Magazin ve gerçek hayatı, dizi karakterleri ile canlandıran oyuncuları birbirine karıştıran halkla hep alay edilir. Biliyorsunuz, üst perdeden 'halk o karakteri gerçek sanıyor' gibi ulvi açıklamalar yapılır.
Ne zaman mı, çok ünlü bir oyuncu düştüğünde. Sarhoş olabilir, karısını aldatabilir vs vs...
Halk ayaklanır 'sana yazıklar olsun' diye haykırır.
'Üst düzey' magazinci arkadaşlar, 'sorun oyuncuda değil halkta. Eğitim şart' derler...
Şimdi halkı geri zekalılıkla, oyunla gerçeği ayırt edemeyecek kadar cahil olmakla suçlayan gazeteciler sular durgunken, henüz bir olay yaşanmamışken ne yapar ona bakalım isterim.
Mesela geçen hafta Hürriyet'in internet sayfasında bir haber hazırlanmış. En çok evlenilmek istenen kahramanlar listesi.
Birinci sırada Muhteşem Yüzyıl dizisinden Pargalı İbrahim.
İkinci sırada Behzat Ç.
Üçüncü sırada Öyle Bir Geçer Zaman ki'den Soner. Liste böyle uzayıp gidiyor.
Şimdi ne mi olacak. Bu listeden biri günü gelecek ve mutlaka bir 'ahlaksızlığa' imza atacak. Onunla evlenme hayali kuran, hatta önüne sunulan listeden özenle seçtiği 'müstakbel eşi' tarafından büyük bir hayal kırıklığı yaşayan kıza yine bu haberi hazırlayan 'abileri' 'kızım git iki kitap oku, adam ol. Oyuncu o. O karakterler gerçek değil' diyecek...

Sen başkasın!
Hiç sevmem, durduk yere kurumları yıkayıp yağlamayı.
Ama şimdi yapacağım.
Neden mi?
Kendisine her fırsatta tokadı
bastığımız için.
Neden ayran yok? Çat.
Gazeteleri kendi iradenize göre seçip dağıtıyorsunuz. Çat.
Alkol iç hatlarda neden servis edilmiyor? Çat...
Türk Hava Yolları'ndan bahsediyorum, anlamışsınızdır herhalde.
THY kadar sık dayak yiyen başka bir kurum var mıdır bilemiyorum.
Tamam bazen dayağı da hak ediyorlar, inkar etmiyorum.
Ama geçen ay yaptığım seyahatler zincirinde müşterisi olduğum o birbirinden ünlü Amerikan havayollarını görseniz THY'nin ellerinden öperdiniz. Servis, hizmet,
uçak konforu, temizlik... Evet Türk Hava Yolları dünya standartlarında pahalı hizmet veren bir havayolu ama inanın karşılığını alıyorsunuz, varsın ayran da olmayıversin...
Ben öyle kümeslerde seyahat
ettim ki, döner dönmez Türk Hava Yolları'nı öpmek istedim.

Ve işte efsane Gölge Adam; Ertuğrul Akbay
Salı akşamı Ahmet Hakan tarafından Nişantaşı Mim Kemal Öke Caddesi'nde 'Juno' diye bir restorana götürüldüm. 'Geçen hafta, tesadüfen keşif ettim. Karadutu, lor peyniri, limon bulutu inanılmaz... Mutlaka orada yemelisin, bayılacaksın' dedi.
Gittik.
Tesadüf sahiplerinden Selin, eski arkadaşım çıktı.
Hayat onu farklı deneyimlere sürüklemiş o da bırakmış 'ciddi' işleri ve restorancı
olmuş.
Neyse, tam yemeklerimiz geldi, ahtapot carpaccio'yla aşk yaşıyorum, 'vay demek kendiniz yapıyorsunuz' sohbetleri içinde olmaktan da memnunum bir anda mekana Mustafa Sarıgül ve sarışın, fazlaca bakımlı, yaşı ileri bir bey geldi.
Sarıgül'ü görmeyeli çok olmuş.
Herkesin birbirine sormak istediği onlarca soru...
Sarışın beye gözüm takılıyor.
Sanki eski bir aktör.
Sarıgül yüzümde oluşan ifadeden anlamış olacak
Sözcü gazetesinin adını geçiriyor. I-ıh... Anlamıyorum.
Birtakım konulardan bahsediliyor.
Röportajlar, tirajlar.
Hatta bir ara bana 'Sizin gazete kaç satıyor söyleyeyim mi?' diyor ve cep telefonuna sarılıyor.
Masaya içki servisi yapılırken 'Ben hacıyım. İçki içmem' diyor.
Bu adam kimdi ya, çatlayacağım.
Bir anda ampul yanıyor.
Çenemi tutamıyorum  'Siz Gölge Adam'sınız' deyiveriyorum.
O anda yüzüm aydınlanıyor. Gözümün önünden fotoğraflar bir film şeridi gibi akıp geçiyor.
Gülümsememi kontrol edemiyorum.
Hey Allah'ım şu ahir ömrümde Ertuğrul Akbay'la aynı masada oturmak da varmış diyorum.
Soner Yalçın'a özel not:
Ertuğrul Akbay'ın, Ertuğrul Akbay olduğunu anladığımda senin de o masada olmanı dilerdim. Ortam nasıl şenlenir, nasıl neşelenir, ne tip mavralar dönerdi... bir ben bilirim bir de sen...