Böylesini filmlerde izliyorduk.

Ama şimdi o fantastik gerilim film senaryolarına taş çıkartacak bir gerçeklikle yüz yüzeyiz.

Ne kadar süreceği ne zaman biteceği de belli değil!

Annemize babamıza ne zaman sarılacağız bir daha?

Yahut sarılabilecek miyiz?

Ne zaman korkusuzca kucaklayıp, doya doya öpeceğiz çocuklarımızı?

Belli değil!

Hangimizi alıp götürecek sinsice?

Hangimizi süründürecek bir süre?

Bilmiyoruz!

Ahval-i umumiyemiz pek iç açıcı değil maalesef!

Uzun ve karanlık bir gecede yorgun ve bitkin, bir o kadar endişeli, mutsuz ve korku içindeyiz.

Peki yok mu bu gecenin bir sabahı?

Var elbet!

Umutsuz olamayız. Sükûnet, sabır ve dahi tedbirle aşacağız bugünleri.

Bir ilaç, bir aşı, bir derman arıyoruz bu illet için. Bulamadığımızı sanıyoruz.

Oysa var!

Daha iyisini buluncaya kadar en iyi en etkili ilaç evde kalmak.

Çok değil iki hafta sabretsek kıracağız belini. Sonrası Allah kerim.

Gelelim madalyonun diğer yüzüne.

Niye oluyor tüm bunlar? Sormayacak mıyız? Akletmeyecek miyiz?

Hepimizi kuşatan bu bela, bu musibet; ne anlatıyor bize, ne vaaz ediyor?

Düşünmeyecek miyiz?

İnsan ırkı ne kadar da kırılgan, aciz ve savunmasız değil mi?

Lanet virüs aklımızı başımıza devşirmemize yardımcı olur mu acep?

İster bir yaratıcının varlığına iman edin, ister etmeyin.

Her şartta da sonuç aynı; insan, eliyle yaptıklarının bedelini ödüyor. Yahut yapmadıklarının.

Ödemek zorunda! Bozduğumuz denge başka türlü düzelmeyecek çünkü.

Bombaların altında, varsa anne-babasının kucağına sığınan o çocuklara bundan böyle duyarsız kalabilecek mi insan?

Aç yatan, açlıktan ölen bebekleri, çocukları görmezden gelip açgözlülüğüne, savurganlığına devam edebilecek mi insan?

Gözün dahi görmediği bir virüs karşısındaki acziyetini fark edebilecek mi insan?

Yoksa sıkıntı anında söz verip, rahatlayınca yine insanlıktan çıkacak mı bir kez daha?

Hepimiz evimize kapandık. Sokaklar bomboş. Doğa bir nefes aldı bu sayede. Araçlarımızın egzozlarıyla kirletemiyoruz dünyayı. Temizliğimize hakkıyla özen gösteriyoruz artık, başka virüslere de yaşama hakkı tanımıyoruz böylece. Gereğinden fazla tüketmiyor, israf etmiyoruz şu günlerde. Bir şey öğretiyor bize. Dize getiriyor hepimizi.

Ve son bir not.

Devletimiz tüm imkânlarıyla mücadele ediyor bu belayla. Sağlık çalışanlarımız büyük fedakârlık örneği sergiliyor.

Başka ülkelerden, başka milletlerden çok daha iyi durumdayız.

Ama buna rağmen böylesi bir zamanda bile boş durmuyor bozguncular.

Toplumun, yöneticilerin, sağlık çalışanlarının morallerini bozmak için dur durak bilmeden uğraş veriyorlar.

Kimi siyasi rant peşine düşmüş kandil simidi dağıtıyor, hiçe sayıyor insan hayatını.

Öbürü ölen yaşlıların AK Parti seçmeni olduğunu söyleme ihtiyacı duyuyor.

A be ahmak!

Sen dahil hiç kimse ölmesin.

Sen dahil hiç kimse bu virüse yakalanmasın.

A be ahmak!

Aynı gemideyiz, farkında değil misin sen hala?