B.

Buzluktan çıkardığınız bardağa çay koyarsanız çatlar hani, içine çay kaşığı koyarsanız o, ısının bir kısmını kendine çeker ve çatlamaya mani olabilir. Geçen hafta tam olarak böyle bir haleti ruhiyedeydim.

Viyana'da geçen birkaç günün akabinde kendimi vehleten Hakkari'de buldum.

Güzel Viyana, güzel Hakkari; her ikisinde de güzel dostlar, tabiat harikaları sanat eserleri lezzetli yemekler güzel müzikler... her biri kendi ölçeğinde.

Elbette mukayese edilmezler, Hakkari ve Viyana ayrı güzelliktedir.

Fakat şayan-ı dikkat olan şudur ki, her iki seyahatimde de benzer bir halet-i ruhiyeyi hissettim, birbirine çok benzeyen taleplerle karşılaştım. Çay kaşığı misali kolay intibak etme imkanı sundu bu tesadüf bana.

Viyana'da, sevgili Oktay Toga'nın davetiyle SETED derneğinin düzenlediği yaz toplantısına iştirak ettim evvela. Büyükelçimiz Ozan Ceyhun'un himayelerinde gerçekleşen bu toplantı, Avusturya'nın çeşitli bölgelerinde yaşayan ve engelli evlatları olan ailelerin kurduğu derneğin şimdiye kadar düzenlediği en büyük organizasyondu. Burada yurttaşlarımızla ve engelli yavruların aileleriyle görüşmek fırsatım oldu.

Derneğin kurucusu ve halihazırda başkanı olan Seyhan Çakmakçı hanımefendi, Avusturya çapında önemli hizmetler yürütüyor ve engelli çocukları olan ailelerin bir arada durmalarına ve müşterek hareket etmelerine önayak oluyor.

Büyükelçimiz Ozan Ceyhun, kime sorsam çok seviliyor. Elbette tenkit edenler de çıkıyor; bu, bu işin kaderi. Ancak genel kanaat Ozan Ceyhun'un özellikle Avusturya'da yaşayan yurttaşlarımız için oldukça faydalı faaliyetler yürüten bir büyükelçi olduğu yönünde.

Çarşı pazar geziyor, esnaf ziyaret ediyor, vakıfları-dernekleri bir araya getiriyor, vatandaşlarımızın iftar sofralarına oturuyor ve bunun gibi nice teşebbüsler ile vatandaşlarımıza birebir temas ediyor.

Hakkari'ye gidiyorum, Şemdinli'de dostları görüyorum, Çukurca'da büyüklerimizi ziyaret ediyorum, Durankaya'da, Üzümcü'de korucu abilerimizle sohbet ediyorum. Bana vatan için kullandığı kalaşnikofu uzatıyor bir tanesi "bak" diyor "bunun emeği çok!"

Bir ağaç dibinde demledikleri çayı içiyoruz korucu abilerimizin. Hemen akşamına Hakkari'de bir kafede gençlerle sohbet ediyoruz. Herkesin anlatacak bir şeyi, bir şeyleri anlatası var.

Hakkari'ye uzun yıllar hizmet etmiş olan Abdurrahman Keskin'in mahdumu Azad Keskin dostum bana başka yerde duyamayacağım şeyler anlatıyor. Sat göllerinde, Cilo festivaline iştirak ediyoruz. Yurdun dört bir yanından gelmiş vatandaşlarımız hep bir şeyler anlatıyor.

Ez cümle Viyana'da ne gördüysem aslında Hakkari de onu görüyorum. Bir derdi olan derdinden bahsetmek istiyor. Deva beklediği, çare umduğu yok. Az ötede gençlerin söylediği o Kürtçe türküde olduğu gibi "tu hem hekimi hem Lokmani" diyor belki de size. Hiçbir karşılığı olmadığını bile bile söylüyor

İnanın bana çatlamamak için söylüyor. İster Viyana'nın Hoher Markt'ında ister Çukurca'da Emir Şaban Camiinin avlusunda olsun hasbel keder denk geldiğim, tanıştığım herkes aynı şeyi umuyor ve bekliyor. "Yapacak bir şeyin yoksa da be adam, sus ve beni dinle" diyor. Dinlemiyorsan bile en azından dinliyor gibi yap! Yoksa korucu abilerim de biliyor, dertlerine benim çağrı üretemeyeceğimi, sorunlarını benim gideremeyeceğimi. Taş değil fakat, çatladı çatlayacak. Aynı ısı aktarır gibi derdini bir yerlere birazcık anlatmak ve rahatlamak yegane tasası. Keramet bende olduğu için değil, dinleyecek bir çift kulağa ihtiyaç duyduğu için böyle olduğunu görüyorum insanların. Siz ta ki dinlemeye hazır olun, size her zaman bir şeyler anlatacak birileri çıkıveriyor karşınıza.

İşte Ozan Ceyhun Viyana'da bu sebeple seviliyor Seyhan hanım bundan ötürü çevresindekilerden büyük teveccüh görüyor.

Şu devirde şu memlekette doğmuş olmak bir parça da dert dinlemeyi tabii mükellefiyet kılıyor her birimize, zira insan en önemli ihtiyacı olan var olabilmeyi yalnızca madden talep etmiyor, manen de talep ediyor. İdamlık bir mahkum son anlarını sevdikleriyle çocuğuyla ve çocuğu ile değil bir din adamı ile paylaşıyor ekseriyetle; hristiyansa günah çıkarıyor, müslümansa dertleşiyor, dua ediyor. O lahzada dahi en tabii ihtiyacı bir şeyler söyleyebilmektir ve kendisine teselli olacak birkaç cümleyi duyabilmektir insanın.