B.

Madem dün Erdoğan'ın terbiye ediciliğinden bahsettik, tam olarak bahsetmek boynumuzun borcu. Zira Erdoğan, yalnızca muarızlarını medeni bir seviyeye çekmekle kalmadı; aynı zamanda kendi kitlesini de geçtiğimiz zaman zarfında ustaca dönüştürdü.

Geçtiğimiz günlerde Yeni Şafak'taki arkadaşların bir çalışmasına denk geldim internette. Erdoğan'ın İstanbul günlerini, o günlerdeki yoldaşlarından dilinden takip edebilme fırsatı sunan bir röportaj serisi. Hüseyin Besli abimiz, Feyzullah Kıyıklık ve bunlar gibi o dönemde kendisine yol arkadaşlığı etmiş isimler, Erdoğan'ın belediye başkanlığı günlerini anlatıyordu. Elbette hepimizin içinde yaşadığı ancak üstünden zaman geçtikçe unuttuğumuz birtakım şeyleri hatırlattı bu video bana. Doğrusu dehşete kapıldım. "Bir insan ömrü bir cemiyetin bu kadar kesif şekilde dönüşmesine nasıl olur da kifayet eder?" diye düşünüyorum o gün bugündür. Sayın Kıyıklık öyle ilginç şeyler anlattı ki... Kravat takmak caiz midir değil midir diye parti binasında tartışıp küsüp gidenler, kadınların siyasete katkısı meselesinin bir tabu olmaktan çıkışı, kendisini o güne kadar siyaseten ifade etmek nedir bilmeyen insanların siyaseti bir vasıta olarak kabul edebilme süreçleri... Bu minvalde, otuz sene öncesinin çoktan unuttuğumuz hakikatine dair hatıralar.

Maalesef ve maalhazen, doksanlı yıllar bu devletin asıl sahibi olanların devlet ile arasında büyük bir mesafe sahibi olarak yaşadığı yıllardı. İstenmiyorlardı, dürüst olmak gerekirse o kitlenin bir kısmı da devlete ve sisteme karşı oldukça mesafeliydi. Erdoğan, bu kitleyi sadece siyaseten muvaffak olabileceğine ikna etmedi; aynı zamanda bunu nasıl yapacağını ve bu sistem içinde nasıl pozisyonlanması gerektiğini de talim etti. Lüzumsuz tartışmalarla partikülarize olmuş bir topluluğu bir hedefe sevk etti Erdoğan. Tıpkı kabileleri, boyları, aşiretleri sancağı altında toplayan eski zaman hanları gibi... Sistemle kavgalı, devlete dargın bir kitleyi sistemin tam ortasına entegre edip, devletin asıl sahibinin kendileri olduğu hakikatini hatırlattı Erdoğan. Dahası bu dönüşümü yalnızca siyasi bir teşekkül olmanın çok ötesine taşıdı... Hiçbir ideoloğun, şairin, yazarın, imamın, hocanın başaramayacağı bir şeyi başardı ve kitlesinin hayata bakışını dönüştürdü Erdoğan. Teorik izahlarla değil, pratik tatbikatlarla başarılabilecek bir dönüşümü başardı. Bu elbette kendisini takip edenlerin, ona olan sevgisi ve itimadıyla direkt alakalı bir husustur. Benim müspet bir gelişme olarak zikrettiğim bu dönüşümü kimileri bir deformasyon ve erozyon olarak okuyabilir. Elbette alışkın olmadığımız şeyler görüyor, bunların bir kısmını hazmetmekte güçlük çekiyoruz. Velakin bu erozyon zannedilen şey esasen bir başka şekilde zeminin yeniden tahkimidir. İki yüz yılın ardından ilk defa kendimize ait sözleri kendimize ait merkezlerden, bizim lügatımızda söylemeye çalışıyoruz. Evet acemisiyiz, bilmiyoruz. Evet bazen paçozlaşıyoruz, ucuzlaşıyoruz, elimize yüzümüze bulaştırıyoruz. Evet bazen hepimiz bizden olana da çok sinirleniyoruz... Fakat bu bir inkıraz değil, yıkılış değil, kaybediş değil, yeniden yapabilmeyi çabalarken yaşadığımız intibak zorluklarıdır. Bazen saçmalıyormuşuz, ne gam? Hangi çocuk konuşmayı öğrenirken saçmalamaz? Külliye'nin kapısında duran eski Türk devletlerinin askerleri çok plastik duruyormuş... Alışkanlık peyda edince daha otantik dururlar dert etmeyin. İş ki o askerlerin orada durmasını sağlayacak bir irade gelsin ve bir zamanlar devletinden çekinen millet bunlarla iftihar etmeye meyletsin... İşte Erdoğan bu dönüşümü tel tel işleyerek gerçekleştirdi.

Bu dönüşümün her safhasına tanıklık etmiş bir kimse olarak, minnet hisleriyle yine Erdoğan'ı seçeceğim.