Hollandalı aşırı sağcı PVV (Özgürlük Partisi) üyesi Arnoud Van Doorn’un, din değiştirip İslam’ı seçtiği haberleri üzerine yine aynı şeyi düşündüm. Sonradan olma Müslümanlara ilgimiz niye bu kadar büyük? Van Doorn’un sözleri de, Müslümanlığı seçen sıradan Batılı repliklerinden farklı değil oysa; “Kuran’ı okumaya başladım. Okudukça bana ne kadar uygun bir din olduğunu gördüm.” Mesele bu kadar basit ise, biz niye şaşırıyoruz her seferinde birilerinin İslam’ı seçmesine bu kadar? Din(ler) üzerine gerçekte pek düşünmediğimiz için mi? Ya da dini, kendine “dindar” diyenler üzerinden tanımlamaya alıştığımız için mi? Kuran okumak fikrinin yolaçtığı “yabancı dil” sendromu ve “din hanesi dolu” halde büyümemizin etkisi büyük tabii bunda. Din ile “kişisel” bir ilişki kuramıyoruz çoğumuz. “Anadilde Kuran” anlayışı yerleşmedikçe, dini “özel hayat” olarak ele almak da, samimi seçimler yapmak da zor. En küçük tartışmada “Kuran’da şu var mı, bu var mı hocam”a boğuluyor ya ortalık, karikatür gibi. Google’da Türkçesi var, açıp bakmak serbest. Kulaktan dolma bağlılık kadar kulaktan dolma önyargı da problem. Tartışmak ancak bilmekle olur. “İkinci el bilgi” aydınlatmıyor.

İBB Spor AŞ’ye teşekkür
34. Vodafon Avrasya Maratonu’na verdiğim destek ödüle layık bulundu. Spor basını ve idarecilerinden oluşan jüriye ve İBB Spor AŞ’ye teşekkür ediyorum. Plaketi teslim alıp büfeye koydum. Hak kazandığım 2000 lira “teşvik” ödülünü ise, Türkiye Bedensel Engelliler Spor Federasyonu’na bağışlıyorum. Engelsiz bir Türkiye hayaliyle, çorbaya tuz...

Ödül töreni işinde sıfırız
Mevzu, niyet ne kadar “şık” olursa olsun, ödül törenlerimiz ağlanacak halde. İster ülkenin en önemli film festivali, ister kiraz festivali, ister en ileri çapta spor/sanat/akademi/medya ödülleri olsun. Korkunç sıkıcı protokol insanları ve otoriteye teslim organizasyon ruhu pençesinde kıvranıyor törenler dünyamız. Büyük bütçeli organizasyon desen, sırtını sanatçıya/konsere dayamaktan başka şey bilmez. Bastır parayı getir ünlüyü, al sana organizasyon! Şöyle şıkır şıkır akan resimli, müzikli, anonslu, “dengeli”, “eğlenceli” bir törene hasretiz. Mikrofonu bulan bırakmak bilmez. Timing’in esamesi okunmaz. Davetli uyutmalara doyulmaz. Ama gel gör ki, dünyanın izleyeceği bir “olimpiyat seremonisi”ne de talibiz evelallah. Boğaz’a stadyum kondurmak kadar kolay sanılıyor olmalı, dünya çapında açılış şovu organize etmek. Ah, şu “hallederiz abi”ci çılgın Türkler!

O anlar...
Cumartesi sabahına en yakışan ses “Yeşilçam dublajı” bana kalırsa. 70’lerden, Emel Sayın ve Tarık Akan’lı “pembe” bir kare seçtim bu sebeple sizlere bugün. İki güzel insan ile Pembe Panter! Dönemin naifliğine nasıl da yakışan bir üçlü. Bu fotoğrafa rastladığım Dipsahaf facebook sayfasında daha neler var... Eski güzelliklere meraklıysanız, takibe alınız. Pembe hafta sonları.

Hello Tweetheart: “Evet, bu da oldu. Bana birisi, Örümcek Adam’ın namaz kılmasının Ankebut Suresi’nde geçtiğini yazdı.” (@selamiince)