Moralleri çok bozuk; terör örgütünün politik yandaşlarından, medyadaki uzantılarından söz ediyorum. Ülkenin sokaklarında bombalar patlattıkça halkı korkutup ülkeyi yönetilmez hale getireceklerini, hükümeti etkisizleştirebileceklerini düşünenler, halkın terör karşısında daha dirençli hale geldiğini, mücadelenin kararlı bir şekilde sürdürülmesi yönündeki talebin yükseldiğini görünce; geçen yıl Nevruz’da verdikleri ‘silahları bırakıp, terörden vazgeçme’ sözünü unuttukları halde, bu kez de arsızca yeniden ‘barış masasına dönelim’ çağrısı yaptılar. Üstelik ‘masaya oturursak çatışma biter, hendekler kapanır’ diyerek, bu kirli kanlı işin ne kadar içinde olduklarını da itiraf ederek.

Oynamaya çalıştıkları oyunun bozulması onları iyice şaşırtmış görünüyor. Onların planlarına göre, belediyeler ve KCK örgütlenmesi üzerinden şehirlere yerleşip, toplumsal olaylarda sokaklara çıkıp kitle tabanı oluşturularak, büyük şehirlerin varoşlarından kent merkezlerine doğru eylemler yaygınlaştırılacaktı. Büyük şehirlerde bunlar hazırlanırken, silahlı eylemler Sur gibi mahallerden şehrin tamamına yayılacak, bölgenin başta Şırnak olmak üzere diğer şehirlerine doğru genişletilerek halkta bir panik havası yaratılacaktı; böylece Güneydoğu’da kasabalarda, mahallelerde halkın devletle çatışması planlanırken, batıda büyük şehirlerde ‘etnik temelde bir iç savaş’ başlatılacaktı.

Hendek hesabı halka uymaz!

“Bu hesapların hiçbiri tutmadı; halk hangi kasabada, hangi mahallede çatışmaya hazırlandılarsa onlardan uzaklaştı, kaçtı, güvenli diye tanımladığı yerlere doğru göç etti, böylece halkla devleti karşı karşıya getirme hesabını doğrudan halk bozmuş oldu.” Ülkenin batı bölgelerinde, büyük şehirlerinde ise halk bütün kışkırtmalara rağmen bin yıllık kardeşliğin yolundan ayrılmadı, etnik çatışma, ‘iç savaş tuzağına’ düşmedi.
Güvenlik güçleri, şehirlerin belli mahallelerini, belli kasabalarını işgal ederek oralarda çukur savaşı yapmaya çalışan terör yapılanmasına karşı amansız bir mücadele verdi. Kayıplara, şehitlere rağmen sivil insanların bu durumdan etkilenmemesi için özen gösteren devlet, bölge halkını yanında buldu. Çünkü bölge halkı bilmektedir ki Türkiye’nin çözüm süreciyle ortaya koyduğu tavır, bölgenin bütünüyle barış içinde kalkınmasının olduğu kadar, sivil siyasetin de önünü açmıştır; bunu reddederek terörü başvuranlar her şeyden önce bölgenin insanına ihanet etmektedirler. Türkiye’nin yürüttüğü toplumsal barış projesinden rahatsız olan güçler PKK/PYD, DAEŞ terör örgütlerinin işbirliğiyle, Türkiye’yi başta Suriye olmak üzere şekillendirmek istedikleri ‘yeni Ortadoğu’nun’ dışında tutmak üzere harekete geçirmişlerdir.

Halka rağmen kazanamazsınız!

Bu sebeple 7 Haziran’da AK Parti’nin zayıfladığını düşünerek Suriye’de BAAS kontrolünde alan açtıkları PKK/PYD yapılanmasını, El Muhaberat çizgisinde Türkiye’ye doğru harekete geçirmeyi becermişlerdir. 1 Kasım’da halkın tavrı ortaya çıkınca bu defa demokrasiye rağmen topyekûn terör stratejisine sarılmışlardır.
Bütün bu tabloya bakarak cevaplandırılması gereken sorular vardır: Bunlardan birincisi, terör örgütüyle aynı söyleme sahip olanlar, Türkiye’yi bölgenin dışında bırakmak isteyenlerle birlikte Türkiye karşıtı bu düşmanca tavrın uzantısı olmaya daha ne kadar razı olacaklardır? İkinci soru, Batı sistemi Ortadoğu’da Türkiye eksenli bir barış kurulmadığı müddetçe, bu istikrarsız ortamda şiddet kültürünün terörü küresel ölçekte bir soruna dönüştürme riski olduğunu ne zamana kadar görmezden gelebilir? Üçüncü soru daha da önemlidir: Her şeyi yaptınız; paralel yapıdan, bürokratik darbe girişiminden, terör siyasetinin uzantısı bir anlayışı ‘Türkiyelileştiler’ diye takdime kadar her yolu denediniz, AK Parti ve Cumhurbaşkanlığı Erdoğan düşmanlığında yapmadığınız kalmadı, demokrasi içinde elde edemediklerinizi terör yoluyla ele geçiremeyeceğinizi ne zaman fark edeceksiniz?