B.

İmam Hatip'ten sınıf arkadaşım dün bir gökyüzü görüntüsü paylaştı ve ben bu yazıyı yazmaya karar verdim.

Efendim, cumartesi akşamı İstanbul semalarını karartan bulutlarda insan silueti görmüşler; bu Amerikalıların bir oyunu olabilirmiş.

Olabilir, ihtimaldir. Unuttunuz ama Allah da olabilir.

Arkadaşım meşrebindeki adamları muhatap alarak hitap edeyim o halde...

Batı'nın ve Batılının İslamiyet ile kavgası bitmeyecek.

Zira İslamiyet, Allah'a Allah gibi yaklaşan yegane din olarak gözlerine batacak.

Cenab-ı Hakk'ın da kulundan talebi budur; "Ya eyyuhellezine amenuttekullahe hakka tukatih" ferman buyururken bu hakikati bizlere hatırlatır.

Pek çok Batılı için ise Tanrı, o da eğer ezkaza bir tanrı varsa ve bir mi üç mü bir karar verebildiyse kişi, kanarya severler derneği başkanı gibi bir şeydir.

Ona karışmaz bununla ilgilenmez... Kaç bin sene önce topaç gibi çevirdiği dünya dönmektedir, güneş ısıtmakta, yağmur ıslatmaktadır... Batılının inandığı tanrı ise ayaklarında tokyolar, elinde kokteyl bardağı tutan sakallı bir adamdır. Tanrı tanrılığını bilmeli, sınırlarını aşmamalıdır...

Batı bu noktaya bir günde gelmedi.

19. Yüzyıl'ın sonlarında sütü azalan inek için uzun ziyaret yolculukları yapan, mahsul bereketli olsun diye Kutsal Bakire'ye adaklar adayan adamların torunlarıdır oysa kendileri. İlk yaptıkları, Tanrı'yı tabiat hadiselerini izah ederken kenarda tutmaları oldu. Tabiat yasalarını anlatırken Tanrı hiçbir yerde yer almadı.

Ve çok övdükleri hümanizm, tanrısı insan olan bir din olarak karşımıza çıktı! Alsın ve başlarına çalsınlar!...

Uzun bir pozitivizm anlatısına girer bundan ötesi, girmeyelim...

Fakat şöyle özetleyelim: Onların Tanrısı ile bizim inandığımız Allah arasındaki makas giderek açıldı.

Buna karşın biz, bu konuda İslamiyet'ten aldığımız terbiye ile başka bir kabulü ortaya koyduk. "Allah vardır ve mükevvenatı bir tanzim üzere yaratmıştır, 'külle yevmin hüve fi şe'n' her an caridir, fail-i hakiki Allah'tır." dedik. Yahut delikanlı gibi "yoktur Allah inanmam" diyenlerimiz çıktı. Saygı duyduk, duymalıyız.

Türkiye'nin modern döneminin modernist şairi Ziya Paşa, Terciibend'inde "Subhane men tahayyere fî sun'ihi'l-ukûl / Sübhane men bikudretihi ya'cuzu'l-fuhûl" (Sanatıyla akılları hayrette bırakan, kudretiyle âlimleri âciz duruma düşüren Sanatkârı teşbih ederim) diye yazdı. O kadar kopmadı bu imanından, aldığı Avrupai eğitimin ve umumi havanın rağmına..

Rica ederim bana "Ne yazdığını anlamıyoruz" tiviti atmadan önce Google'a Terciibend yazıp bakınız.

Pozitivizm'in Türkiye'deki motoru olan Kemalizm'in dahi Tabiat-Allah ilişkisinde kafası karışıktır. Her yıl Ardahan'a Atatürk silueti görmeye gitmeleri ve izah ederken de "Ölürken vealeykümselam demişti, Allah onu böylece hatırlatıyor bizlere" demeleri bundandır.

Kemalistler dahi bu kadar yer açarken Allah'a, birtakım dindar dostlarımızın, üstelik inançlarının gereği olarak Allah'a ait yerleri "Büyük Şeytan!" Amerika'ya tahsis etmelerini anlamıyorum.

Covid'in arkasında insan, bulutun arkasında insan, depremin arkasında insan...

Fakirane ikaz edeyim, sizler fazlaca hümanistleştiniz. İnandığınız Allah'tan daha muktedir bir insana inanır oldunuz. Söylemiş olayım.

Abisinin eskilerini giyen çocuk gibi, Allah'tan aldığınız ne kadar yetki ve kabiliyet varsa Amerika'ya ve İsrail'e verdiniz.

Babil Kulesi'ni yıkan Allah ebabilsiz kalmadı! Negatif teoloji ile asla yenilmez bir düşman tasarlamanız bana hiç iyi niyetli gelmiyor.

Hangi çaresizliği öğretmek istiyorlar bize bilmiyorum ama sizlere son bir hatırlatma: İsrail'in delinmez denilen demir kafesi birkaç ay önce çatapatla delindi...

Bence Allah'a inanın ve itimat edin; bunca vesveseden, paronayadan kurtulun...

Vesselam.