Artık bir gerçek bütün çıplaklığıyla ortaya çıkmıştır. Batı bütün yaldızları dökülmüş çirkin suratıyla ortadadır. Batı ve onun ihdas ettiği kurumlar… Başta Birleşmiş Milletler, İnsan Hakları kurumları, Güvenlik ve İşbirliği Örgütleri, Avrupa Birliği, Avrupa Parlamentosu; barış, eşitlik, özgürlük ve adalet için çalıştığını söyleyen, adlarında bu tür koca koca iddiaları sergileyen uluslararası kurumlarıyla Batı uygarlığının görünür yüzleri… Bir şehir yüz binlerce insanıyla katliam yaşıyor ve siz buradan Türkiye’yi nasıl vururuz diye kirli hesaplar içindesiniz, buralardan göç eden insanları sınırlarınızdan içeri sokmamanın yollarını bulma peşindesiniz.

15 yıl önce Halep’te kapalı çarşıya açılan bir meydanda çocuklarla sohbet ediyordum. Türk olduğumuzu duyunca işyerlerinden kaptıkları Galatasaray bayraklarıyla, bazıları formalarıyla etrafımızı sarıp sorular soruyorlar. O yıllarda Avrupa Şampiyonu olan Galatasaray’a gösterilen ilgiyi bazı arkadaşlar merak ediyor olmalı ki sebebini soruyorlar, cevap ‘biz Galatasaray’ı tutuyoruz oluyor.’ Arkasından Türkçeyi nereden öğrendiklerini soran bir arkadaşa ‘Halep’te neredeyse herkesin Türkçe bildiği’ söylenince, ne kadar yakınız fakat ne kadar uzak olanlarımız var diye düşündüğümü hatırlıyorum. Oysa Halep neredeyse bir Gaziantep’tir, Emeviye Camisiyle Mimar Sinan eserleriyle, sokaklarıyla, türküleriyle o kadar yakındır ki… Şimdi o meydanda, o kapalı çarşıda bugün gençlik çağlarında olan o çocuklar da yok…

Halep’te ölmek

Batı’nın Halep’e uzaklığını, ilgisizliğini anlamak zor olmasa gerek zira onlar toprağın üstünde yaşayanlarla değil altındaki zenginliklerle ilgilenmektedirler fakat Türkiye’nin medeniyetimizin kurucu şehirlerinden en köklüsüne, Halep’e uzak olması düşünülebilir mi? Batı’nın ilgisizliğini anlayabiliriz fakat vahşet karşısında akan kanı durdurma konusunda sessiz kalması nasıl kabul edilebilir? Batı sussa da elbette ki Türkiye ne susabilir, ne de durabilir!

Halep’teki vahşetin durdurulması, BAAS cehenneminden insanların kurtarılması için bu ülkenin yaptıklarını, oradan kaçanları bağrına basmasını kim nasıl anlatacak bilmiyoruz fakat bunun nasıl bir kutsal görev olduğunu vicdanı olan birisi mutlaka tarihe not düşecektir. Bugün Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın çabalarıyla Halep için bir ümit doğmuştur, bütün Türkiye bu insanlık meselesine sahip çıkarak insanlığın ölmediğini göstermeye çalışmaktadır.

Batı başta ABD olmak üzere bütün gizli ve açık unsurlarıyla Suriye’de ‘Arap Baharı’ denilen özgürlük hareketini önce sivil muhalefet olarak yalnız bırakıp olayın şiddete evrilmesini sağlayarak; sonra o insanları BAAS karşısında yalnız bırakma ve PKK/PYD üzerinden ülkeyi bölme stratejisine yönelerek buradan Türkiye’den başlayarak bütün bölge haritasını yeniden çizme çabasına girince vahşetin kapısı ardına kadar açılmış oldu.

Türkiye var!

Halep halkı özgürleşmeyi hayal ederken, başta sömürgecilik arkasından gelen diktatörlük zulmünün altında yüz yıl yaşadıktan sonra, iç savaş zulmünde açlığa, susuzluğa, acılara tahammül göstermeye çalıştıktan sonra ölümle, vahşetle karşı karşıya kalmıştır.

Neredesiniz? Ey insanlar duymuyor musunuz? Yaşlılar, bebekler, çocuklar, çaresiz anne ve babalar birlikte yakılıyor, zehirleniyor, öldürülüyor. 21. yüzyılın başında yeryüzünün belki de en alçak en acımasız katliamını televizyon ekranlarından seyreden ABD’nin, Avrupa’nın derin yapılarının şefleri bırakınız aynayı, çocuklarınızın yüzüne nasıl bakıyorsunuz? Batı’nın devletleri ve onların sözcüleri, sizler bu ülkede katliam yapan, daha dün Beşiktaş’ta İstanbul’un ortasında cinayet işleyen örgütün siyasi propaganda bürosu gibi çalışan partinin adamları tutuklanınca Türkiye’yi suçlamak için sıraya girenler, Halep’ten yükselen çığlığı duymuyor musunuz?

Ağlama sevgili Halep, burada sana yardım etmek için çırpınanlar var…