Hayatım, koşturmacaların arasında hızla ilerliyor.
Büyümüşüm, adam olmuşum, toplantılarda arayan aile büyüklerine geri dönmeyi bile unutur olmuşum.
'Çok önemli' meselelerim, peşinde koşmam gereken davalarım, üzerine saatlerce kafa patlatacak gündemlerim var.
Kimi zaman haberin peşine düşmüş, ailemi unutmuşum.
Kimi zaman 'önemli' bir telefon gelmiş, konunun ateşine kapılıp yine ailemi unutmuşum.
'Mühim mesele' demişim, binmiş uçağa gitmişim. O meselenin karşısında yenecek bir aile yemeğini önemsiz bulmuşum.
'Film' demişim, 'kitap' demişim, 'haber' demişim, 'toplantı' demişim, 'O oyunu mutlaka izlemeliyim' demişim, 'Çok önemli biri, hemen buluşmaya gitmeliyim' demiş ve her seferinde de gitmişim...
***
Şimdilerde hayat, şimdilerde ülke, şimdilerde dünya çok karışık.
Hiçbir konudan geri kalmamalıyım.
'Ne ailesi canım, yarın giderim' demişim.
Bazen gitmişim, bedenimle yanlarında da olmuşum ama aklım hep 'daha mühim' meselerde...
Koşturmacaların arasında iki arada bir derede yüzümü göstermişim.
Çoğu zaman başka aileleri, başka mağduriyetleri, başka çaresizlikleri, başkalarının meselelerini daha çok önemsemişim.
Aile büyüklerini hep ikinci plana atmışım.
***
Ben şanslı bir kulum; hala bir anneannem, hala bir babaannem ve dedem var.
Bu yaşın bilinciyle onları tanıma, hayatlarına ortak olma, anılarımın sayısını artırma şansım da.
Ve bu şansı sonuna kadar hakkını vererek yaşama isteğim de...
Hayatın ritminden, mesleğin sınır tanımayan koşturmacasından,  hep o 'çok önemli' olan konulardan sıyrılıp bazen paçamı sadece aileme kaptırmaya ihtiyacım var.
Hala 'çocuk olma' şansım var.
Hala 'anneanne' diyebilmek, onun evinde doyasıya torunluğumu yaşayabilme fırsatım var.
O yüzden kusuruma bakmayın.
***
Ben bu bayramda cezaevlerine gidip orada yaşanan olaylara tanıklık edemedim.
Ülke gündemini, not alarak bir yandan da tırnaklarımı yiyerek takip edemedim.
'29 Ekim kutlanacak da nasıl kutlanacak' tartışmalarına kafa yoramadım.
Önümde birikmiş onlarca konuya dönüp bakamadım.
Gazete okuyamadım, televizyon seyredemedim.
Maillerime bakamadım, okumam gereken yazıları, açıklamaları okuyamadım.
Çünkü ben bu bayramı belki de bir süre sonra yaşayamayacağım kadar, sadece 'torun' olarak yaşadım.
87 yaşındaki anneannemle el ele oturdum ve sohbet ettim. İki gece onda kaldım. Anneannemi keyif alarak izledim, içime çektim. Akşam yemeklerinden sonra benim için soyduğu ve dilimlediği elmaları yedim.
Sonra; babaannemin genç kızlık anılarını, dedemin ailesini dinledim.
Çok eğlenceli, renkli tahmin edemeyeceğiniz kadar 'etkileyici'dir benim ailem.
Babamla, ağabeyimle şakalaştım, abartılı kahkahalar atarak güldüm. Teyzemle kağıt oynadım. Annemle çekiştim. Uzunca bir aradan sonra ben ilk defa bu bayramı 'sorumsuz bir çocuk' olarak yaşadım. Çok keyif aldım.
Karşılığında  bugün benden 'engin fikirler'le dolu bir gündem yazısı bekleyen ve bulamayanlardan özür dilemeye hazırım..
***
Benim bayramım bitti.
Büyüklerime veda ettim ve evime döndüm.
Koşturmacam başladı.
Önümde seyahatler var.
Uğruna koşturmak zorunda olduğum haberlerim, konularım, kişilerim var.
Ama sizin bayramınız daha bitmedi.
Hala vakit geçirebileceğiniz bir aile büyüğünüz varsa hiç durmayın.
Sadece kuru bir bayramlaşmadan bahsetmiyorum. Onu yapmış olduğunuzdan şüphem yok! Ben uzun ve kaliteli vakit geçirmekten, el ele, göz göze oturmaktan bahsediyorum.
Gidilecek seyahatler, gezilecek yerler, içilecek içkiler, eğlenceli arkadaşlar ertelenebilir. Peşinde koşulacak 'önemli mesele'ler ise zaten yarın da orada aynı 'önemiyle' sizi bekliyor olacak. Hayat olanca karanlığı, ciddiyeti ve tatsızlığıyla sürerken, mücadeleden, koşturmacadan, insanlardan yorulmuşken ve hala şansınız varken bu bayram sadece ailenize 'sığının'. Garanti veriyorum; çok iyi gelecek...