“Adam gibi tıpış tıpış sandığa gideceksiniz!”
Tamam mı?
Tıpış tıpış!
“Oyunuzu da Ekmel Bey’e kullanacaksınız!”
?Anlaşıldı mı? Tıpış tıpış!
Kim diyor bunları?
Yeni Kemal Bey.
Ne diyor? “Tıpış tıpış gidip mührü Ekmel Bey’e vuracaksınız” diyor.
Kime diyor?
CHP’lilere diyor.
Deve dişi gibi CHP’liler.
Adam gibi, tıpış tıpış diyor. O sırada yumruğunu da defalarca kürsüye vuruyor.
Dikkatlerden kaçtı, onun da altını çizmek lazım.
“Adam gibi!” diyor cümlesinin başında.
Adam gibi tıpış tıpış.
Sanki…
Neyse.
Bir başka yerde de şöyle diyor: “Şakası makası yok Ekmeleddin İhsanoğlu’na oyunu vereceksin…
Dikkat edin özellikle son bir yıldır Kemal Bey ona buna bağırıyor, kürsü yumrukluyor, partili kadınları azarlayıp salondan kovuyor, o konuşurken konuşanı haşlıyor…
Sanırım reklamcısı böyle istiyor.
Kemal Bey’e yeni bir imaj çiziliyor. “Erdoğan gibi sert” imajı.
Hatta daha sert!
Ekmel Bey’e de “Erdoğan gibi dindar” imajı çizmeye kalkmışlardı.
Reklamcılar çok uyanık!
Hazır ortada kazanan bir model var ya, tuttuklarını ona benzetmeye kalkıyorlar.

Yahudi değil İsrail vatandaşı!

İsrail yine öldürüyor.
En iyi bildiği işi yapıyor!
Yine masumları, yine sivilleri katlediyor.
Daha da vahşi olanı; çocukları, bebekleri öldürüyor.
Dağarcığımdan en edebi kelimeleri çıkarıp, en iç acıtıcı cümleleri kurabilirim.
Vicdanları titretmesi için yazdığım her kelimeyi özenle seçebilirim.
Gözyaşlarını, göz pınarlarından çağlatacak tasvirler yapabilirim.
Ne işe yarar ki?
Yahut İsrail’e bu acımasız katliamları için, yer ve gök arasında bildiğim ne kadar ağır ifade var hepsini boca edebilirim. Katil İsrail…
Terörist İsrail…
Alçak, vahşi, soysuz…
Ne değişir ki?
Hadi İsrail katil, terörist, alçak, soysuz…
Peki ya İsrail vatandaşları?
Onlar?...
Kullandığım kelimeleri özenle seçiyorum.
Yahudiler yahut Museviler demiyorum.
İsrail vatandaşları diyorum. İsrail’de yaşayan, vergisini ödeyen, zamanı geldiğinde askerliğini yapan kimselerden söz ediyorum.
Yüksekçe tepelere çıkıp Gazze’nin bombalanışını alkışlarıyla izleyen İsraillileri kastediyorum.
Filistin’in çocukları ölürken mutlu olan anneleri kastediyorum.
Ve tabii ki babaları.
İsrailli o anne ve babaları yüksekçe bir tepeden katliamları izlerken hepimiz gördük.
Gazze bombalanırken, alevler yükselirken,
bebekler ağlarken, insanlar kaçışırken izliyorlardı.
Seviniyorlardı.
Mutlulardı.
Ama Musevi oldukları için değil, Siyonist oldukları için.
Oysa Amerika’da on binlerce Musevi her defasında sokaklara dökülüp bu katliamları kınadı.
Siyonizm’e savaş açtı.
Ama Musevi oldukları için değil, insan oldukları için.