Eski BDP Eşbaşkanı, şimdiki HDP’nin Cumhurbaşkanı Adayı, adaylık sürecinde nasıl bir yönetim anlayışına sahip olduğuna dönük bir programı açıklayınca Beyaz Türklerin meşhur köşe yazarları, televizyon yorumcuları ve aydınları mutluluktan dört köşe oldular. Bunlara, “sonradan görme” bir başka ifadeyle, sonradan ‘beyaz’ olan bir kısım yazar-çizer-yorumcunun katılmasıyla beraber “beyazlar cemaati”nin mutluluk katsayısının tavan yaptığını söyleyebiliriz.

Bunlar arasında yer alanlardan bazılarının, daha düne kadar hükümetin yani Başbakan Erdoğan’ın Çözüm Süreci ile, bu sorunu çözmediğini ancak “ülkeyi çözdüğünü” söylerken, bazılarının da “Başbakan Kürtleri oyalıyor, BDP de buna alet oluyor” türünden Başbakan ve BDP’yi birlikte suçladığı daha unutulmamışken, şimdi bu heyecan, bu sevinç neyin nesidir dersiniz?

“Beyaz Türkler cemaati”nin sosyal psikolojisini anlamak gerekir. Onlar yaklaşık 200 yıllık bir hâkimiyet geleneğinin çocuklarıdır. Kültürel miras yoluyla edindikleri, “kültürel sınıf” dediğim konumlarının içinde, ülkedeki politik, ideolojik ve ekonomik iktidar alanlarından en azından birinin üzerinden, halka karşı bir güç elde etmişlerdir. Beyaz Türkler cemaatinin “devşirme üyelerinin” ideolojik iktidara ortak olmakla başlayan ilişkilerinin onları, “kültürel sınıfa” katılmak suretiyle, bu iktidar blokuna mensup olmanın imkânlarına açtığı ortadadır.

Beyaz Türkler cemaati

Beyaz Türkler cemaati, şimdi bütün bu “sınıflı-imtiyazlı konumlarını” tesis eden ilişkilerini teker teker kaybetmenin “endişesi” içindedirler. Bunun müsebbibi olarak, Başbakan Erdoğan’ı görmekte haksız oldukları da söylenemez. Erdoğan dönemi, bu zümrenin kayıplarını üç aşamada açığa çıkarmıştır.
Birinci aşamada, ekonomide devletle içli dışlı olan büyük sermayenin yanına, o güne kadar var oluş mücadelesini veren küçük ve orta sermaye gruplarının rekabet şartları içinde var olmalarını sağlayacak bir politikayı ısrarlı bir şekilde takip etmiştir.

İkinci aşamada, eski yapıyı sürekli hale getiren, “devlet içindeki kurumsal ilişkileri” değiştirmeye girişmiş, bunu yaparken de o güne kadar “siyaset sürecinin dışına itilmiş geniş sivil toplulukları” siyasete taşıyarak, çift boyutlu bir demokratikleşme süreci başlatmıştır. İlk olarak devlet içinde meclisi ve siyaseti belirleyici bir konuma taşırken, arkasından siyasetin dayandığı ideolojik ve sivil zemini genişletmiştir. Bu durumun “beyazlar cemaati”nde kuşatılmışlık sendromuna yol açtığı görülmektedir.

Sosyal şizofreni

Üçüncü aşama ise, eski yapıyı yani “beyazlar cemaatinin hâkimiyetini” süreklileştiren ilişkileri üreten sorunları, çözmeye yönelmesidir. “Çözüm Süreci” bunların başında gelmektedir. Türkiye’nin eski rejimi “etnik meseleyi” sosyal bir mesele olarak değil, bir güvenlik siyaseti, o siyaseti de “militarist bir anlayışı meşrulaştıran” bir politika olarak takip edince, sistemin demokrasiye açılması imkânsız hale gelmiştir.

Evet, Türkiye’nin ‘beyazlar’ı kendi bindikleri bütün dalları bir bir kesen Erdoğan’ın cumhurbaşkanı olmasını engelleme ümidini kaybettikleri için, şimdi psikolojik rahatlama arayışına girmişlerdir. Son ümitlerinin HDP adayı olması bundandır. Yoksa bu partinin çevresinde, hatta diğer marjinal sol çevrelerde seslendirilmiş çeşitli görüşleri, bir “programda toplayıp, bir araya getirince” buradan bir çıkış yolu bulamayacaklarını anlamayacak kadar ferasetsiz olduklarını söylemek haksızlık olur.

Beyaz Türklerin CHP-MHP adayını ‘muhafazakâr’ bularak, onun dışında HDP adayına yönelmeleri, bugüne kadar etnik ayrımcılık yapan bir partiyi ‘sol’ kabul etmeleri, hatta kendilerini “solcu sanmaları” onlara bir grupsal tatmin sağlayabilir. Onların bu tutumlarının, ideolojik olmaktan öteye toplumsal şizofrenik bir sorun olma ihtimali yüksektir...