Ülkemizde sokaktaki tansiyonu sürekli olarak artırmak isteyenler var.

Yolsuzluk nedeniyle tutuklu bir belediye başkanı için her vesile kullanılarak sokakta halkla güvenlik güçleri karşı karşıya getiriliyor.

Üniversite öğrencileri ve liseliler tahrik edilerek sokağa çıkarıyorlar.

Filistin'de yaşanan soykırımı görmeyenler sözde Filistin yürüyüşü yapıyor.

Çok sayıda miting alanı varken izin verilmeyen alanlarda miting yapma bahanesiyle çatışmaya zemin hazırlıyorlar.

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı'nı bile sokak çatışmalarına çevirmek istiyorlar.

Önümüzdeki hafta perşembe günü 1 Mayıs Emek ve Dayanışma günü var. Sokakları hareketlendirmek ve siyasi tansiyonu yükseltmek için 1 Mayıs gününü de kullanacaklar. İşçi ve memurları temsil eden sendika konfederasyonları ülkemizin farklı yerlerinde yasal izinlerini alarak programlarını yapacaklar. Ancak marjinal sol/sosyalist örgütler 1 Mayıs çağrılarında emekçileri sanki savaşa davet ediyorlar. Çoğunun işçi ve memur olmadığı bu kesimlerin çağrılarının geniş emek kesimlerinde karşılığı olmadığını biliyoruz.

Marjinal sol örgütler, kitlesel katılımın olduğu 1 Mayıs meydanlarını siyasi propaganda yapmak, örgütlerine taraftar kazandırmak ve çatışma ortamı oluşturarak 1 Mayıs'a dair olumsuz algı oluşmasını sağlamak isterler. Dertleri, emekçilerin taleplerinin gerçekleşmesine destek olmak değil. Bu yıl Ekrem İmamoğlu'nun yolsuzluk iddialarıyla tutuklanmasını gerekçe göstererek siyasi tansiyonu yükseltmeye çalışacaklarını 1 Mayıs çağrılarından görüyoruz.

Burada önemli bir çelişki var. 1 Mayıs'ta büyük bir yolsuzluk iddiasına muhatap olanları kurtarmak için şimdi de 1 Mayıs alanları kullanılmak isteniyor. Türkiye sol/sosyalistlerinin içinde bulundukları çelişkili durum izaha muhtaçtır. 1 Mayıs'ta sözde işçi sınıfı! komprador burjuvazinin temsilcilerine destek verecek. Emeğin değil, sermayenin savunuculuğunu yaptıracaklar. Türkiye solu/sosyalistleri, yolsuzluk iddiaları nedeniyle tutuklananlar için sokaklara çıkmadılar mı? Tam da merhum İdris Küçükömer'in o meşhur analizini teyit eden bir dönem.

Fakir halk çocuklarını sokağa davet ederek sermaye sınıfının amaçlarına hizmet ettirmek burjuvazinin başarısı. Ülkemizde öteden beri sermaye sınıfının sosyalist hareketleri kontrol eden ve kullanan bir ilişki biçimi dikkat çekmiştir. Osman Kavala ile sosyalist hareketler arasındaki ilişki bunun en somut örneklerindendir. 28 Şubat, özünde sermaye sınıfının darbesi olmasına rağmen darbenin en önemli destekçilerinden birinin DİSK olması bir başka örnektir. Sol/sosyalist partilerin en fazla oy aldığı bölgelerin en zengin semtler olması da enteresandır.

Sermayenin sponsorluğunda devrim yapacağını zannedenler gerçeklerle karşılaştıklarında hayal kırıklığı yaşayabilirler. Gezi kalkışması sırasında "24 saat daha devam edersek hükümet düşecek" diye halka gaz verip onları kullananlar olmuştu. Şimdi de 1 Mayıs'ı yolsuzlukların üstünü örtmek için kullanmak isteyenler başarılı olmayacaklar.