği, eda edilen cenaze namazı sonrası imam henüz tabutun başındayken cenaze namazı kılanların hep bir ağızdan 'kahrolsun şeriat' diye ironik sloganlar attığı bir dönemden geçtik.

Mumcu'dan sonra da yaşanılan felaketler bitmedi ve zirveyi 28 Şubat post modern darbesi ile gördük.

Sincan'da tanklar yürütülürken güvenlik bürokrasisinin omuzu kalabalık paşalarından bazıları 'demokrasiye balans ayarı verdik' diye gururla konuşuyordu.

Bir yandan bankaların içi boşaltılırken, diğer yandan İsrail ile yağlı ballı anlaşmalar imzalanıyordu.

Bu kapsamda İsrailli IMI firmasına 170 adet M60 tankının modernizasyonu kapsamında 700 milyon dolar ödeniyor, diğer taraftan F-4 uçaklarının modernizasyonu kapsamında yine İsrail'e yağlı ballı ihaleler veriliyordu.

Yetmedi, Konya'daki üsler İsrail uçaklarına tatbikat maksatlı sonuna kadar açılıyor ve İsrail'e derinlikte harekat kapsamlı stratejik bir imkan altın tepsi içinde sunuluyordu.

O dönemde İsrail ile birlikte nelerin, nasıl kotarıldığını öğrenmek isteyenler dönemin namlı generali Çevik Bir'in 2002 yılında Middle East Quarterly dergisi için kaleme aldığı 'İstikrarın formülü: İsrail ve Türkiye' isimli yazısına bakabilir.

Birtakım kullanışlı küfürbazlar ise Çarşamba semtinde Müslüman avına çıkacaklarını gazetelerinde zerre sıkılmadan ilan ediyorlardı.

Konuyu bağlayayım o zaman...

Ülkeye bu deli gömleğinin giydirildiği yıllardaki en önemli faili meçhul cinayete dair o dönemin bir muvazzaf subayı, 'ben ne olup bittiğinin tamamını biliyorum' diyorsa bunu yargı da TBMM de MSB de ciddiye almalı ve mezkûr generalin ifadesine başvurulmalıdır.

Sen bu bilgileri kimden ve nasıl temin ettin?

Bu kadar teknik detaya hangi sıfat ile haiz oldun?

Aileye hangi sıfat ile bilgi verdin?

Bugüne kadar neden sustun?

Öyle 'ekranda bunların hepsi anlatılmaz, sonra yazarım' demekle kimse kenara çekilemez.

Birileri Mumcu cinayeti gibi faili meçhuller üzerinden koca ülkeyi göbeğinden güneydeki pek sevdikleri ülkeye entegre etti, şimdi herkes battaniyeyi başından yukarı çekerek uyumaya devam mı edecek?

Ya Mumcu'nun öldürüldüğünde yazılarını yayınladığı gazete neden sus pus?

Kafa konforlarına halel mi gelir işin içinde İsrail olunca?