Bu terazi bu sıkleti kaldırır mı?

Mümkün değil!

Zalim ve zulüm kelimeleri ne kadar itici geliyor artık değil mi? Duymak bile istemiyor bazıları! Peki ya 'özgürlük'? Hâlâ çekiciliğini koruyor. Herkes, her şey özgür olmalı. İnsan istediğini yapabilmeli. Hiçbir otorite tanımamalı! Ne güzel!

Peki açlıktan ölenler, hastalıktan kırılanlar, bombaların altında can verenler...?

Ne olacak ki? Araplar düşünsün! Siyahiler düşünsün! Çekik gözlüler düşünsün! Sen, ben niye düşünelim?

Çünkü şimdilik rahatı yerinde. Şimdilik! İyi bir geliri, lüks bir evi, pahalı arabası var! Gazze'nin üstüne tonlarca bomba yağmış ona ne!

Dedim ya bu terazi bu sıkleti kaldırmaz!

Kemerlerinizi bağlayın bir büyük kaotik sürece gireceğiz. Hiç ama hiç kimsenin rahatı, huzuru, güvenliği hatta yiyecek bir dilim ekmeği kalmayacak. Nasıl bir yıkım gelecek bilmek zor ama tahmin etmek mümkün.

İnanmak zorunda değilsin ama uyarmak zorundayım.

Tartmaz! Bu terazi bu sıkleti tartmaz. İmkansız!

Bebeklerin bombalar altında can verdiği, her bir yanı kan revan içindeki çocukların korku dolu gözlerle ne isteyeceğini dahi bilemediği bir dünyada!

'Güzel günler göreceğiz' şarkılarını söylemeyi dahi aklımızdan geçiremeyeceğiz. Güzel günler göremeyeceğiz!

Bugün ne kadar da özgürüz değil mi? Köpekle ilişkiye girmeyi sırıtarak anlatabilecek kadar hem de!

Ne kadar özgürce değil mi?

Teraziyi de kırdılar!

Utanmayı da, vicdanı da!

O halde kemerlerinizi bağlayın. Ya da bağlamayın. İster kendinize gelin ya da gelmeyin. Siz bilirsiniz. Yaklaşıyor gelmekte olan. Çığlık çığlığa can veren bir çocuğun dökülmeye dahi fırsat bulamamış gözyaşları sel olarak iner dünyaya. Çığlığı kıyameti başlatır.

Ama sen umursama! Duyma!

Ya da duy.

Ya da bekle.

Yahut inanma.