Genelde ölüleri hayırla anmayı tercih ederiz. Fakat, bu 8 yıldır komanın ardından geçtiğimiz gün ölen İsrail’in ünlü asker-siyasetçilerinden Ariel Şaron için geçerli değil. Evet, mevtayı kötü bilirdik...
Kariyeri kötü başladı, kötü bitti Şaron’un. Hagana bayrağı altında tarihi Filistin topraklarında etnik temizlik yaparak başlamıştı kariyerine. Gazze’yi bir açık hava hapishanesine çevirerek de bitirdi.
Sekizi komada olmak üzere yaklaşık seksen beş yıllık ömründe gerçekleştirdiği o kadar katliam ve suç var ki Şaron’u hangisi üzerinden anacağını şaşırıyor insan. En meşhur lakabı Beyrut Kasabı. Eylül 1982’de İsrail’İn Lübnan İşgali sırasında gerçekleşen Sabra ve Şatilla Katliamı sebebiyle kasap unvanını aldı. Bildiğiniz kasap. Türkçede de Arapçada da İbranicede de hemen hemen aynı okunan ve aynı manaya gelen kasap.
Şaron’un liderliğindeki İsrail ordusunun yönlendirmesiyle Falanjist milisler, Filistinli mültecilerin kaldığı Sabra ve Şatilla mülteci kamplarına girip yüzlerce (bazı tahminlere göre 3000’in üzerinde) Filistinli’yi yaklaşık iki gün boyunca katleder. Şaron katliamdan önce Falanjistlerle buluşur, İsrail ajanı Saad Haddad’ın birimini de katliam ekibine katar, katliam sırasında kamplardan dışarıya bilgi sızmasını engeller ve hatta hava karardığında işaret fişeklerinin aydınlığıyla Falanjistlere yol gösterir.

Cenin kasabı, Kıbye kasabı...
1948’de Filistinlilere yönelik yapılan etnik temizliğin ardından Şaron, 1953 yılında komutanı olduğu 101. Birlik eliyle Kıbye Köyü’nde üçte ikisinin kadın ve çocuk olduğu yetmiş Filistinli’yi katleder. Aynı yıl yine El-Bureig mülteci kampında ellinin üzerinde Filistinli’yi, 2002 yılında ise Cenin mülteci kampında en az yarısı sivil olan ellinin üzerinde Filistinli’yi katleder.
Şaron’u aynı zamanda Kudüs’te Harem-i Şerif’teki provokatif boy gösterisiyle hatırlarız. İsrail’in tüm Kudüs’teki otoritesini vurgulamak için kalabalık bir güvenlik halkasıyla birlikte Harem-i Şerif’e çıkıp İkinci İntifada’nın fitilini ateşlemesiyle biliriz.
Oslo Barış Süreci’ni 2002’deki askeri operasyonu sayesinde çöpe atmasıyla, Utanç Duvarı’nın dikilmesi kararını alması ve uygulamasıyla “yad ederiz.”
Bu kısa makaleye sığmayacak kadar fazla kan var elinde Şaron’un. Başbakan Erdoğan’ın meşhur ifadesiyle “öldürmeyi iyi bilen”, siyasetini de askerliğinin gölgesinde yapan bir liderdi Şaron. Barış esnasında savaşın planını yapan ve hatta operasyonlarına devam eden bir savaş yanlısıydı Şaron.

Kasap yazılır, Ariel Şaron okunur
2004-2005’te Gazze’den çekilme kararıyla barış kelimesiyle yan yana anılmıştı adı. İsrail için bir güvenlik boşluğu yaratan Gazze’den güvenliği için bir servetin harcandığı işgalci vatandaşlarını çekmişti. Fakat, Gazze’nin hava ve deniz sahası üzerinde hakimiyetini devam ettirmiş, Gazze’nin can damarlarını elinde tutmuş ve etrafını mühürlemiş, kısaca 2013’ün açık hava hapisanesi olan Gazze’nin temellerini atmıştı. Şaron Gazze’den barış için değil, işgalci vatandaşlarının güvenliği ve daha da önemlisi Gazze’yi vatandaşlarının güvenliğini düşünmeden yakıp yıkabilmek için terk etmişti.
Şaron seksen beş yıllık ömrüne sığdırdığı bu kadar cürüm için hiçbir cezaya tabi tutulmadı. Tam da bu sebeptendir ki katliamları ve gaspları ardı ardına geldi. Cezalandırılmayan kasap, İsrail’in lider tabakası için de yol gösterici oldu. Tıpkı Şaron gibi örneğin daha sonra Gazze’ye saldıran Olmert veya Barak da cezadan muâf tutulacağını biliyordu.
Şaron’un meşhur lafı hem kendisinin hem de İsrail’in savaş yanlısı zihniyetini ne güze ifşa ediyor: “Belki Arapların petrolü var ama kibrit de bizde.” İsrail gerçekten de tarihi boyunca fitili ateşleme becerisiyle istediği zaman bölgeyi ateşe atmaktan kaçınmamıştır.
Velhasıl-ı kelam, Şaron’u da Şaron’un hayat hikayesiyle özetlenebilecek İsrail’in otoritesini de kötü biliriz...