Lübnan'daki Hizbullah güçleri geçtiğimiz pazar günü İsrail askerlerinin bulunduğu lokasyona SİHA saldırısı gerçekleştirdi ve saldırılarda onlarca ölü ve yaralı İsrail askeri var.

İyi de Hizbullah tükenmemiş miydi?

Hizbullah, lider kadrosunu İsrail'in başarılı istihbarat operasyonlarıyla kaybetmiş olsa da sahadaki askeri gücü varlığını muhafaza etmeye devam ediyor. Bugüne kadar sahada eğitilmiş ve teçhiz edilmiş on binlerce Hizbullah militanı varlığını muhafaza ediyor.

İsrail, günlerden bu yana gerçekleştirdiği bombardıman ile Hizbullah'ın kullandığı lojistik sistemi, füze rampalarını ve sahadaki militanları hedef alıyor. Dahiye bölgesindeki sivilleri katledip bölgeden uzaklaştırmak istemesi ise Hizbullah'ın olduğu alanı sivillerden arındırmak lakin bu uğurda soykırım niteliğinde sivil katliamı yapmaktan da geri durmuyor.

Geçtiğimiz günlerde görüştüğüm Lübnanlı bir arkadaşım savaşın artık Netanyahu için varoluşsal bir hakikat olduğunu dile getirdi. Ya savaşı ABD gibi bir gücü de yanına alarak tüm bölgeye yayacak ya da Netanyahu için sonun başlangıcı olacak.

İsrail başarısız mı ki Netanyahu için sonun başlangıcı olsun?

Amaç soykırım ise Netanyahu hükümeti başarılıdır ve soykırım suçu dünyanın gözü önünde işlenmektedir. Fakat bu katliamların yapılması için geçerli olan askeri, politik ve teopolitik unsurların hemen hemen tamamında başarısız bir İsrail vardır.

7 Ekim sonrası başlayan İsrail saldırılarında duyurulan askeri hedef Hamas'ın ortadan kaldırılması, rehinelerin kurtarılması idi. Politik hedef ise Hamas ve bağlantılı askeri yapılardan arındırılmış ve yönetimi belli bir otoriteye teslim edilmiş bir Gazze ortaya çıkarmaktı. Deklare edilmemiş olsa da teopolitik hedef ise sözde vaat edilen topraklardaki Filistinlilerin başka coğrafyalara sürgün edilmesiydi.

Bir yıldan bu yana ABD ve Batı korumacılığında devam eden soykırıma rağmen rehineler hala Hamas'ın elinde. O gece ayağındaki donu ile esir alınan İsrailli general ve askerlerden hâlâ bir haber alınamıyor. Bu demek oluyor ki Hamas küçücük bir toprak parçası içinde direnişini son derece başarılı bir şekilde sürdürmeye devam ediyor.

Askeri hedef elde edilemediği için, politik hedef de elde edilemiyor.

Ya teopolitik hedef?

İsrail'in kurulduğu günden bu yana başarılı olduğu alan teopolitik hedef doğrultusunda gerçekleştirdiği işgaller ve yine bu doğrultuda çevre ülkelerde kotardığı askeri darbeler ve suikastlardır.

İLKE Vakfı tarafından yapılan bir araştırmada, İsrail'in 2015 yılından günümüze kadar yaptığı işgaller sonucu el koyulmuş Filistin toprakları net bilgiler sunuyor. Bu verilere göre İsrail'in işgal ettiği Filistin toprağı 2015 yılında 400 dönüm, 2020 yılında dünya pandemi ile boğuşurken 12 bin dönüm, 2023 yılında ise 50 bin dönüm olmuştur.

Bu verilere rağmen 'İsrail'de arz-ı mev'ud kavramına inanan acaba üç kişi var mıdır?' demek 'ben İsrail adına konuşuyorum' demekten ibarettir.

Fakat burada bir başka sorun var karşımıza çıkan.

Tüm bu şiddete ve soykırıma, el konulan Filistin topraklarına rağmen hem İsrail Devleti topraklarında hem de Filistin topraklarında yaşayan Müslüman Arap nüfusu artmaya devam ediyor.

Gazze ve Batı Şeria'daki Filistinlileri açlık ve bombalar ile sindirip, ülkelerini terk etmelerini sağlayacak zulmü deniyorlar ama emin olun Nekbe 2.0 bu sefer tahakkuk etmiyor ve etmeyecek.