B.

Çanağın dibindeki iki kaşık çorbayı içmemek için direnen damarı nazlı kızların; neyse, neredeyse o damar, kabz hali beni baştan başa zaptetmeyegörsün, bendenizin de bir yerlerinde zuhur eder. İki satır yazmamak için direnişim, o küçük kızların perişan saçlarından daha karmaşık bir zihne sahip oluşum sebebiyledir. Tadını sevmediğim için değil. Hem çocukluktan beridir hiçbir nimete burun bükmedim. Yemiyorsam eğer, muhakkak vardır bir sebebi.

Her neyse, lam ve cim bazen hükmünü yitirir malum, vazife cümleden ala olur; yazmak mecburiyet halini alır. Yapacak şey yok, yazacaksınız. İşte böyle anlarda, İstanbul trafiğinde araç kullanan hodendiş nasıl davranıyorsa, öyle davranmalısınız kendinize. Bir parça hoyrat... Elalem ne der, bir büyüğüm görse mahcup olurum gibi kaygıları kenara bırakmadan olmaz. Eskiden bu kadar kaygılanmazdım gerçi, fakat büyüklerime yakalanınca birkaç defa ister istemez endişe eder oldum. Bir Ramazan günü Ekrem Kızıltaş abim aradı. Mesleğin duayeni, müşfik, muhabbetli, nüktedan Ekrem abi. E heyecanla açtım elbette. Büyüklerim arayınca heyecanla açarım ben. "Taceddin, beceremiyorsan tutma onu" dedi. Yazımı okumuş. Hatanın bini bir para. "Peki abi" dedim. Elim ayağıma dolanmış ya, izah edemiyorum o peki nereye irca olunacak. "Oruç tutma"ya mı peki yoksa "daha dikkatli olmaya" mı peki? Ala külli hal peki. Büyükler bir şey deyince peki denir.

Hem imtihan komisyonunda Ekrem abiden başka büyükler de var.

Bendenizi zaman zaman yazmaktan alıkoyan bir başka durumdan da bahsedebilirim. Aynı bugün olduğu gibi, zihninizde şavkını gördüğünüz, tebeyyün etmeye aday, az çok hissettiğiniz, lakin bir türlü formüle edemediğiniz, bir şekle koyamadığınız efkar ve hisler oluyor ya; ne yapsanız, ne kadar çabalasanız bir türlü uygun kelimelerle bir libas giydireniyorsunuz onlara... işte o acz hali. Yaz sil yaz yaz sil yaz sil... Neticede, aklınıza gelen, beyan edilmesi tarafınızca çok arzulanan o şeyi bir türlü karşıya aktarmayı beceremiyorsunuz. Heh işte tam o anda bırakasım geliyor kalemi. Kelime dağarcığımın muhayyilemi kuşatamaması bana mahsus bir nakisa olsa kahrederdi bu beni, fakat hiç meyan kökü şerbeti içmemiş adama meyan kökünün tadını zevkettirebilecek bir tarif, bunu aksettirebilecek bir kelime olmadığını biliyorum. Bu teselli bana kafi.

Hasıl- ı kelam bugün bu hali de yaşadım. Lakin yazıyı yetiştirmek gerekti. Yazdım sildim, yazdım sildim... Neticede bir şey yazar gibi yapıp hiç bir şey yazmadan yazımı tamam ettim. Sanki yedim camiinden mülhem sanki yazdım. Lutfediniz, bu seferlik hoşgörünüz. Bir sonraki yazıda telafi ederim inşallah.