Ben bir eğitimci olarak her yıl yüzlerce konferansta on binlerce gençle buluşuyorum. Bana sorsanız hayatta en sevdiğiniz iş nedir diye kuşkusuz gençlerle konuşmak derim. Bu buluşmalarda onlara yeni dünyayı ve gerçek eğitimi anlatıyorum dilim döndüğünce ama inanın onlar benden çok çok ilerideler. Hepsi eğitimin bu çağda sınıflara doldurularak, hırpalanarak ve klasik anlatıcı dinleyici sistemiyle olmayacağını çok iyi biliyorlar. Ama yine de okul ve eğitime karşı bir beklentileri var. Ben sizlere bu satırlardan çok yazdım ama sonra bir karar verdim artık onları sizle buluşturacağım. Kendi cümleleriyle kendilerini anlatacaklar. Bugün Ege ile başlayacağım. Ege benim görev yaptığım üniversitenin uyguladığı Applybau öğrenci kabul sistemi sayesinde tanıştığım bir değer. Bakın Ege kendini nasıl anlatıyor. Bu arada Ege'nin kazanımlarının ne kadarı sizce eğitim sistemi ve okulla olmuştur karar size ait buyurun okuyun.

“Merhaba ben Ege Eryazgan, “Araştırmak ve merak benim için tutku. Kendimi tanıdığımdan beri makinaların çalışma prensiplerinden ezana kadar herşeyi incelerim ve sorgularım. Bu yüzden elime aldığım oyuncaklarımı ilk 5 dk içinde kırdım, anlayamadığım o sesi 5 yaşında sorguladım. Ekonominin ve ticaretin bende yeri bir başka. İlk okul gezimde hediyelik eşya dükkanından aldığım objeyi, arkadaşlarımdan birine etiketi üçle çarpıp sattığımda 9 yaşımdaydım. Durdurulamayan ticaret hayatım o yaz ailenin atını dolaştırmaya çıkarıp belirlediğim ücret üzerinden kiralamamla devam edip zihnimde dans eden bir sürü hayal, proje, fikirle bugüne geldi. Ege kim: Girişimci, hızlı iletişime geçebilen, sosyal, hayal kuran, fotoğraftaki eksikliği ve yanlışı görebilen, siyasete yakın; ama uzak kalmayı tercih eden, doğayı seven biri. Yat ve denizcilik dergilerini takip eder. Sanat sergilerini, her türlü fuarları gezmekten keyif alır. Borsayı takip eder, sanal borsada oynar. Bazı özel TV yapımlarını izler (Para Dedektifi, Özel Sektör, Nasıl Yapılır, Charlie Rose Show vb) Dinginliği su altında bulur... Kendimi tanıdıkça yeni şeyler öğrendikçe çok yönlü biri olduğumu fark ettim. Ticaret, gıda, enerji, teknoloji… Gıda sektörünün hem endüstri hem de tarım-hayvancılık alanıyla ilgileniyorum. Enerjinin yeni atılımlar bekleyen önemli bir sektör olduğunu düşünüyorum. Teknoloji insan hayatını kolaylaştırmalı, hayat standartlarını yükseltmeli (21. yüzyılda artık insanların fiili olarak madenlere girmemesi v.b.). Bu da elbette “meslek” seçimi adına çeşitli zorluklar çıkarıyordu. Ben de 21. ve 22. yüzyılların dinamiklerine ve insanlarının temel ihtiyaçlarına uygun şekilde skalayı daralttım. Sonuç tek bir noktayı işaret ediyor organize eden, yöneten… LYS’ler bitsin, ticaret üzerine kuracağım şahıs şirketini zamanla bu sektörlerle güçlendireceğim. Ticaret bizim aile geleneğimizdir; bu gelenekle büyüdüm, çok seviyorum, özlüyorum. Sıfırdan başlamaya en uygun faaliyet alanı. Belirlediğim yolda ilerleyebilmek için iletişime geçtiğim uzman kişilerin bana tavsiyeleri sonunda kararım: işletme mühendisliği, üzerine gıdada yüksek lisans yapmaktır.
Katıldığım Ulusal ve Uluslararası yarışmalar; 6. sınıfta üç arkadaşımla beraber katıldığım Destianation Imagination yarışmasının seçmelerinde Türkiye 1.liğini alarak Amerika’ya gitme hakkını kazandık ve Tennessee Üniversitesi’nde ülkemizi temsil ettik. FIRST Lego League’e ve Koç Müzesi’nde düzenlenen FIRST Lego League’ine okul takımımızla katıldık. The Mind Olimpics’te bireysel ve takım olarak yer aldım. Volkan Projesi (tamamen kendi dizaynımla oluşturduğum, patlayan, püsküren, lav akıtan yanardağ) Kısa film yarışması (sınıfın birliği beraberliği konulu yarışmaya) bilimkurgu kattık, 1. olduk. İşte ben Ege”
Şimdi bu gencin henüz lise son sınıfta olduğunu bilin ve bir daha düşünün bu çocuklar nasıl eğitilmeli?