B.

20. Yüzyıl'dan sonra meydana gelen bütün savaşlar kapitalizmin savaşlarıdır. Ukrayna'da süren savaş da bu cümledendir.

1990'lara kadar bu savaşların vitrindeki motifi ideolojiler idi.

1990'lar ile birlikte yeni bir evreye geçildi ve medeniyetler savaşı motifi sahneye kondu.

Karl Marx'ın tespit ettiği üzere kapitalizm sürecinin en temel parçalarından birisi akkumulasyondur. Aşağı yukarı birbirine denk olan sermaye öbeklerinden bir yahut birkaçı zaman içinde çöker ve diğerlerinin yemi olur; ayakta kalabilenlerin sermayesi büyür ve genişler.

Daha sonra bu büyümüş ve genişlemiş olanlardan biri yahut birkaçı daha düşer ve ayakta kalabilen güçlü sermaye merkezleri elemine ede ede tekelleşmeye doğru yol alır.

Biz hâlâ pandemi sürecini hastalık HES kodu aşı, maske ve benzeri şeyler üzerinden konuşaduralım, II. Dünya Savaşı sonrası yaşanan en yaygın ve büyük akkumulasyon süreci perde arkasında vuku buldu.

Yeni pazarlar, yeni lojistik ağları, yeni üretim ilişkileri ile alışageldiğimiz dünyadan farklı bir dünya bekliyor bizi önümüzdeki yıllarda.

Yazıyı ana ekseninden çıkartmış olmayayım ancak parantez içinde şunu da belirteyim: Birleşik Arap Emirlikleri bizimle boş yere barışmadı!

11 Eylül sonrası yaşanan İslamofobik dönem medeniyetler çatışmasının en klasik senaryosuydu ve Ortaçağ'dan müdevver medeni-barbar çatışması olarak Batılı zihinlere mıhlandı. Maalesef sokaktaki adamdan entelektüel çevrelere kadar çok geniş kabul gördü bu senaryo.

Zaten Batı medeniyetinin tam karşısında yer alan ve soğuk savaş yıllarında muvakkaten hoş görülen İslam medeniyeti bu süreçte Batı'nın antipodu olarak görüldü. Küreselleşmenin bir şekilde 90'lı yıllara kadar yakınlaştırdığı ve çokkültürcülük suretinde bir arada olmasının mümkün kabul edildiği İslam ve Batı böylelikle birbirinden ayrıştırıldı, Batılının İslam'dan ve Müslüman'dan arınmış saf Batı kültürüne duyduğu özlem de böylelikle teskin edilmiş oldu. Batı'da kamusal alan Müslümanların taleplerine karşı koruma altına alındı.

Ukrayna Savaşı bizlere ikinci safhaya geçtiğimizi ve Batı'nın kendi içinde ikinci bir kültürel ayrışmaya gittiğini gösteriyor. Hiçbir zaman Avrupalı kabul edilmemiş Slav milletlerinin en dişe dokunanı olan Ruslar ile Avrupa arasında bir kesin sınır çiziliyor.

300 yıllık Batılılaşma macerasının neticesinde bir şekilde Avrupa'nın periferisinde bir yerlerde konumlanan Ruslar ile Avrupa arasında mutlak ve aşılmaz bir yeni kültürel duvar çekiliyor.

11 Eylül sonrası ortaya konan tiyatronun iki perdesine geçtiğimizi ve bir perdenin kapandığını görüyoruz. Batı medeniyeti, karşısındakileri tasfiye ettikten sonra kendi içindeki dikenlerden de arınıyor.

Yunan'ın ve Roma'nın varisi saf bir Latin-Germen Batılısı tanımlanıyor.

Bu ise sermayenin kendisini giderek tek tipleştireceği bir başka büyük akkumulasyon savaşı ile yakın gelecekte tam olarak tekelleşeceği bir dönemi bizlere gösteriyor. Evet bizleri bekleyen bir üçüncü perde var.

Bu, tarihsel karşıtlıklarına karşı konumlanmış ve kendisine yamanan çevresel arızalardan arınmış modern saf Batı'nın Asya medeniyetine; Çin ve Hindistan'a karşı girişeceği savaş olacak.

Bu savaşın zihni arka planı zaten 90'lar ile birlikte Hollywood tarafından bütün dünyaya dayatıldı ve kolektif bilinçaltları buna hazırlandı.

Doğusu olmayan bir Batı isteniyor. Bütün dünyada güneş batsın hiçbir yerde doğmasın, Akşam Ülkesi her yeri kuşatsın; Mu olmadan Atlantis tüm dünyaya hükmetsin isteniyor.

Sizin anlayacağınız, hepimize Negri&Hardt'in işaret ettiği üzere Roma'sı olmayan bir imparatorluğun vatandaşlığı sunuluyor.

Bu kadar siyasetbilimcilik yeter; biraz da Müslüman Taceddinlik yapayım ve bizlerin hiçbir zaman tek tipleştirmek istedikleri dünyada Batı'nın paryası o tek tiplerden birisi olmayacağımızı, son kavganın yine bize karşı yapılacağını bir nutuk ile hatırlatayım. Belki teselli olur:

Çün Mehdi zuhur ede nihan kalmaya perde,

Şol zalimleri kesse gerek tığü teberle

Seyyid Nesimi medhin okur şamu seherde

Ve salli alâ seyyidina Âl-i Muhammed!