B.

Akşener'in tutarlılık gösterisi sona erdi ise kendi gündemimize dönebiliriz. Yıpranmamış adayımız Kılıçdaroğlu'ndan da zaten bolca bahsedeceğiz önümüzdeki günlerde.

Haydi ben size bunlardan daha kıymetli bir hikaye anlatayım.

Maraş'ta aracımız bozuldu, Antep'e, Küsget Sanayi'ye geldik. Genç çırak alakadar olurken bana seslendi "Anarya dah daayı". Hiç üstüme alınmadım, anlamadım. "Anarya dah hele" dedi; baktı ben hiç oralı değilim, geçti direksiyona, geri vitese taktı.

Fransızca geri anlamına gelen "an arriere"miş meğer anarya. Antepli, Adanalı "geriye" demez "anarya" dermiş.

Üç beş gün işgal ettiği Ayıntab'a anaryayı bırakmış, defolmuş gitmiş mel'un. Maraş'a da 'Maraş Otu'nu bırakmış. Uyuşturucu madde zannetmeyin, meşe külüyle dövülen tütüne Maraş Otu deniyor. Bakkalda, markette satılıyor ot. Fransız'dan öğrenmiş ot yapmayı Maraşlı... Üç beş gün durduğu şehre en karakteristik iptilasını bırakmış, cehennem olmuş, gitmiş. Maraş, Kahramanmaraş olurken otu da dudağa koymak yaygınlaşmış.

Sömürgecilik böyledir, kılcal damarlara sirayet etmeyi amaçlar. Büyük oranda başarır da!

İstanbul'a dönüşümüz Antep üzerinden.

Gaziantep... Şahinbey'in, Karayılan'ın ve daha nice isimsiz istiklal kahramanının memleketi.

Anasının namusunu korumak için 14 yaşında şehit düşen Şehit Kamil'in memleketi...

Şehitkamil İlçesi'nde bir otele girdik, resepsiyondaki delikanlı Antepli, fakat değilmiş gibi konuşmaya çalışıyor. Memleketimizin o güzel ağızları arasında açık ara en çok hoşuma gidendir Antep ağzı. Yumuşak, esprili, nüktedan, argosu derinlikli... Anaryayı daha yeni öğrendikse de Antep ağzına zaafımız eskidir. "O güzel ağız varken 'R' harfini yuvarlamak niye?" dedim kendi kendime. Derken "Kahvaltı yapacak mısınız?" diye sordu. Fiyata dahil değilmiş meğer. Mustafa Yıldız "beyranınız, katmeriniz var mı?" diye sordu. Hepimizi aynı anda ve eşit derecede yoğun hayrete sevk eden, haydi dürüst olalım öfkelendiren bir tefahhur tonuyla "Hayır, burası bir Fransız oteli" dedi Şehitkamil ilçesindeki otelin resepsiyonisti genç adam. Genç dediğime bakmayın, Şehit Kamil'in babası yaşında. "Corissant vardır o zaman sizde" dedi Mustafa. Kendinden emin ve gururlu bir eda ile "tabii ki efendim, bu bir Fransız oteli" dedi. Üç dakikalık konuşmamızda beş kere vurguladı Fransız oteli olduğunu Şehitkamil'deki otelin resepsiyonisti genç adam.

Görseniz, çocukluğu, Champs-Élysées kaldırımlarında dokuz aylık oynayarak geçmiş sanırsınız. Öyle bir iftihar etme hali...

Asansörde dayanamadı Mustafa "celladına âşık" dedi.

Klozetlere taharet musluğu koyacak kadar sapmışlar ama Fransız kültüründen. Nazar boncuğu diyelim.

Melek Mızrak Subaşı'nın anlık, basit bir görsellikle nasıl olup da birdenbire cumhurbaşkanı namzeti ilan edildiğini anlamak isteyen bu minicik hikayeden ders çıkarsın.

Hegemonyal bir şey bu. İkna olmuşlar ve sorgulamayanlar tarafından çepeçevre kuşatılmışız.

Türk gibi yaşamaya çalışıp, Müslüman gibi düşünmeye gayret ederken bin pâre oluşumuz bundandır. Tike tike olmuşluğumuz inanın kötü olduğumuzdan neşet etmiyor. Bizi bir başka şeye razı eden, bizde gördüğümüz nakisalar değil, tanımadığımız eloğluna atfettiğimiz saçma necabettir.

Zihinlerimiz Batıcı bir motif tarafından biteviye idlâl edilmekte. Mülevvesin tersinde boncuk aramak münevverlik sayılıyor.

Bir zamanlar "siz Türkler yabancı dil öğrenmeye pek iştiyaksızsınız" diyen Mağripli bir arkadaşıma "Nenemizin ismetine delildir" demiştim. Anadili gibi Fransızca konuşmakla övünüyordu. Dedesi de konuşurmuş... Ne keramet!

Bugün Antepli, anaryadan başka tek kelime Fransızca konuşamıyorsa eğer bu bizim için ancak gurur vesilesidir!

Şimdi aradan birkaç yıl geçtikten sonra, Gaziantep'te, mabedinin göğsüne uzanan namahrem eline serfürû eden bu genç adamı görünce yaşadığım üzüntü bir parça da " acaba çok mu iddialı bir söz etmişim?" diye sorgulamam sebebiyledir.

Her şeyi anlarım da, Antep'te, Urfa'da, Maraş'ta Fransız güzellemesini anlayamam.

Yazmadan edemedim.

Ben yine de Antep'in o güzel ağzıyla söylenmesi gerekeni söyleyeyim bu genç adamgillere:

Anarya dah emmoğlu,bu gettiğin yol yol değil!