Sarı-Kırmızılı takım inanılmayacak bir çöküş yaşıyor. Tribünlerde saçını başını yolan, acı içinde çırpınan ve ağlayan taraftarlar var. Peki ne oldu bu Galatasaray'a ?
Tabii bu mesele maçtan hemen sonra anlatılacak bir mesele değil. Zira artık zamanı geldi; ileriki günlerde bütün kirli çamaşırları ortaya dökeceğim...
Galatasaray kalesinde genç Ufuk oynadı. Maçı iki arkadaşımla beraber izliyordum. Ufuk, top gelmeden ceza sahası üzerine çıkıyor. Sanki bir kaleci değil, bir bek yahut stoper. Bu çocuk 'penaltı yaptıracak..' dedim.  'yapma ağabey..'  dediler. Ama görünen köy kılavuz istemez. Bu kadar kalesini boşaltıp, kendi defans oyuncularına bakmayan, ceza sahası üzerinde dolaşan bir kaleci daha görmedim. Rakip aptal mı? Tabii ki çalımı basacak, bizim Ufuk'ta mecburen ayaklarına atlayıp penaltıyı yapacak.. Yaptı da.

STANCU NE İŞ YAPAR!
Neıll, çok sinirli. Saha içinde bağırıp duruyor. Servet deseniz defans oyuncusu mu, forvet mi belli değil. Her kazanılan serbest vuruşlarda rakip kale önünde. Top Ömer'in ellerinde eriyince, geriye yürüyerek geliyor. Antalyaspor biraz daha becerikli olsa maç 6-0'da bitebilirdi. Ama diyeceksiniz ki; bu gamsız futbolcuların sahaya koydukları mücadeleyi gördükten sonra gol farkı neye yarar?
Stancu diye bir Romen futbolcu transfer etmişti Hagi. Keşke giderken onu da götürseydi.. Kewell'ın ayakları değil ağzı konuşuyor. Nerede o eski Kewell? Ara ki bulasın..
Arda için tek kelime yazmayacağım. Nedeni; kızıyor... O'na tavsiyem şu; maçı televizyondan bir seyretsin. O'da kendisinin ne olduğunu iyi anlayacak!
Sevgili Galatasaraylılar; sakın ola ki üzülmeyin. Çünkü Antalyaspor karşısında, sahada Galatasaray diye bir takım yoktu. Orada ruhsuzlar vardı!