Aslında bir başka şeydi yazmayı tasarladığım.

Hatta bu niyetimi geçen yazımın sonunda ilan da etmiştim.

Lakin hayat öyle ilginç ki heyhat, bütün tasarılarınız bir heves olup en yutkunamadığınız yerde kalıveriyor.

Yevmin cedid, rızkın cedid yaşayan bir ademoğlu gibi adeta, iki adım sonra ne ile karşılaşacağımı bilememekten bitap düştüğüm çoktur.

Daha evvel hiç uğramadığım duraklara uğramak üzere, hesaplanamaz istikametlere doğru benim geminin dümenini çeviren bir el var.

Bu görünmez el –Smith'in görünmez eli ile karışmasın çok rica ederim- dehrin bir noktasında karaya oturacağı vakte kadar, bendenizin arzu ve isteklerini zerrece umursamadan hem de, geminin rotasını bir ezeli plan dairesinde çizmekte. Sonrasında gemiden jilet yapacaklar zaten.

Ve bu el karşıma dün öyle şeyler çıkardı ki, ben yazmayı istediğim şeyleri yazma hususunda bir aciz adama dönüşüverdim.

Sizlere bugün o şeyden üstü örtülü bir şekilde bahsederek, hisseme düşenden bir parça sunmaya niyet ettim.

Bir kez ölürsen, geçmiş zaman sigası ile zikredilen bir "şey"e dönüşmen mukadderdir.

Acil servisin kapısında "Maalesef kaybettik" diyen doktora, belli belirsiz "tüh çok iyi adamdı" diyen kimse, merhumun son aldığı nefesi belki de henüz vermediğinden bihaber bir şekilde di'li geçmiş zamanın bir öznesi haline dönüştürür o çok sevdiğini.

Az evvel nefes alıyorken, iyi adam olmaya devam etmektedir oysa merhum. Kendisini zamanda var kılan şey, hiçbir ehemmiyet atfetmediğimiz, tütün ile kirlettiğimiz, ekseriyetle lüzumsuz yere sarf ettiğimiz bir tek nefes miymiş yani?

Son nefes denilen, bütün nefeslerin en afillisinin marifetiyle dünyada var kabul ediliyor olmak, neden enfas-ı madudenin diğerlerine karşı o kadar mağrur şekilde caka sattığını anlamlandırır son nefesin.

Milat çizgindir, farklı bir gramer kaidesine tabi olmanı neticelendirir o son nefes.

Son nefes hakkında bu kadar medih kafidir sanırım.

Sizi di'li geçmiş zaman sigasına çekilen bir kimseye dönüştüren yegane şey elbette mezkûr nefes değildir.

Başka bir takım şeyler de vardır ki, elinizden, dilinizden, kalbinizden, gönlünüzden, fuadınızdan neşet eder... Ve siz o ortaya çıkış sonrasında, ortaya çıkış öncesinden farklı bir kimseye dönüşürsünüz.

Kimi sizi defterden siler, kimi korkar sizden... Dostların hatıra defterine, devletin kayıtlarına, hatta bir duvar yazısına geçer adınız. Sizi bir kimseydi diye zikrederler. Oysa siz son nefesinizi henüz vermemişsinizdir. Velakin di'li geçmiş bir şeye dönüşmüşsünüzdür artık. Telafisi zor bir dönüşümdür bu. Gramer dönüşümü hiçbir dönüşüme benzemez çünkü. Di ise di, miş ise miş, dir ise dir... Pek geriye döndürüldüğü vaki değildir.

Bazen bilerek, bazen hatayla, bazense hıyanet ile o hale kendi kendinizi siz getirirsiniz.

Heh, işte o fiil bir son nefestir...

Sonrasında sizden falancaydı da filancaydı diye bahsetmelerine yol açacak bir son nefes.

Velakin son nefes kadar cakalı olmayan bir son nefes.

Kruşçev'in 20. Kongre'de o konuşmayı yaptıktan sonra Stalinistler için nasıl di'li geçmiş zaman komünistine dönüştüğünün cevabı işte bu ayrıntıda gizlidir.

Sizi bir halden bir başka hale çeviren bir dönüştürücü güçten bahsediyoruz. O halde, bir halinizi bir başka hale tebdil eden her dönüştürücü güç bir son nefestir.

Bugünlerde denk geldiğim son nefeslere bir bakınca "hakikaten en büyük kaygımız kefeni kirletmeden çekip gitmek olmalı" diyorum.

Hayatın son nefesine selametle ve sadakatle ulaşmayı temenni ettiğimiz gibi, her halimizin son anına da selametle ve sadakatle ulaşmayı dilemeli... Elde olmayan sebeplerle o halimiz bir başka hale tebdil olursa da daha iyi bir hale tebdil olmasını dilemeli... Benim hayattan anladığım budur. Vallahi billahi budur vesselam.

Rabbi edhılnî mudhale sıdk ve ahrıcnî muhrace sıdk...

Amin