İddialı işler ortaya koymanın tek sakıncası beklentiyi yükseltmek.
Seyircinin beklentisi yükseldikçe başarıda istikrarlı olma baskısı insanı aniden kilitleyebilir, köreltebilir.
Berkun Oya kendisinden beklenen performansın en üst seviyede olmasını önemser mi ya da bunu dert eder mi bilmem ama ben yeni oyunu 'Babamın Cesetleri'ni izlemeye giderken bunu düşünüyordum.
***
Krek, Berkun Oya'nın yazdığı ve yönettiği oyunların sahnelendiği tiyatro topluluğunun adı.
Tiyatro binası birkaç yıl önce Santral İstanbul'un içinde yer alan tarihi bir depoya taşındı.
Bina ve ortam şahane.
Ancak tek bir sıkıntı var bana göre o da içki yasağı.
Oyun öncesi veya oyun sonrası kampusun içine serpiştirilmiş cafe ve restoranlarda bir kadeh içki içmek isteyen izleyiciler 'yasak' gerçeği ile bir kez daha karşılaşıyor.
Garsonlara 'Peki işler ne alemde?' diye sorduğunuzda 'Yüzde seksen düşüş var' yanıtını alıyorsunuz.
Anlayacağınız kimse bu durumdan memnun değil.
Zaten mekanlar da oldukça tenha..
***
Berkun Oya'yı ilk kez yıllar önce Beyoğlu'ndaki Dulcinea'da izlemiştim.
O dönem hem yazıyor, yönetiyor hem de oynuyordu.
Adamların, op'la zo'nun dramı gibi oyunlarını izlediğimde hayrete düştüğümü gayet net hatırlıyorum.
'Hayrete düştüm' diyorum çünkü o vakitler şimdiki gibi 'yeni akım tiyatro'ya aşina olmak pek mümkün değildi.
Sadece klasik tiyatro anlayışını biliyorduk ve modern uyarlamalar bile büyük yenilikti bizlere.
Berkun Oya ise ezbere bildiğim ne varsa tam tersi bir 'iş' koyuyordu ortaya.
Tartışılıyordu da 'Bu bir tiyatro oyunu değil. Belki başka bir sanat dalı olarak adlandırılabilir, belki performans denebilir ama tiyatro değil' deniyordu.
Hala bu görüşü savunanlar var ama bu görüşe katılanların sesi oldukça cılız artık.
***
Aradan yıllar geçti. Dulcinea'da oynanan oyunlara talep arttı, işin kapsamı da yaratıcısı ile beraber büyüdü ve kendi ayakları üzerinde duran bir 'özel tiyatro'ya dönüştü.
Oyunlarını yurt dışına satan, kitaplaştıran, bir çok genç tiyatrocunun ekibe dahil olmayı hayal ettiği, parmakla gösterilen, saygın bir sanat merkezine dönüştü Krek.
Berkun Oya'nın yeni oyunu Babamın Cesetleri de 5 Aralık itibarı ile Krek'in eserleri arasındaki yerini aldı.
***
Babamın Cesetleri'nde de aynen 'Güzel Şeyler Bizim Tarafta' da olduğu gibi kulaklık kullanılıyor.
Yine sahne camın arkasında.
Bir ekran gibi veya akvaryum. Artık siz hangisine benzetmek isterseniz.
Oyun; savaş muhabiri bir babanın ölüm döşeği etrafında yaşanan aile hesaplaşmalarını konu alıyor.
İyi yazılmış, iyi yönetilmiş ve çok iyi oyunculuklarla taçlandırılmış bir hikaye çıkıyor karşınıza.
Kendi ailenizden, ertelediğiniz, ötelediğiniz ama şimdi eksikliğini hissettiğiniz duygulardan vuruyor sizi.
Sıradan olmayan ama sıradan duygularla tetiklenen, zaafları, özlemleri öfkeye dönüşebilen, işin özünde korkunun, özlemin ve hayranlığın yattığı bir aile.
Kendi hikayenize dair tanıdık duygularla karşılaşmak hatta yüzleşmek zorunda kalmak sık sık burnunuzun direğini sızlatıyor.
Son perdede tüm salonun şiddetli veya şiddetsiz ağladığı, birbirini tanımayan onlarca izleyicinin ortak duyguda buluştuğu bir oyun.
Ben, 'Berkun Oya oyunlarını seven' biri olarak etkilendim.
Yüksek beklentiyle girdiğim salondan memnun ayrıldım.
Tavsiye ederken hiç çekinmem hatta gitmeniz için baskı dahi uygulayabilirim.
***
Babamın Cesetleri'nde Defne Kayalar, Kaan Taşaner, Öner Erkan, Özge Özel, Şerif Erol, Ulaş Tuna Astepe oynuyor, Ülkü Duru ise onlara sesi ile eşlik ediyor. Oyunun prodüktörlüğünü Nisan Ceren Göknel, ışık tasarımını ise Cem Yılmazer yapıyor.
Babamın Cesetleri 2013 yılı boyunca sahnelenecek. Daha detaylı bilgiye http://www.krek.net'den ulaşabilirsiniz.
Not: Babamın Cesetleri'ni izledikten sonra lütfen fikirlerinizi benimle paylaşın. Hem oyun hakkındaki düşüncelerinizi hem de size neler hissettirdiğini öğrenmek isterim.