Bilmem size de olur mu, yanlarındayken kendim olmaktan muvakkaten çıktığım insanlar vardır.

Kiminin yanında lâl olur kalırım. Summun-bukmun, durur yere bakarım.

Kiminin yanında ise çenemin yayı gevşer, iki dakika susamam. Marifet gösteren çocuğun, cihanın sırrını pîrân-ı âleme anlatması misali, ne dediğime ehemmiyet vermeden saatlerce konuşurum. Uzaktan gören bir şey anlatırım zanneder, iki dakika kulak kabartan ise muhtemelen “ne saçmalıyor bu?” diye soracaktır.

Birine karşı beni ben olmaktan çıkartan temel hissim haşyet iken, diğerinin yanında rezil olma kaygısından azade kılan eşedd-i muhabbettir.

Oysa fakir, her iki adam da değilimdir. Gerçi “kendini tarif et” deseler nasıl bir adam olduğumu da kolay kolay tarif edemem.

Her hâlükârda müşkül bir durumdur, hissiyatınızı yerden yere vuran büyüklerin, sevgililerin, azizlerin yanında olmak. Onlardan uzak olmak ise daha müşkül bir durumdur.

Pandemi sebebiyle yaşı kemale ermiş bir sevgili azize uzaktan uzaktan nazar etmek, kimi zaman yanında saçmalamaktan daha ağır gelir. Tal’atına hasret çektiğinizden, tahammül edilemez süre uzak düşürmesin Allah.

Jorge Luis Borges, Alef isimli hikâyede, sevgilisi Betaris Viterbo’nun ölümü sonrası sokağa çıktığında yaşadığı bir şoktan bahseder.

Sokakta bulunan ilan levhasındaki afiş değişmiştir.

Ağırına gider bu durum Borges’in; zira bu değişiklikle birlikte dünya artık Beatris’in bıraktığı dünya olmaktan çıkıvermiştir. Bir sonsuz değişiklikler silsilesinin ilk alametidir bu ve dünya Betaris’in yaşadığı dünyadan bir başka yere evrilecektir.

Nihayetsiz tahavvüller peşi sıra gelecek ve dünya bir başka, bambaşka bir yere dönüşecektir.

Civanlar kocayacak, yoklar var – varlar yok olacaktır.

Ve hayat sizi şimdiye kadar hiç karşılaşmadığınız nice akabeden geçirecek, nice ıssız vadide konaklatacak, bazen de kalabalıklar içinde bikes kılacaktır.

Demin ile az sonra arasında sıkışmış bir anı yaşayan insan için çok zor bir durumdur nazarını o ana teksif etmek.

Zordur, ancak zaruridir. Becerebilene aşk olsun.

Kendinizle baş başa kaldığınızda, ilk yapmanız gereken şey, içinde bulunduğunuz anın size ne gibi bir mükellefiyet yüklediğidir.

Alınacak kararlar, aşılacak eşikler, halledilmesi gereken nice müşkilat ile karşı karşıya kalırsınız.

Ve bir an için sizi siz olmaktan azad eden bir yakınlık yine gelsin de sizi bulsun istersiniz. Bulsun ki, siz yine muvakkaten siz olmaktan çıksanız ve içinde bulunduğunuz anın omuzunuza yüklediği mükellefiyetten bir an olsun uzaklaşasınız.

Bu huzuru gerçek bir insanda ve o insana muhabbette bulamayanlar, kendilerini gündemle, siyasetle, dünya meşgalesiyle, bedbahtlar ise alkol ile tenvim etmekte ararlar.

Oysa kendisini içine hapsettiği o dünya, ne çiftçinin sabanı ne demircinin örsü ne de marangozun tezgâhı kadar gerçektir.

Anlık oyalandığınız nice meşgale bir fakirin sırtına hırka, bir yetimin başına okşayan el, bir mecruha merhem olarak dönmez.

Yalnızca anlık bir unutmak konforu sağlar.

O da az şey değildir lakin bir neticesi yoktur. Her sarhoşluktan ayılmak, her uykudan uyanmak mukadderdir.

İnsana muhabbette kendinizi unutmak ise bir başkasına değilse bile en azından size şifadır.

Şimdi diyeceğim ki, madem kendisinde kendinizi kaybedecek hakiki bir dost bulamadınız; o halde dönün kendinize ve şu soruyu sorun: Benim şu anda ne yapmam gerekir?

Zira kendisinde kaybolduğunuz hakiki bir insan değilse, sanal bir gündemdir ancak. Boş bir kaybolmaktır.

Bugün siyaset yazmak istemedim. Kendime, size önerdiğim soruyu sorasım, makul cevaplar alasım var: Şu anda ne yapmam gerekir?

Buraya kadar okumak alicenaplığını gösterenleri de benzer bir yüzleşmeye davet ediyorum. Zor ancak geliştirici…

Bir süre için muhatabınız kendiniz olun.

Bakalım ne çıkacak?