B.

Hissi insanlarız, çabuk alevleniriz, fevriyiz.

Her birimizin bir kuyruk acısı, hepimizin tarihin bir anında husule gelmiş nasırları var.

Bir potansiyel öfke her an bir kıvılcım bekliyor memlekette; zaman zaman sinirlenen eşimizi dostumuzu görüyoruz "yolda birisine çatsam da sinirimi döksem" diyen...

Bitmiyor kavgamız, gürültümüz; bu hakikat. Ve yaşanan kavgaların arkasında ekseriya hiçbir hakiki hikaye yer almıyor. Bu da hazin gerçek.

Hal böyle olunca, böyle bir cemiyette provokasyon da eksik olmuyor.

Her birimiz, hatta her birimizin dedeleri birtakım tahriklere, provokasyonlara şahit olmuştur toplumsal hareketlere sebebiyet veren.

Dikkatli olmalı, tuzak kurucunun tuzağına düşmemeli. Şüphe yok agâh olmak bunu gerektirir. Hayrul makirine emanet...

Velakin yapımıza ait bir özelliğimiz daha var ki, bizler genellikle bir meselede orta yol tutmayı başaramayacak kadar radikal tavırlar takınan insanlarız.

Şiddeti radikal yorumlayabildiğimiz gibi, itidali de en olmayacak surette radikal bir yorumla bir acziyet, bir zaaf, bir iktidarsızlık olarak yorumlayanlarımız oluyor.

En az fevrileşerek ölçüsüz şiddet ortaya koymak kadar yanlış bir tutumdur bu.

Evet itidale muhtacız ve her birimiz aslında mutedil vasata davetlileriz.

Bunun için soğukkanlılık gerek hiç şüphe yok.

Fakat hareket için de bir miktar aşk lazım, şevk lazım, mensubiyet hissi lazım, öfke lazım, direnç lazım, aksiyon lazım, reaksiyon lazım...

Saçma sapan bir Alman fıkrası vardı. Otuz senedir hiç radar cezası ödemediğini söyleyen bir adamın aslında arabasını garajdan ancak paslanmasın diye birkaç yüz metre çıkardığını anlatıyordu fıkra.

Evet mutedillerimiz hiçbir meselede herhangi bir öfkeye herhangi bir tahkire, herhangi bir edepsizliğe musab olmuyorlar. Zira hiçbir aksiyon ortaya koymuyorlar.

Bu mudur mutedil vasat?

Metrelik cetvelin üzerinde, 0'dan 100'e uzanan rakamların orta noktası 50'dir erenler.

Evet 85-90 agresiftir. 100 kaynama ve patlama noktasıdır, doğru. Peki ya itidal 5-10-15 midir?

Değildir!

5-10-15 de acziyettir, zafiyettir, humûd halidir.

Artı radikallik gibi eksi radikallik de aşırılıktır.

Bir süredir kendimce gözlemliyorum, çevremdeki insanlar çeşitli hadiselere nasıl tepkiler veriyor diye. Evet hakikaten sinir bozucu derecede agresif tepkiler veren, asalım-keselim, yağlı kemende çekelim diyen müfritler görüyorum.

Sosyal medyadan bahsetmiyorum yalnızca; dost sohbetlerinde de aynı beyanlarda bulunuyorlar bu müfritler.

Onlardan beriyim, zira bir aşırılık hali içindeler.

Gelgelelim bir de Nepal keşişi gibi "bırakınız efendim öfkelenmeyiniz. Dileyen saysın, dileyen sövsün. Uslu çocuk olun" diyenler var.

Yahu söylenmeyelim mi? Şöyle ufka bakarken kimsenin duyamayacağı şekilde ağız dolusu sövmeyelim mi? Dahası biz olmaktan mı çıkalım? Ne istiyorsunuz?

Gayret-i diniyyemiz, hamiyyet-i milliyyemiz de mi olmasın?

Hiçbir aşırılığa kaçmadan -ki buradaki aşırılıklardan birisi de bu acziyet misyonerlerin aşırılığıdır- içimizi bizi esir almayan bir öfke de mi kaplamasın?

Geçenlerde yazdım yineleyeyim, Ölü Ozanlar Derneği'ni izlediniz ve siz, biz olmaktan vazgeçtiniz.

Bizler de kimseyi sokağa çağırıyor, aşırılığı teşvik ediyor, agresyona tahrik ediyor, yakıp yıkmaya sevk ediyor değiliz. Demirtaş mıyız biz?

Hissiyatımızı diri tutuyoruz, zihnimizi dinç tutuyoruz ve en önemlisi biz biz olarak kalmaya çabalıyoruz.

Saçma bir dinginlikte benliğimizi kaybetmenin hiç alemi yok sevgili yogiler.

Namaste...