Modena’nın dar sokakları güzel İtalyan şehirlerinin hemen hepsi gibi tarihin bir noktasında durmuş da günümüze ait olmaktan çekinir gibi muhteşem bir anakronik ortam sunar.

Sıcak yaz günlerinde serindir eski binaların sağlı sollu dizildiği o güzelim sokaklar.

Bu güzel sokakları ağzı açık ayran budalası gibi gezerken dostlarımla, bir yaşı geçkince âdem babaya denk geldik.

El açtı, “Placere” dedi. Latince dersinden hatırladığım bir kelime placere, Latince “lütfen” demek. İtalyanlar Per Favor der oysa. Modena’nın günümüze ait olmaya yanaşmayan sokaklarına ne kadar da layık bir amca dedim içimden; Romalı gibi hissediyor olmalı kendini.

Ne istediğini sorduk İngilizce. İngilizcesi yoktu fakat arif adamdı. Başparmağını emzik gibi ağzına götürdü, serçe parmağını açığa doğru uzattı. Bize işaret ettiği eli yalnız akıllıların görebildiği bir şişeye dönüştü ansızın.

Adamcağız içecek bir şey istiyor. Anladık.

Henüz yirmili yaşlarımızdayız. Elbette sıcak İtalyan öğleden sonrasında istese istese su istemiştir. Âlâ! Sırt çantamda geceden dondurduğum birkaç nazif şişe var, ki her biri terlemiş. Meyve suyu da var, İtalyanların “Bibita” adını verdikleri aromalı sodalardan da.

Marifet gibi çantamı sırtımdan indirerek amcaya uzattım, fermuarı ardına kadar açtım ve kendisinin hitap ettiği şekilde “Placere” dedim.

Yüzüme baktı dik dik ve ellerini açtı, sesini yükseltti; placere placereeee diye sayıklamaya başladı. Gözünüzün önüne İtalyan mübalağasını ve İtalyanca’nın müzikal ahengini getirin. Öyle bir teatral fırçalama işte.

Döndü ve gitti; giderken hala placere diye bağırıyordu.

Kafası benden daha fazla çalışan bir arkadaşım “adam tiryaki, ne yapsın meyve suyunu?” dedi.

Doğru. Talebine uygun davranmadık. Bozuldu.

Gelgelelim alkolün kokusunu bilmez İmam Hatipli çocuklardık. Viyana’dan kaçmış, gezmeye gelmiştik. Ne bilelim placerenin âdem baba lisanında şarap anlamına geleceğini?

"Keşke para verseydik" dedik ama iş işten geçmişti. Placere amca öfkeyle yol almıştı. Bendeniz zaman zaman düşünürüm, amca ile aramızdaki temel uyuşmazlık onun İngilizce, bizimse doğru dürüst İtalyanca bilmiyor oluşumuz muydu diye.

Hayır, elbette bu değildi. Zira ispat etmiştik ki biz placere amca ile birbirimizi bir şekilde anlayabiliyorduk.

Daha büyük ve aşılamaz bir sorun olduğu açıktı aramızda; bu ise onun talebi ile bizim arz potansiyelimiz arasında asla kapanmayacak bir mesafenin olduğu gerçeğiydi.

O İngilizceyi aksansız konuşsaydı yahut bizler Dante okuyacak kadar İtalyanca bilseydik dahi sonuç değişmeyecekti. Placere amcayı mutlu edecek bir sonuç bizden çıkmayacaktı. Bizler de bir hacet gidermiş olma mutluluğuna erişmiş olmayacaktık.

Bu, hayatın müşkül rastlantılarla bizi sınamasından başka bir şey değildir. Talebinizin ne kadar sağlıklı bir talep olduğunun zerre kadar ehemmiyeti yoktur. Mühim olan, doğru yahut yanlış taleplerinizi doğru kimselere tevcih etmenizdir.

En beklenmedik anlarda hayal sukutu yaşamanıza sebep olan şey de aslında bundan ibarettir.

Ne istediğin değildir iki gözüm, kimden istediğindir asıl belirleyici olan.

Bütün başlangıçların en yanlış olanı, yanlış insan ile doğru sonuca ulaşabileceğine ikna olmuş olma halidir.

Zaman içinde bir şekilde yoluna girer sanarak kurduğunuz nice müşterekliğin binnetice meyvesiz kaldığına şahitlik etmişsinizdir. Edersiniz elbette, zira tavuktan kuş çıkarma gayretinden ibaretti bütün çabanız. “Kanadı var, o da uçar mutlaka” diyerek safdilce, ümidinizi bir olmaza bağlamıştınız…

Uçmaz efendim. Yumurtlar en fazla. Onun da kıymeti kendine yetecek kadar.

Bir fazlası değil.

Allah iyilerle karşılaştırsın.