Tehdit dili bir süredir ABD’nin en sık başvurduğu dış politika aracına dönüşmüş durumda. Kuzey Kore, İran, Venezuela gibi sistemle sorun yaşayan ülkelere karşı tehdit ve yaptırım yoluyla kurulan baskı bir yana; NATO, AB ve son olarak Türkiye gibi müttefiklere karşı da aynı metotla muamele etme alışkanlığı, Trump döneminin en belirgin dış politik karakteristiğine dönüştü.

Kuzey Kore’ye karşı yönlendirdiği tehdit içeriden destek buldu, uluslararası camia da Kuzey Kore’nin geri adım atmasını istiyordu. Bu sebepten sürdürebilirliği ve sıhhati tartışılsa da bir sonuç üretti ya da sonuç ürettiği varsayımı yapıldı. Venezuela’ya henüz bir geri adım attırılamadı, çünkü darbenin de içerisinde yer aldığı ABD baskılarına kurumsal ve toplumsal bir direnç oluştu. İran’da yaptırımlarla yaşama kültürü oluştu, hatta yaptırımlar rejimin ayakta kalması için kullanılan temel argümanlardan birisi haline dönüştürüldü.

NATO müttefiklerine özellikle Almanya’ya karşı kullanılan aşağılayıcı, tehditkâr dil de henüz bir sonuç üretmiş gibi durmuyor. Müttefikliği %2’lik savunma harcaması oranı mesabesine indirgeme sığlığı, ABD’nin kurumların ve müttefiklik kavramının içini boşalttığı yeni bir dönemin işareti.

AB’ye karşı kurulan ticari-ekonomik baskı da müttefiklerin nasıl kaybedileceğine dair Amerikan tabiriyle “ders kitabı örneklerinden”.

ABD’nin Türkiye’yle ilişkilerini soktuğu durum ise tam bir “dış politika felaketi”. PKK’ya alenen verilen askeri destekten 15 Temmuz ve sonrasındaki kayıtsız politikalara, FETÖ marifetiyle yürütülen düzmece davalardan yoğun medya operasyonlarına kadar bir müttefikin müttefikine karşı atmaması gereken tüm adımları ABD yönetimi attı.

Menbiç mutabakatı ile birlikte ABD-Türkiye ilişkilerini yavaş yavaş rayına oturtma iradesinden söz ediyorduk. Türkiye ve ABD Yönetiminin makul-realist figürleri arasında yeni bir iş yapma tarzı tesis ediliyordu. ABD ve Türkiye’de farklı konuları ele almak için toplanan ikili komisyonlar bunun en iyi örneğiydi. Bu gayrete rağmen ilişkileri zehirlemeyi kişisel-grupsal hedef haline çevirmiş figür ve çevrelerin yıkıcı etkileri bir türlü bitmedi, bitecek gibi de görünmüyor.

ABD’nin tüm menfi politikalarına karşı Türkiye’nin sorumlu ebeveyn pozisyonundan ayrılmaması, ABD dış politika yapıcılarına ders olacak nitelikte. Yine Amerikan tabiriyle şu an top Amerikan yönetiminde.

İlişkileri zehirleyenlere prim vermeye devam ederlerse tıpkı AB, ABD, Almanya örneklerinde olduğu gibi müttefiklik kavramının içini boşaltırlar.

Bundan en büyük zararı ABD görür. Müttefiklik hukukuna riayet ederlerse bundan her iki taraf da kazanır. Bu kolay denklemin ısrarla göz ardı edilmesi, Washington’daki ciddi bir stratejik sığlığa işaret ediyor.