Son yazımızda Suriye'de devrimin birinci yıldönümü dolayısıyla edindiğim izlenimlerimi sizler için kaleme almış ve buradan görüşlerimi belirtmiştim. Yazımın sonunu devam edeceğiz diyerek de tamamlamıştım.
O halde devam edelim.

Rızaya dayalı devlet bir nimet

Halkını varil bombaları ile katleden bir devlet anlayışının normal bir savaşı mumla aratacak ortam oluşturabildiğini Suriye'de bir kez daha görebildim. Benzer görüntüleri Bosna'daki iç savaş sonrasında da görmüştüm lakin Suriye'dekine benzer bir tablo tam ibretlik.
Normal bir savaşta devletin ile bütünleşiyorsun, savaşamayacak durumda olan yaşlı ve çocuklar, yaşadıkları muhitleri güvenlik gerekçesiyle terk etseler dahi devletin sana cephede düşmana karşı koyman için silah ve lojistik destek sunabiliyor.
Ukrayna'da savaştan kaçan önemli bir nüfus olsa da Rus işgaline karşı direnen bir Ukrayna halkının varlığını kimse görmezden gelemez.
İşgalci güçlere karşı topyekûn mücadele eden tarihten çok fazla misal sunmak mümkündür. Lakin, bir rejim her ne pahasına olursa olsun gücü devretmek istemiyor ve kendi halkına da namlusunu döndürebiliyorsa işte o zaman durum çok vahim.
İşte Suriye'de yaşanan da bundan ibaret.
Suriye'de mezhebi taassubu gözlerini kör etmiş bir rejim yaklaşık yarım asır Suriye'yi kan ve gözyaşı ile yönetti.
Kendi halkından bir milyon insanı canice varil bombaları ile katletmekten geri durmadı.
Elbette bunu tek başına yapmadı, yapamazdı da zaten.
İran ve Rusya gibi bu coğrafyada katliam yapmaktan asla imtina etmeyecek iki devlete sırtını dayayarak milyonlarca insanı başka ülkelere sürdü çıkardı, bir milyondan fazla vatandaşını varil bombalarıyla katletti.
Şimdilerde ortaya çıkan bir video görüntüsünde araç kullanan Esed isimli bu korkak katliamlardan zerre kadar pişman da olmadığını ortaya koyan açıklamalar yapıyor.

Kasabaları, şehirleri haritadan sildi

Şimdi yapacağım benzetme İran muhabbeti gözünü kör etmiş bazı yazar çizer tayfasını rahatsız etse de bir kez daha yazıyorum: Esed'in yaptığı katliamlar Netanyahu isimli soykırımcının katliamlarından daha az değil. Netanyahu ve işlediği soykırıma dair haklı olarak sesimizi yükselteceğiz de Esed denilen eli kanlı korkak söz konusu olduğunda susacak mıyız?
İdlip ve Halep hattından başlayarak ta Şam'a kadar koca bir ülke mezhepçi bir şebekenin iktidarını koruyabilmesi ve İran ile Rusya gibi iki devletin o coğrafyada güç tahkim edebilmesi açısından perişan edilmiş.
Şartlar bu haldeyken, katliamdan kaçanlara bu insanlara dönüp dönüp 'savaştan kaçacağınıza neden ülkeniz için savaşmıyorsunuz' diyen alçakça açıklamaları da yıllarca dinledik.
Hangi orduyla, hangi devlet ile hangi işgalci orduya karşı kim nasıl savaşacak?

Nasıl hesap vereceksiniz?

Bir baştan öbür başa yıkılmış, yok olmuş şehirleri, katledilmiş insanları ve geride kalanların yürek burkan hikayelerini dinledikçe, Türkiye'de hâlâ Esed'e destek vermekten haya etmeyen, hâlâ Esed'e ve katliamlarına tek kelam edemeyenlerin zerre vicdanlarının olmadığına inanıyorum.
Elbette konu sadece vicdan da değil, çoğunun kendi ajandası olduğunu da unutmamak lazım. Allah bizi muhafaza etsin yarın bu ülke bir türbülansa girse, bu ülkenin masum vatandaşlarına neler edebileceklerinin hududu bile yok.
Suriye'de yaşananlardan çıkarılacak çok ders, alınacak çok hisse var.