İsrailli yetkililerin İsrail’in katliamlarına yönelik beyanatlarının gayri-insani olmalarının yanında bir ortak özellikleri daha var: Hepsi aynı ağızdan (beyinden) çıkmışçasına birbirine paralel temalar, iddialar, kelimeler ve vurgular içerir. Gazze, Hamas, Kudüs, İran, yasadışı yerleşimler, Filistinli mülteciler, ABD ve BM... Konu ne olursa olsun İsrailli yetkililerin verdiği beyanatlar hem içerik hem de format açısından birbirine paraleldir.

Bu paralelliğin “ortak zihniyeti” aşan oldukça basit ve doğrudan bir sebebi var. Bir krizler ülkesi olan İsrail’de kriz yönetimine oldukça profesyönel yaklaşılıyor. İsrail katliamlarını örtmek, unutturmak veya dikkatleri başka yöne çekebilmek için profesyönel destek alıyor. İsrail ordusu katlediyor, İsrail’in propaganda aygıtı Hasbara envai çeşit yöntemle İsrail’i “zeytinyağı gibi üste çıkarmaya” çalışıyor. Bir örnek vereyim:
The Israel Project isimli lobi kuruluşu, ABDli stratejist ve anketçi PR militanı Frank Luntz’u İsrail’in medya savaşında İsrail’e mühimmat toplaması ve profesyönel bir iletişim stratejisi belirlemesi için görevlendiriyor. Luntz’un 2009 senesinde hazırladığı (ilkini 2003 senesinde hazırlıyor) “Global Language Dictionary” isimli 116 sayfalık el kitabı İsrailli yetkililerin başucu kitabına dönüşüyor. ABD ve Avrupa’da yapılan anketlere dayanan el kitabı, bu iki kamuoyunda İsrail’in argümanlarının inandırıcılığının nasıl artırılabileceği sorusuna cevaplar veriyor. Hedef ABD ve Avrupa, gerisi zaten önemsiz.

El kitabı ne diyor?

“İkna edeceğiniz insanlar sizin ne kadar bildiğinize değil, ne kadar umursadığınıza bakar. Bu sebepten sözlerinize iki tarafla da empati kurarak başlayın.” Netanyahu’nun beyanatlarına “ölen her Filistinli sivil için üzülüyoruz” veya “İsrail Filistinli veya İsrailli fark etmeden herkes için daha iyi bir gelecek istiyor” ifadeleriyle başlaması tesadüf değil.
“Filistinlilerle Hamas’ı ayırt edin.” Netanyahu’nun “İsrail Gazze’de Hamas’ı ve terör örgütlerini hedef alıyor, Filistinli sivilleri değil” demesi de el kitabının marifetlerinden.
“İsrail’in hatasız olduğunu söylemeyin”. Netanyahu’nun “Biz onların silahlı kuvvetlerini hedefliyoruz, bazen yanlışlıkla sivilleri vuruyoruz” cümlesi can kaybının yaklaşık %80’inin sivil olduğu bir denklemde el kitabına bağlı kalma çabasından başka bir şey değil.
“Amerikalılar alkışlayacak takım isterler. Kamuoyuna İsrail’in iyi taraflarını anlatın.” Netanyahu’nun sürekli İsrail’in Ortadoğu’nun tek demokrasisi olduğu palavrasını söylemesi, veya Dışişleri Bakanlığı’nın “İsrail’in Gazze’ye insani yardımı sürüyor” haberleri de bu tiyatronun bir parçası.

Siz ne yapardınız?

“Amerika ve İsrail arasında paralellikler kurun.” Netanyahu da dâhil olmak üzere İsrailli yetkililerin Meksika’dan Texas’a hayali bir saldırıdan veya Nazi Almanyası’nın İngiltere’yi bombalamasından (Blitzkrieg) dem vurmalarını da el kitabı söylüyor.
“Direkt bir soru sorulduğunda, doğrudan bir cevap vermek zorunda değilsin”, “Gelecekten konuş, geçmişten değil”, “Retorik sorular sor”, “Basın toplantısına vs. en pozitif mesajınla başla”, “Roket tehdidi altında yaşayan İsraillilerin hayatından canlı örnekler ver”, “İsrail’in kendini koruma hakkı ile başlayan cümleler kullan”...
Hamas için de özel kısımlar var. “Hamas’ın tüzüğünü oku”, “Hamas’ın bir terör örgütü olduğunu vurgula”, “Hamas’ın kendi insanına zarar verdiğini anlat”, “Filistinlilerin başına gelen felaketler için Hamas’ı suçla”, “Hamas’ı aradan çıkarıp Filistinlilere doğrudan seslen”, “Hamas ile İran arasında bağlantı kur” (Suriye’den sonra bu iddia anlamsızlaştı)...
El kitabının günümüze en fazla ışık tutan cümleleri ise şöyle “Orantısız güç ile alakalı sorular batağına saplanırsan, retorik sorular sor.” Yani el kitabı diyor ki; orantısız güç konusunda İsrail’i ben bile aklayamam; bu sebepten orantsız güç lafı açıldığında arkana bakmadan kaç.
El kitabı İsral’in birçok sorunlu alanına değinmiş ama son Gazze saldırısından sonra Luntz el kitabını güncellediğinde “İsrail Filistinli çocukları katletmeyi nasıl meşru gösterebilir?” sorusuna da kafa
yormak zorunda kalacak.