30 Ocak 2026 tarihi, Suriye iç savaşının tozlu raflarına "bir devrin kapanışı" olarak geçecek. Şam yönetimi ile SDG arasında imzalanan mutabakat, kimileri için bir "uzlaşı" gibi görünse de satır araları okunduğunda bu belgenin aslında bir "tasfiye protokolü" olduğu açıkça görülüyor. On yıl boyunca "üçüncü yol" ve "demokratik hareket" illüzyonuyla bölgeyi parselleyen, dış güçlerin lojistik desteğiyle palazlanan SDG için artık yolun sonu, tünelin karanlık ucudur.

Terörün tasfiyesi

Bu mutabakatın maddeleri, bir ortaklık teklifi değil, köşeye sıkışmış bir yapının elde kalana zorunlu olarak rıza gösterme teslimiyetidir. Maddelere bakıldığında; SDG unsurlarının Suriye Savunma Bakanlığı'na "bireysel katılımı" şartı, örgütün emir-komuta zincirinin bel kemiğinin kırıldığının en somut ilanıdır. Artık karşımızda özerk bir "ordu" değil, devletin hiyerarşisi içinde erimeye mahkûm, üniforması değiştirilmiş bireyler var. Halep vilayetine bağlı bir tümen bünyesinde "Kobani Tugayı" kurulması ise, bu unsurların bir "güç odağı" olmaktan çıkarılıp, devletin kontrolündeki birer "yerel karakol" seviyesine indirgenmesidir.
Peki, ne değişti de SDG bu ağır şartlara "evet" demek zorunda kaldı?
Cevap, sahadaki acı gerçeklerde gizli.
SDG, 2016'nın rüzgarını arkasına alarak terör eylemlerini seküler bir özgürlükçü hareket diye Batı'ya pazarlayabilen bir yapı değil.
Değil, çünkü Şam'da Esed yok, İran ve Rusya tası tarağı topladı gitti, Türkiye'de terör devletine izin vermeyeceklerini haykırarak söyleyen Erdoğan iktidarda, McGurk ve Biden tarihin çöp sepetinde ve devir balıkların karıncaları yediği devir.
SDG'nin hareket serbestisi, Türk Silahlı Kuvvetleri'nin ve Suriye ordusunun eşgüdümlü baskısıyla sıfıra inmiş durumda. En hayati can damarı olan enerji kaynakları ellerinden alındı, yani terörün finansman motoru sustu. Kazdıkları o meşhur "stratejik tüneller" birer birer mezarlarına dönüştü.
En önemlisi ise, gümrüklerin ve sınır kapılarının kontrolünün Şam'a geçmesidir.
Bir terör örgütü için lojistik damarların kesilmesi, oksijensiz kalmakla eş değerdir.

Mıknatıs stratejisi

Mutabakatın sivil ayağındaki "entegrasyon" ve "memuriyet" vaatleri, aslında SDG'nin toplumsal tabanına yönelik bir "mıknatıs stratejisidir". Kürt halkının medeni ve eğitim haklarının garanti altına alınması, örgütün elindeki "halkın koruyucusuyuz" maskesini sonsuza dek düşürmüştür. Devlet, "Haklarınızı ben veriyorum ve bu bir lütuf değil, silaha ihtiyacınız yok" diyerek SDG'nin varlık gerekçesini elinden almıştır.
Bu şartlar altında, yeni Suriye'de artık PKK/YPG türevi yapılara yer yoktur. Kısa vadede, köşeye sıkışmışlığın verdiği refleksle münferit terör eylemlerini kuvvetle muhtemel deneyeceklerdir; ancak bu can çekişen bir organizmanın son çırpınışlarıdır.
Orta vadede mühimmatsız, parasız ve en önemlisi "stratejik derinliksiz" kalan bir yapının, devletin düzenli ordusu karşısında direnme şansı kalmamıştır.
Hiç kuşkunuz olmasın bugüne kadar hiçbir öngörüleri gerçekleşmeyen, temennilerini analiz diyerek ortaya atan, elifi görse mertek sanacak müzmin muhalif tayfa, buradan da bir felaket senaryosu türetmek isteyeceklerdir ama onlara kalsa manga çavuşu olamayan Ferit Abdi Şahin namlı eşkıyayı Suriye'ye Devlet Başkanı da yapacaklardı.
Sonuç olarak; 30 Ocak Mutabakatı hayata geçebilirse Suriye'nin toprak bütünlüğü için önemli bir adım, terör devleti hayalleri kuranlar için ise bir yıkımdır.
SDG, ya bu mutabakatın dişlileri arasında tamamen eriyip devletin bir memuru/askeri olacak ya da tarihin çöplüğündeki yerini alacaktır.