G.Saraylılık ruhu ve gururu, G.Saraylı olmayanlar için algılanması güç kavramlardır. Ben ve benim gibiler için bu kavramlar önemlidir. Ünal Aysal ve Adnan Polat'ın yaptıklarına anlam veremiyorum

Aşağı-yukarı 1 aydır Galatasaray fokur fokur kaynıyor. Rozetini takıp 'G.Saraylıyım' diye kulübün içine girenler, G.Saray'ı bir mahalle kulübünden farklı düşünmüyorlar. Düşünmedikleri gibi birbirlerine hakarete varacak sözler sarf ediyorlar.
Ve yeni başkan Ünal Aysal (ben kendisini tanımıyorum) 'G.Saray'a zarar G.Saraylılar'dan geliyor' diye fikir yürütmüş. Bunu niye yapmış ona sormak lazım.
Kim soracak? Adnan Polat ki, iyi bir dostluğum vardır. O da beni hayretler içinde bıraktı. 'Ünal Aysal 4 ay sonra başkanlığını ve kulübü bırakıp kaçacak.' dedi.
İnanılır gibi değil. Şimdi siz futbolcuların psikolojisini düşünün. Bu yıl yaşanan olaylar, mağlubiyetler zaten oynayanları ve izleyenleri perişan etti. Daha neler olacakmış baksanıza.

'KAÇAR' DENİR Mİ?
Fatih Terim, G.Saray'ı sırtlayacak bundan eminim. Ona yardım etmek lazım değil mi? Ona her türlü selahiyeti verdikten sonra Ünal Aysal için 'Kaçar gider' denir mi? Hem de diyen kim? Eski Başkan Adnan Polat.
G.Saray'da inanılmayacak olaylar yaşanıyor. Kimse 'Dur yahu ne yapıyorsunuz?' diye soramıyor. Çöküntü olursa 'Biz ortaya çıkarız, biz G.Saray'ı kurtarırız' diye düşünüyorlar herhalde. Şimdi size G.Saraylılığı nasıl öğrendiğimi anlatacağım ve öğreteceğim.

AŞKI GÖREMEDİM
Ben, beni G.Saraylı yapan olaylarla büyüdüm. Sporculuğu büyüklerimizden, unutamadığımız kişilerden öğrendik. Neydi bu? Sevgi, saygı ve G.Saray aşkı. Ve Galatasaraylı oldum. Benim için önce G.Saray gelir. Ve şampiyonluktan da değerlidir. Zira şampiyonluktan daha değerli olanların başında G.Saraylılık gururu gelir. G.Saray öyle bir vücuttur ki; Galatasaray Lisesi'nden yetişenlerin etrafına o liseden yetişmemiş fakat iftihar edilecek kadar saygı duyulan G.Saraylılık ruhuyla gelişmiş kişileri de bünyesinde toplar. Bu da G.Saray bayrağıdır. Ama şimdi ne yazık ki biz bu bayrağa gerekli sevgi, saygı ve aşkı göstermiyoruz.

HEY GİDİ GÜNLER
G.Saraylılık gururu ve ruhu, G.Saraylı olmayanlar için algılanması güç kavramlardır. 1932 yılının Mayıs ayında Ankara'da dünyaya gelen, küçüklüğü İstanbul'da Osmanbey'de Şair Nigar Sokağı'nda geçen bu çocuğun hayatı da o olgulardan biridir.
G.Saray Lisesi'nde iyi bir talebe olduğum için güzel günlerim geçti. Musli Peykoğlu, Faik Bey, Feruhsat Turaç gibi hocalarım tarafından çok sevilirdim. Parasız yatılı olduğum için sınıfta kalsam okuma şansımı kaybederdim. Babam bu bilinci vermişti ve ismim hep iftihar levhasındaydı. Beni hep rahatsız eden devlet parasıyla okuyanların bir sene sonra başkası tarafından giyilmiş lacivert okul formasını kullanma mecburiyetiydi. Ben eskimiş formaya bakar gizli gizli ağlardım.
Oysa babam Sabit Şeren, Atatürk'ün özel kalem müdür muaviniydi. Benim ve ağabeyimin Atatürk ile çekilmiş bir fotoğrafı vardı. Lüle saçlı Oğuz Ağabeyim sağ dizinde, ben sol dizinde oturuyorduk. O resim maalesef kayboldu (Ama Atatürk'ün Sabit'e diye, babama imzaladığı bir fotoğrafı duruyor. Ve ben yaşarken o da yaşayacak.)
İşte ben ve benim gibiler böyle G.Saraylıyız. Bugünkü G.Saray artık tesadüfen G.Saray rozeti takmış adamların kulübü olmuş. Yazıklar olsun.