Ortaokul yıllarımdı, yaz tatilinde soluğu Konya’da, dedemin yanında almıştım.

Konya’nın yaz sıcağından hissemend olmaz pek Meram, zira adına Gedavet dedikleri bir rüzgar o dünya cennetinde sürekli eser durur.

Merhum kalp hastasıydı, bu sebeple Meram’ın o latif ikliminde uzun yürüyüşler yapardık.

Bir gün, o zamana kadar sürekli su içtiğim bir çeşmenin üzerindeki yazıyı sordum dedeme.

“Ve sekâhum Rabbuhum şarâben tahurâ” yazıyordu, “Rableri onlara tertemiz bir içecek sunar!”

Ayet-i kerime. Allah kuluna hitap ediyor.

“İçeceğin tertemiz olması değil, Rabbimiz’in ikramı olmasıdır onu kıymetli kılan” dedi ve akabinde âdeti olduğu üzere uzun uzun anlattı.

Hatrımda kalan cümlelerden birisi şudur: “O’na mensup olduğumuz için biz bu suyu maaliftihar içeriz. Fani hayat içinde Bâki olandan bir ikramdır. O’na mensup olmayanlar ise maaliftihar içemezler. Çünki onların içtiği fani hayat içinde fani bir şeydir, bekâdan yana hiçbir hissesi yoktur.”

O’ndan gelen ve O’na rücu edecek olan her şey, O yok olmayacak olana mensup olmakla, daima var olacak olma şerefi ile serfiraz olmaktadır.

Başkaca bir şerefimiz de yoktur; olduğunu iddia eden bir kuru cihan davası güder, onun da sonu yine yok olup gitmektir.

Yanımda yöremde olan, benimle müşterek hissiyatı paylaşan dostlarıma zaman zaman hatırlatmak zorunda kaldığım bir şeydir bu.

Biz, kendimizi nispet ettiğimiz şeye maaliftihar, göğsümüzü gere gere nispet ederiz.

Biz kendimizi faniye nispet etmeyiz, fani kullara ait görmeyiz. Bu sebeple hamd ederim, kısa hayatım boyunca kimseci olmadım. Baki olana hürmetkâr olup, baki davaya hizmetkâr olana omuz verdim.

Karınca kararınca.

Haddimce

Birici olan hata eder, kaybeder. Her faninin kusuru ve kabahati olacağı gibi, ocusu olduğunuz adamın da nice kusuru ve kabahati olacaktır. Kabahati savunamazsınız. Allah memnu kılmış, tehdit etmiştir de ondan savunamazsınız.

“Zulmedenlere meyl etmeyin; yoksa size ateş dokunur!”

Fakat bir kabahati, eğer hakkınız varsa affedersiniz. Bu da emr-i ilahidir.

Kaftan kafa bir musibet gibi yayılan İslamofobi, dünyanın dört bir tarafında Allah’ın bizi kendisi ile aziz kıldığı dinimizden utanmamız gerektiğine bizleri ikna etmeye çalışıyor.

Öz yurdumuzda sesi herkesten çok çıkanlar aydınlanma diye, demokrasi diye, modernite diye, gelişmişlik diye, ilericilik diye, batıcılık diye bizleri mensubiyetimizden utanmaya davet ediyor.

Siyaseten en doğru, en hak, Hakk’ın en razı olacağını umduğunuz adama destek veriyor olmanızdan utanmanız gerektiğini dayatıyorlar size. Her pozisyonu ifade etmek, her duruşu izhar etmek hak, sizin pozisyonunuzu izhar etmeniz nâmeşrû imiş gibi davranıyorlar.

Yalaka, yandaş, çıkarcı, kapı kulu, çanak yalayıcı vb. akla geldik gelmedik nice sakil sıfatı size layık görüyorlar.

Halt etmişler!

Bütün mensubiyetlerimizin kendisine aktığı; tarlalarımızı, gönüllerimizi sulayan sonsuzluktan gelip sonsuzluğa akan bir nehirdir.

Biz biz olduğumuz için değil, mensubiyetimizin şerefi O’ndan geldiği için bütün iddialarımızı maaliftihar beyan ederiz!

Asıl o, yok olacak olana râm olmuş ve hepimizi o yok olacak olana davet eden; bunu da insaniyetin ortak değerlerini suiistimal ederek yapanlar utansın.

Sizler utanmayınız.

Maaliftihar varız, maaliftihar buyuz, maaliftihar, göğsümüzü gere gere beyan ediyoruz.

İftihar edeceği şeyden kızaracak yüzlere aramızda yer yoktur.

Vesselam!