Bu fırtına neden kopuyor? Batılı başkentlerin uykusunu kaçıran nedir? Kimse bu olup bitenleri Avrupa ülkelerinde yaşanan seçim süreçleriyle açıklamaya kalkmasın çünkü meselenin daha derin boyutları vardır ve Batı’nın ırkçılığı da yabancı düşmanlığı da daha derin bir krizin ürünüdür. Sebeplerle sonuçları yerli yerine koymak gerekir. Bugün Almanya sokaklarında PKK/PYD adlı cinayet örgütleri açıkça gösteri yapıyorsa, bugün Hollanda veya bir başka Avrupa başkentinin sokaklarında PKK/PYD katilleri ile FETÖ faşist cuntasının elemanları kol kola yürüyüş halindelerse üstelik bu oluşumların ucu Nazi istihbarat servislerinin uzantısı olan bazı AB ülkelerinin gizli servisleri tarafından dizayn ediliyorsa burada bir tesadüften bahsetmek mantıklı olabilir mi?

“Kontrol altında olan ülke olduğu müddetçe Batılıların Türkiye’den rahatsızlık duymaları asla söz konusu olmamıştı, ne zaman ki ülke ekonomide ‘kalkınma eşiği’ diye ifade edebileceğimiz kritik sınırı geçmekle kalmayıp, bölgesel etki alanı yaratma eğilimine girmiştir artık durum farklılaşmıştır. Batı için Türkiye’nin sorun olma durumu ‘kontrolden çıkmasıyla’ eşanlamlıdır.”

Milli ve demokrat tavır

Çanakkale Zaferi’ni bu yıl daha büyük bir coşkuyla daha büyük bir heyecan ve ümitle yaşandığına şahit olmamızın önemli sebepleri var. Bir defa 15 Temmuz gibi, büyük bir ihaneti ve aynı zamanda Batılı başkentlerde, GLADYO merkezlerinde kotarılmış bir operasyonu bizzat sokaktaki sivil kahramanlarıyla birlikte mağlup etmiş bir devlet olmanın gururuyla Çanakkale’yi anmak başlı başına bir olaydır.

Çanakkale Zaferi anılırken o hep ihmal edilir, resmi tarihte bir zafer Başkomutanı olmadan zikredilir. Oysa tarihi inkâr etmek gerçeği ortadan kaldırmaya yetmez. Çanakkale savaşının Başkomutanı Enver Paşa’dır. Bu zaferi yaratan kahramanlar Cevat Paşa’dan Esat Paşa’ya, Anafartalar kahramanı Yarbay Mustafa Kemal’e kadar hepsi bu büyük milletin evlatlarıdır ki Çanakkale tecrübesinden sonra Milli Mücadele’nin kahramanı olarak Mustafa Kemal Paşa’nın adının tarihe yazıldığını söylemeye gerek var mı?

Bugün Cumhurbaşkanı Erdoğan sadece böyle bir milli meseleye yüz yıl sonra bağımsızlık yürüyüşüne liderlik yapmakla tarihi bir adım atmakla kalmıyor, aynı zamanda Türkiye’nin yönetimini Batı vesayetinde tutan, parlamentarizm adı altında anti-demokratik sistemin değiştirilmesi konusunda da demokrat bir tavır ortaya koymaktadır. Milli ve demokrat bir tavır alarak Türkiye’yi kendi coğrafyasında başı dik onurlu bir yürüyüşe taşımak elbette kolay bir iş değildir ve bunun bir bedeli vardır. Bu bedeli göze alanlar ancak tarihe yön verecek olanlar, yön verenlerdir.

Son durak: bağımsızlık

“Soruyu şöyle sormakta fayda var: Türklerin, büyük İmparatorluklarını parçalayıp yıktıktan sonra, Anadolu’dan tamamen tasfiye edilmesini planlayan Batılıların Milli Mücadele’yi kabul etmeleri, onun sonuçlarına rıza göstermeleri, eğer Sovyet Devrimi dünya şartlarını değiştirmemiş olsa kolay olur muydu?” Bir anlamda Batı duruma rıza göstermek zorunda kalmış ilk aşamada Türkiye’nin Sovyet nüfuz alanına girmemesine önem vermiştir fakat hep kontrol edilebilecek bir yerde tutulması gerektiğini hiçbir zaman unutmamışlardır diyebiliriz. Bunun içindir ki Soğuk Savaşın bitimden sonra Batı’nın Türkiye karşıtlığını saklamadan açıkça ortaya koyduğu bir sürece girmiştir; bilhassa küreselleşme rüzgârlarıyla birlikte Türkiye’nin yeni Ortadoğu siyaseti bölgesel gelişme eğilimine yönelince söz konusu Batı’nın yıkıcı siyaseti iyice görünür olmuştur. Yüz yıl sonra bir sayfa tamamen kapanıyor… Türkiye Batı’ya bağımlılık ilişkilerini söküp atıyor. Parlamenter sistem adı altında örgütlenmiş mevcut sistem içinde bürokratik tahakküm geleneği ile Batı vesayetini üreten yapı milli ve demokrat bir tavırla tasfiye ediliyor. Kıyamet bundan kopuyor.