Sabahın çok erken bir saatinde, uyumadan önce açık unuttuğum televizyonun sesine uyandım.
Yatağın içinde kumandayı ararken Soner'in adını duydum.
Doğruldum, uykudan sıyrılıp ne olduğunu anlamam dakikalar aldı.
Soner'in evini basmış, didik didik arıyorlardı.
Hiç şaşırmadım.
Muhalefet edenlerin başına benzer şeyler gelebileceğini bir süredir tahmin ediyordum.
Özel güçlerim olduğundan değil elbette,  sadece gündemi takip ettiğimden.
***
Evinin önüne gitmedim.
Sorgu aşamasında emniyetin önünde sabahlamadım.
Olduğum yerden olanları izledim.
Müthiş bir karalama kampanyası başlamıştı.
Şahsi defterler, kinler bir bir ortaya döküldü.
Kim kimden ve neden nefret ediyordu, hepsini okudum.
Soner'i birkaç gün içinde harcadılar, astılar, kestiler, doğradılar.
Yeni yetmeler, TV ekranlarından gazetecilik nasıl yapılır dersleri veriyordu, duayenler de dinleyip kafalarıyla onaylıyordu.
Sorgu, gözaltı bitti; Soner'in hapis hayatı başladı.
Sular daha da karardı.
Yalan haberler, uydurma senaryolar manşetlerdeydi.
***
Küçük bir güruh itiraz eder gibi oldu. 'Ne yapıyorsunuz, Soner Yalçın gazetecidir, terörist değil' diyenler, birkaç güne kalmadan, kendilerini içeriye alınacaklar listesinde buldu. Haklarında çıkan yeni dalgada alınacak haberlerini gazete sayfalarından okudu.
Köşelerde 'Bakın savcı bey, şu şu dışarıda kaldı, onları da alın. Onlar da çete üyesi' yazıları yazıldı.
Mesleğin çınarları bir bir saklandı, sindi, sustu...
Sadece meslek hayatlarında değil, özel hayatlarında dahi Soner'i ve ODATV davasını anmadı, ananlardan rahatsız oldu.
Korku tam da planlanıldığı üzere hedefini bulmuş, etkili olmuştu...
***
Dediler ki; savunmayın bu adamı, işler bildiğiniz gibi değil. Bu işten kan, bomba, silah çıkacak. Bu tehlikeli, karanlık bir adamdır.
Dediler ki; savunmayın bu adamı, çünkü şimdi savunursanız iddianame çıktığında mahcup olursunuz.
Dediler ki; işin içinde tecavüz var, hırsızlık var, silahlı eylem var, komplo var, seks skandalları var, karanlık güçlerle işbirliği var.
Meslek büyüklerimiz, aydınlarımız, cesur yazarlarımız; denilenleri harfiyen yerine getirdi ve sustu.
Uzunca bir sessizlikten sonra iddianame çıktı ortaya.
İddianameyi okuyan 'Yahu burada bir şey yok ki, ne biçim iş bu?' demeye başladı.
Çünkü aklı olanın güleceği, uyduruk olduğu her halinden belli dijital dokümanlardan başka delil yoktu.
Köşe yazarları itiraz etti, TV programlarında konuşulanlar iddianamenin bomboş olduğu yönündeydi. Tartışmalar arttı, sesler yükseldi.
Talimatlı yazarlar, 'Durun daha devamı var, ek iddianameler gelecek' dedi. Sahiden de dedikleri oldu.
İddianamenin ek klasörleri adı altında sadece özel hayatı deşifre eden dosyalar atıldı önümüze.
Sanıkların telefon konuşmalarında dedikodular, özel hayatları, gündemi, haberleri yorumlayışları vardı.
İddianameye girmeyen özel konuşmalar ise internet sitelerinden yayınlanıyordu.
Sanıklar tek tek itibarsızlaştırıldı, rezil etmek için tüm çaba harcandı.
Medya yine sustu.
Kimi konuşmaların içeriğine kızdığı için, kimi devamında kendi konuşması da yayınlanır diye, kimi bu dönemde sisteme karşı gelmenin cezasının hapishane olduğunu anladığı için korktu ve sustu...
***
Duruşmalar başladı.
Hukuksuzluk, adaletsizlik her duruşmada bir kere daha ifşa oluyordu.
Ana akım medya konuya mesafeliydi.
Yazarlar, yüksek sesle 'Suçsuz bu adamlar' diyemiyordu.
Ne zaman tahliyeler başladı, ne zaman Soner'in meselesi de Avrupa'da ses buldu o zaman cezaevi ziyaretleri, köşelerden methiyeler, 'Soner iyi bir gazetecidir ve gazetecilik yaptığı için hapistedir' yazıları yazılmaya başlandı.
Çarşamba günü gelip de Soner Yalçın tahliye olduğunda ise 'Soner benim kardeşimdir' noktasına gelinmişti!
***
 Saklandıkları delikten yavaş yavaş çıkmaya başlayanlar şimdi kardeşlerine sarılıyordu.
Oysa yine yanlış yapıyorlardı.
Cezaevinde yatmakta olan birçok gazeteci en az Soner Yalçın kadar masumdu.
Ama omurgasızlık kalabalık neredeyse sadece orada olabilmek, sadece onaylanılana, güç bulana sarılma refleksini de beraberinde getiriyordu.
ODATV davası çürük, baştan çökmüş bir davaydı.
Ve Soner Yalçın'ın tahliyesiyle de dosya kapanmadı.
Hala Yalçın Küçük ve Hanefi Avcı tutuklu.
ODATV adlı internet sitesiyle hiçbir bağı olmayan bu iki kişi adını internet sitesinden alan o davanın tutukluları.
Kendisine kitap yazdırdıkları iddia edilenler tahliye oldu ama Hanefi Avcı hala içeride.
ODATV çalışanlarının tamamı dışarıda ama Yalçın Küçük hala içeride. İnandırıcılığı olmayan, kimsenin itibar etmediği bir davanın sahipsiz tutukluları onlar.
Üstelik yaşlılar, üstelik sahipsizler, üstelik hala onlara 'Kardeşim' diyecek bir babayiğit de çıkmadı!
Ama bu sözümü lütfen unutmayın; tarih bunları yazacak. Tahliye umudu doğduğunda kardeş olanları da; meslektaşlarına, aydınlarına, rektörlerine sahip çıkmayanları da... Şimdi istedikleri kadar sarılsınlar, çok geç... Tarih onları affetmeyecek!

Kavgam bitmedi
İlk günden beri söylüyorum Soner Yalçın arkadaşım olabilir ama onun tahliyesi benim için adaletin tecelli ettiği anlamına gelmez! Sözüm söz; içeride tek bir tutuklu meslektaşım kalmayana dek kavgam devam edecek!