Bu yazı müşahhas olarak hiç kimseyi hedef almamaktadır!

Korktuğum, çekindiğim için tenkidimi direkt yöneltmiyor değilim.

Değineceğim rahatsızlıktan pek çok dostumuz muzdarip. Kendilerinin acilen şifâyab olmalarını temenni ediyorum. Bu sebeple kimse şahsen üstüne alınmasın, ancak pek çok dostum bir şekilde üstüne alınsın.

Beyaz adam olmak, yalnızca tercih ile oynanan bir rol değildir.

Aksine, bazen talihinizin sizi sürüklediği bir sokakta iyi niyetli bir görgüsüzlükle beyaz adamlaşabilirsiniz.

Ve beyaz adamlaşmanız için muhatabınızın illaki bir siyah adam olmasına gerek yoktur.

Ruhunuza sinmiş de değildir aslında beyaz adamlık. Hollywood filmlerinden öğrendiğiniz ve matah bir şey sandığını birkaç davranış kalıbı da sizi beyaz adam kılabilir, zaafınız sebebiyle bir türlü karşı koyamadığınız teşhircilik hastalığına duçar olmaklığınız da…

Kolay giyilen bir libastır zira… Hele ki günümüzde. O şekilde bednam olmamak için yapmanız gereken en önemli şey bir parça hazer etmektir.

Kimdi ki beyaz adam?

Kendisinden olmayan insanları alıp-satan, kölesi kılan, bilimsel deneylerde kobay yapan, üç kuruşa izzetini itibarını satın alan, ezcümle kullanan bir ahlaksızdı!

İnsanı bir şeylere alet etmek, insanı aletleştirmektir.

Alet ise insan değildir, adı üstünde alettir.

Bir aletin derunu olmaz, soyutlaşma lüksü olmaz, hissiyatı olmaz; izzeti, itibarı, namusu, şerefi olmaz. Alettir neticede. Ne kadar tasasını çekebilirsiniz ki?

Aksine var olması muhtemel izzeti yok etmek ve alet olarak gördüğü insanı daha da hayvanlaştırmak, beyaz adam açısından yapılabilecek en mantıklı şeydir.

İnsanı insan kılan şey derunundaki hazineyse eğer, her şeyden ziyade haleldar etmekten çekinmeniz gereken şey bu hazinedir. Hesap sorarlar, oda yakarlar!

Bir başka vesile ile bir kere ifade etmiştim, bir kez daha ifade etmek isterim: Aletleşmiş, üç boyutlu, nezaketsiz bir yardımlaşma kültürü günümüz Türkiye’sinde terviç edilip gidiyor.

Ellerine yardım kolilerini alan falanca yardım teşkilatının yelekli mensupları, ellerindeki kamerayı fıkaranın açılan kapısından içeri, dâr-ı mahrumiyetine yöneltiyor.

Elbette böyle yapmayanlar da vardır, kendilerini tenzih ederim.

Maalesef fıkara, izzeti ile midesi arasında bırakılıyor.

“Kapat şunu kardeşim” deme hürriyetini içinde hissedip hissetmediğini bilemiyoruz o an o adamın. Kendi kendine “Viran olası hanede evladu ıyal var. O aç kalacağına ben zelil olayım” deyip demediği de bizce malum değildir.

Demiş olmasını temenni ederim. Demiyorsa, derunundaki hazineyi bir beyaz adam yağmalayalı çok olmuş demektir. Abimiz çoktan aletleştirilmiştir.

Kendi memleketindeki fıkaraya bunu yapan, birkaç sene önce keşfettiği Kara Kıta’nın ahalisine neler yapmaz?

Görüyoruz neticede. Onlara daha da merhametsizce davranıyor bu adam.

Eline üç kuruşluk poşeti, iki parça eti tutuşturduğu kara kara yavruların eline bir de ona buna selam afişi tutuşturup resmediyor.

İllaki tivitler atılıyor, büyük sözler söyleniyor…

Peki ne oluyor, tavır böyle olunca?

Bu yol yordam bilmezlik, koca yürekli Türk’ten bir beyaz adam yaratıyor. Hem de yardım suretinde…

Afrika’nın yavrularını, eline poşet tutuşturan adamın afişini sallamaya alıştıran bir beyaz adam hem de.

İyi niyetle, farkına varmadan alınıp satılan bir alete çeviriyor o çocukları. Elbette öyle bir niyeti olmadan.

Böyle görgüsüzlük mü olur diye sormayın sakın kendilerine. Teşvik olsun, insanlar hayra yönelsin diye yaptıklarını söylemiyorlar mı? Bütün cinlerim tepeme çıkıyor.

Kendi izzetin üzerinden teşvik et milleti efendi! Fıkaranın izzetini payimal etmekle, gurabayı alan el arsızı kılmakla teşvik etme! Allah’tan kork!

Kulun parke taşı kılındığı bir yolda yürüyerek Hakk’ın rızasını tahsil edebilir misin bir düşün!

Bu milletin zekâsı, beyaz adama öykünen bir görgüsüzlüğe duçar olmadan da, insanları hayra teşvik edecek müşevvikleri bulmaya yeter!