Terör siyasetin bir unsuru olabilir mi? Bu soru çok esaslı bir şekilde ele alınması gereken bir sorudur. Bu konu, terörü politik amaçlar için kullanan farklı gruplarla, farklı ülkelerde karşılaşıldığı durumlarda her zaman tartışılmıştır. İslam dünyasında “Hasan Sabbah’ın haşhaşileri” bu tür terör eylemleri yaptığı için hep lanetle anılmışlar ve siyaseten mahkûm edilmişlerdir.

Modern zamanlarda, bilhassa istihbarat örgütleri vasıtasıyla çeşitli devletlerin başka ülkelerde bazı terör örgütleri kurdukları, hedef haline getirdikleri ülkelerde “politik maksatlarla teröre başvurdukları” bilinen bir husustur. Bu konuda, hedef ülkeleri ya amaçlarına uygun davranmaya zorlamak için yahut o devletleri etkisizleştirmek amacıyla ya da bir karardan, bir siyasetten vazgeçirmek için, terörün uluslararası politikanın aracı olarak kullanıldığı, kanlı- kirli bir siyasetin parçası yapıldığı birçok olay yaşanmıştır. Dolayısıyla terör eylemlerini, teröristlerin dinlerine, söylemlerine, kimliklerine veya mensup oldukları vatandaşlık bağlarıyla, açıklamak yetersiz olmakla kalmaz, çoğu kere yanıltıcı olabileceği gibi, terör eyleminin içinde veya arkasında olan gücün ortaya çıkarılmasını da engelleyen bir tutum olabilir.
* * *
Ortadoğu coğrafyasında meydana gelen eylemleri, bu bölgeyle irtibatlı terör olaylarını, öncelikle bu bağlam içinde değerlendirmek gerekir. Batı bu coğrafyada yaşanan birçok olayla içli dışlıdır. Bu bölge ile yaklaşık 200 yıllık münasebetleri bulunan Batı sistemi bugün nasıl bir problem yaşamaktadır buna ayrıntılı bakmak gerekir. Kısaca belirtmek gerekirse: Bir, Batı sisteminin Ortadoğu ile kurduğu ilişkiler ve bu ilişkilerin toplumsal temelleri ciddi bir değişim geçirmektedir. İki, bu gölgenin halkları ve devletleri arasındaki çelişki büyüdükçe Ortadoğu Rejimleri ile Batı arasında kurulan ittifak “Batı’nın vesayetine dayanan ilişki biçimi” çözülme sürecine girmektedir. Üç, Türkiye’de meydana gelen toplumsal devrim, demokratikleşme süreciyle, ekonomide yaşanan büyümeyle, toplumsal yapıda ortaya çıkan modernleşme boyutuyla ciddi bir “cazibe alanı” yaratmıştır. Bunun anlamı açıktır. Müslüman toplumlar için “modern, demokrat bir ülke modeli” söz konusudur ve bunun başarılı bir örneği vardır.
* * *
Batı açısından ise bu tablonun yarattığı iki mesele vardır. İlki, Batı sistemi bölgedeki hakimiyetini kaybetmeyi nasıl karşılayacaktır veya bu durumda yeni bir strateji ve yeni bir politikaya geçebilecek midir? İkincisi ise, elbette ki İsrail’in Ortadoğu’da başta Filistin olmak üzere var olan ilişkilerinin yarattığı sorunlara Batı’nın vereceği cevaptır.
Batı sisteminin, bölgedeki anti-demokratik yapılarla kurduğu ilişkiler, Batılı istihbarat örgütlerinin bu bölgede kendi konumunu tahkim etmek için yürüttüğü faaliyetler, bu coğrafyadaki toplumsal değişme eğilimleriyle çelişkiler yarattıkça, çatışmaya girdikçe “istikrarsızlıklar derinleşmekte”, Afganistan’dan Suriye’ye, Irak’tan Yemen’e ve Mısır’a kadar büyük çalkantıların meydana gelmesi kaçınılmaz olmaktadır...
* * *
Fransa, İngiltere gibi Avrupa ülkelerinin hem Suriye politikalarında yeni açılımları tartıştığı, hem Filistin’i tanıma ve Hamas’ı terörist örgütler listesinden çıkarma gibi Ortadoğu’da normalleştirmeyi getirecek politikaları uygulamaya koyması Avrupa’da yayılmakta olan “İslam-karşıtı Irkçı hareketlerle” ciddi bir çelişki teşkil etmektedir. İslam karşıtlığının Avrupa’da bir heyula gibi yükseldiği bir aşamada, Fransa’nın “barış kurucu bir strateji değişikliğine” gitme ihtimaline karşı her türlü taşeron terör unsuru kullanılabilir. Terörün İslam-karşıtı aktörleri güçlendirecek bir eğilimi beslemesi muhtemeldir ve Fransa’da meydana gelen katliamın uzun vadede bu tür bağlantılarının olabileceğini tahmin etmek mümkündür.