B.

Hukuki bir deyimdir, eminim hepiniz duymuşsunuzdur: Hayatın olağan akışına ters...

Güzel bir mihenk. Evet hayatın bir akışı, olağan bir seyri var. Bu akışa ve seyre uymayan şeyi fırlatıp bir kenara atıyor hayat; meğer ki bir dış basınçla zorla içine zapt etmesin. Ancak her dış basınç ve zorlama ancak bir yere kadar bu birlikteliği mümkün kılıyor. Hemen akabinde, lastiği azıcık gevşemiş düdüklü tencerenin kapağını fırlatması gibi fırlatıp atıveriyor; hem de uygulanan dış basıncın şiddeti oranında büyük bir patlama ile. Birkaç yılda bir İran'da vuku bulan hadiselere bakınız ve mukayese ediniz. İddiamızın en aktüel ispatı elan İran'da vuku buluyor.

Merhum dedemin kütüphanesinde Arabi bir levha vardı. Te çocukluktan ibaresi dimağıma kazınan "Hurriyyetun atiyyeturrahman, iz enneha hassiyyetul iman" (Hürriyet Rahman'ın hediyesi, imanın gereğidir) yazıyordu bu levhada.

Hıristiyanlık hayatın bu en temel dinamiği ile çeliştiği için Batı'da tartışılır hale geldi, aşılması gereken bir duvar olarak görüldü.

Dünyevi olanı, maddeyi, hatta bedeni inkar etti, tahkir etti ve bunları şeytanın oyuncağı olarak sundu.

Oysa, gerek dünyayı gerek maddeyi gerekse bedeni Halık-ı lemyezel hazretlerinin vediası olarak görmeyi bizlere salık veren İslamiyet, dünyada da ahirette de madde ve bedenle kavgalı olmamayı bizlere öğütledi. Haşr-i cismaniye iman ederiz, insan bedenini mukaddes biliriz, cesede dahi eziyet etmeyiz, kestiğimiz tırnağı ve saçı henüz kablel mevt defnederiz.

Dünyaya ve hayata yönelik yaklaşımı bu kadar gerçekçi olan bir dinin tatbikatı, kendi kısır görüşleriyle bizleri tahdit etmeye çalışanların nasihatleriyle sınırlandırılabilir mi? Henüz buluğa ermemiştim, ideal ile realite çeliştiği anda, realiteyi göz ardı etmemeyi, idealden ise asla feragat etmemeyi öğrendiğimde. Pek çoğumuz böyleyizdir.

Bu sebeple İmam Hatip öğrencisiyken, kola içen bir arkadaşıma babasının "sen Allah ve Rasuluyle harp ediyorsun" deyişi karşısında öfkeden kıpkırmızı olmuştum. Sağda solda din anlatan bir adamın sesi hâlâ kulaklarımda çınlıyor "saçı kazıtmak gereklidir, eğer uzatılırsa ortadan ikiye ayırmak zorunluluğu var"... Ört ki ölem demiş ya adam, ağzına sağlık.

Hayat ile din arasına sıkışan gençlerimizin, doğal olarak hayattan yana tavır koyduklarını; bunu beceremedikleri demde ise intihara meylettiklerini izah etmeye gayret etmiştim kısa süre önce. İslamiyet, hayata paralel akan bir nehir değildir; aksine hayatın içinde, ona nizamını, intizamını, rengini ve neşvesini veren şeydir. Peki ya sizin İslamiyet'ten anladığınız serapa renksizlik ve neşvesizlikse? Bir de bunu dindar olmanın şartı görüyorsanız eğer? Çok değil elli yıl öncesine kadar papazların gülmesini hatta tebessüm etmesini dahi bayağılık olarak gören Kilise, 68 kuşağı ile karşılaşınca ne yapacağını şaşırmıştı. Kolaya başvurup bunları ahlaksızlıkla itham edenler çıktı, ancak biraz olsun dertli olanlar ve kafası çalışanlar "acaba nerede hata yapıyoruz?" diye sordular.

Kendi gettosu hariç toplumun önemli bir kesimine, İslamiyet'i tatbiki imkansız, anlamsız kurallar bütünü olarak sunan, kendisine benzemeyenleri ise sürekli din namına tahkir edenlerimiz ise Katolik papazları kadar irfan kırıntısı taşımadıklarını ispat ediyorlar. Bunlar, önceleri atadan dededen kalma kamusal hürmetle karşılanıyordu. Bununla daha da şımardı bir kısmı, aymazlaştı. Şimdiki nesil "Sensin o" deyiveriyor hakarete maruz kalınca. Ve o hakaret katiyen o zatla sınırlı kalmıyor. Dine hakaret etmekten çekinmeyen bir aymazlar ordusu bu zelot Müslümanların eliyle yaratılıyor.

Katiyen eminim: Dine hakaret eder görünenlerin pek çoğu aslında amcasına, babasına, hocasına, kocasına, komşusuna hakaret ediyor.

Böyle bir demde kendisine kalkan olarak dini kullananlar ve onların gettoları var bir de... O konuya da yarın değinelim.