ABD’nin İsrail’in baş destekçisi olması, Fransa’nın İsrail zulmünün protesto edilmesini dahi yasaklaması, Almanya’nın ‘İsrail’in yanındayız’ açıklamasını yapması, İngiltere’nin, AB’nin ‘İsrail’in kendisini savunma hakkı’ndan bahsetmesi...

İsrail vahşeti karşısında Batı sisteminin bütün aktörlerinin sergilediği tavır, medeniyet-kültür farklılığı ve milletler mücadelesi ekseninden bakmadan anlaşılamaz. Hal böyleyken sol iddiayla hareket etme gayretiyle, sınıf analizleri yaparak, zoraki bir biçimde durumu açıklamaya çabalamak, sırf teori gerçekliği kavrayamıyor diye “teoriye uymadığı için gerçeği suçlamak” şizofreniden başka nedir?
İslam’a ve hatta “bütün Doğu’ya karşı kurulan ittifakın” temelinde öteden beri “Haçlı ruhunun” yattığı söylenir. Batı-merkezli dünya görüşü bugün de başka kültürler ve medeniyetleri yok sayan, fiilen yok etmeye yönelen her hareketin dayandığı bir zihniyet dünyasına sahiptir.

Batı’nın öteki yüzü

Batı medeniyeti, Ortaçağ’dan çıkarken bu yıkıcı-yayılmacı dünya görüşüne dayanarak, başta sömürgecilik olmak üzere çeşitli biçimlerde, İslam coğrafyasını, bütün mazlum milletleri ve onların kültürlerini yok edecek bir vahşet siyasetini benimsemiştir. İsrail’in bugün uyguladığı “devlet terörünü”, katliamları savunan, destekleyen, sesini çıkarmayan Batılı ülkeler, AB gibi kurumlar sadece İsrail lobisinin, Yahudi finans sermayesinin etkisiyle böyle davranmış olamazlar. Onlar Batı medeniyetinin ortak paydasını oluşturan, Batı ve ötekiler arasındaki temel çatışma ekseninden meseleye baktıkları için böyle davrandıklarını tahmin etmek zor değildir.
Hitler’i reddederek İkinci Savaş sonrası Yahudilerle yeni bir ittifak anlayışı yaratan Batı, esas savaşın Doğu’ya yani “İslam’a karşı savaş” olduğu konusunda kararlı bir tutum takınmıştır.
Bugün yeryüzündeki temel mesele, halen medeniyetler ve milletler arasındaki mücadele üzerinden yürümektedir. Batı medeniyetinin başka medeniyetlere, kültürlere, milletlere karşı takındığı yok edici, tahammülsüz tutum, bu mücadeleyi eşit düzeyde normalleşmiş bir ilişkiye dönüştürmeye izin vermemektedir. Hatta “rekabet ilişkisini” bile kabul etmez bir tutum söz konusudur.

Medeniyetler ve milletler mi, sınıf mı?

Huntington’ın Batı’nın bu tutumunu resimleştirmek için medeniyetler arası çatışmayı dinler savaşına büründürüp, İslam’a dönük önyargılarını “analitik bir durum tespiti” olarak sunduğunu unutmamak gerekir. Mesele böyleyken hâlâ eski sol-sınıf analizleriyle idare etmeye çalışan, Sovyet sonrası sol anlayışın bir analitik parametre olarak medeniyet, kültür ve milletleri görmezlikte ısrar etmesi nasıl açıklanabilir?
Türkiye’de solun Batıcı karakteri, kendi kültürüne karşıt tutumu, kendi medeniyet birikimi karşısında oryantalist tavrı içselleştirmiş olmasının, bu meseleyi anlamasını zorlaştırdığını anlayabiliriz. Bununla beraber, ideoloji ile (teori de denebilir) gerçek arasında bu çelişki ortaya çıktığında “yöntemde ve teoride” bir sorun olduğunu görmek gerektiğini, bunu kabul etmeyi de ahlaki bir tavır olarak ortaya koymak gerekmez mi? İsrail meselesiyle ilgili solun kafa karışıklığını, şapşallığını veya renksiz kokusuz bir ‘barış’ söyleminden öteye gidememesini bu arka plandan görmek gerekir.
21. yüzyıla aktarılan önemli bir sorun, önceki 200 yılı biçimlendiren Batı hegemonyasının, Batıcı ideolojilerin, oryantalizmin ürettiği “Batı medeniyetinin mutlak üstünlüğüne” duyulan inancın hâlâ devam etmesidir.
Bu anlayış terk edilemezse, “medeniyetler arasında sağlıklı bir ilişki” kurmanın imkânı olmayacağı için, Batı’nın başka kültür ve milletlere karşı açtığı savaşı, saldırıları ve vahşet politikalarını durdurmak bir insanlık meselesi olacaktır.