Teknofest nedeniyle bazı tartışmalara şahit olduk. Siyaset üstü bir alan olması gereken savunma sektöründeki gelişmelerden bazı siyasetçilerin rahatsız olduğunu beyanlarından biliyoruz. Doğrudan karşı olanlar olduğu gibi milletimizin büyük desteği olduğu için karşıtlığını açıktan söyleyemeyenler de var. Doğrudan karşı olduğunu söyleyemeyenler "rekabet olmalı", "herkes yapmalı" gibi anlamsız ifadelerle sanki destek veriyormuş gibi yapıyorlar. Oysa savunma sektörü zaten rekabete açık büyük bir küresel pazar aynı zamanda.

Siyaset üstü olan savunma alanında yapılan çok sayıda imalat ile neden gurur duymazlar? Bayraktarların yaptığı SİHA'ları, Akıncı'yı ve Kızılelma'yı çeşitli nedenlerle paylaşmadıklarını varsayalım. Peki askeri tersanelerde inşa ettiğimiz Milgem'leri, reis sınıfı denizaltıları, Fırtına Obüslerini şimdiye kadar takdir ettikleri neden görmüyoruz? Türk Silahlı Kuvvetleri Vakfı şirketlerinin imal ettiği Hürjet'i, Gökbey'i, Atak helikopterlerini, Anka'yı, Milli Muharip Uçak KAAN'ı ve çok sayıda akıllı mühimmatların birisini dahi paylaşarak bu başarılardan gurur duyduklarını gördük mü? Oysa tüm bu çabalar ülkemizin milli bağımsızlığını ve gücünü artırıyor. Geçmişte olduğu gibi savunma sanayinin önüne takoz konulacağına dair tereddütler bu nedenle de oluşuyor. Savunma sanayii alanında yapılan yüzlerce başarılı projeyi görmezden gelenlerin savunma sanayiinin önünü kesecekleri düşünülüyor.

Milli teknoloji hamlelerini geçmişte sabote edenler bugün bunu doğrudan değil başka yöntemlerle yapıyorlar. Selçuk Bayraktar, bu durumu Akıncı'nın önündeki "takoz" ile anlattı. Bir milyon satır yazılım ve onlarca parçadan oluşan Akıncı'nın önüne bir takoz konduğunda hiçbir yere gidemediğini söyledi.

Savunma sanayii tarihimizde baktığımızda ikili bir yapı karşımıza çıkar. Savunmada kendi ayaklarımız üstünde durmak ve bağımsız bir savunma sanayii oluşturmak için büyük emek verenler ve bu uğurda canları dahil her şeyini feda edenler var. Ülkemizin ihtiyacı olan uçakları almak için 1935'te düzenlenen kampanyaya bağış yapmak yerine bütün servetini milli bir uçak yapmak için yatıran Nuri Demirağ var. 1932 yılında ülkemizin ilk sivil tayyare mektebi için Cumhuriyet Halk Fırkası Umum Katibi'ne mektup yazarak "eğitim amaçlı uçaklarda kullandığı benzinin maliyet fiyatına verilmesi" talebi dahi karşılıksız kalan Vecihi Hürkuş var. Türkiye'nin ilk kara, hava ve deniz bombalarını üreten, 1948'de hükümet alımları durdurduğu için bomba fabrikasını soba fabrikasına dönüştürmek zorunda kalan Şakir Zümre var.

Diğer tarafta ise savunma sanayiini ve ağır sanayi hamlesini sabote eden şebekeler var. Milli ve yerli ürünlerin gelişmesinin önüne engel çıkaranlar, yapılmış büyük işleri görmezden gelenler ve hatta yapılan uçakların yurtdışına satışına izni veremeyerek çürümelerine neden olanlar var.

İlki 2018'de gerçekleştirilen TEKNOFEST'lere gösterilen ilgi milli teknoloji hamlelerinin önünün kesilmesine milletimizin fırsat vermeyeceğini gösteriyor. Bu yıl hem katılımcı hem de ziyaretçi sayısında yeni rekorlar kırıldı. İstanbul TEKNOFEST'te 41 ana yarışma, 102 farklı kategoride düzenlendi. Yarışmalara 332 bin takım ve 1 milyondan fazla yarışmacı katıldı. 2 milyon 547 bini aşan ziyaretçiyle de 'dünyanın en büyük organizasyonu' olarak tarihe geçti. Burayla 'panayır' diye dalga geçenler de oldu. Oysa teknoloji yarışmaları, akıllı ulaşım, biyoteknoloji, inovasyon, çip tasarım, dikey inişli roket, eğitim teknolojileri, engelsiz yaşam gibi pek çok fikir Teknofest'te bir araya geldi. Vecihi Hürkuş'tan, Nuri Demirağ'dan, Şakir Zümre'den esirgenen devlet desteği bugün genç mucitlerin önünü açıyor.