Son model kız babaları gibi 'iyi aşık' sınıfından değil benim babam. El ayak çekilmeden, zifiri karanlık basmadan kalbinin sesini açmayan nesildendir kendisi. Rüya koyunları çitlere dadanmadan okşayamaz öyle babalar çocuğunun saçını. Ulu orta 'seviyorum' diyemez. Halının üstünde atçılık oynayamaz dörtnala. Havalara atıp tutamaz. Uçurtmanın kuyruğunu bulutlara kasten değdirmez. Kaşlarını biraz gevşetse mesafeyi kaybedeceğinden, saygıyı yitireceğinden çekinir. Şımartamaz. İstese de beceremez. Babamla ilişkim sıkı kurallar çerçevesinde yürüdü dolayısıyla benim. Hava kararmadan evde olunacak. Baba gelince kapıda karşılanacak. 'Hoş geldin babacım' deyip eli öpülecek. Baba sofraya oturmadan yemeğe başlanmayacak. Sofrada gülünmeyecek. Nimete saygısızlık edilmeyecek. Baba ne derse yapılacak. Resmi bir çocukluğum oldu desem başım ağrımaz. Bol keseden hayalciliğim olmasa sıkıcı bile sayılabilirdi. Öyle dağa böyle kar...
BABAMA İLK HEDİYEM 
Babalar Günü kutlamak da yasaktı bizde. Hiç baba sevgisi görmediği için palavra geliyor belki de babama böyle bir günü kutlamak. Gösteriş bellediğinden uzak durur zaten böyle şeylerden. Babası olan var, olmayan var hem... Hak vermemek ne mümkün. Ancak bu yıl hayır diyemeyeceği bir hediyem var babama: Paradigma Yayınları'ndan çıkan 'Kızlar ve Babaları' kitabı... Yılmak nedir bilmeyen editörler, Gökhan Yavuz Demir ve Alper Kanca'ya teşekkürü borç bilirim ki; babamla ben de varız bu eşsiz kitapta. 56 kız, 56 farklı yaşam öyküsü ve 56 farklı 'baba' anlatıyor kitap. Her biri birbirinden gerçek, birbirinden kalpten üstelik... Anjelika Akbar, Sevin Okyay, Işıl Özgentürk, Feyza Hepçilingirler, Mehveş Evin, Nilgün Karababa, Meral Akşener, Nurduran Duman, Rengin Soysal, Nevval Sevindi aramızdan sadece birkaçı. Farklı meslekten, farklı yaştan, farklı profilden ve farklı yöreden 56 kadın kalem.
Emeği geçen herkesi kutluyorum. Yayınlandığını göremeden aramızdan ayrılan Fatma Güner Haşatlı'ya ise Allah'tan rahmet diliyorum. Hayatta olan olmayan tüm babaların günü kutlu olsun.

Gelen Kutusu (1)
Geçen gün Kuyumcu İrfan Sokak'ta (Nişantaşı) mini bir restoran keşfettim. İçeri girer girmez sıcaklık ve kalite farkını hissettim. Yemek o kadar lezzetliydi ki dayanamayıp sordum: Meğer tüm malzemeleri Kütahya'dan özel olarak 'günlük' geliyormuş. Eti, sütü, ekmeği, domatesi bile. Salçayı ise kesinlikle kullanmıyorlarmış.
 Ve ben süt ile yapılan bir kuru fasulyeyi, kesince içinden kaşar akan bir köfteyi ve böyle bir lezzeti görmedim. Ben çok beğenince mutfaklarını gezdirdiler. Hiçbir zorunlulukları olmamasına rağmen dışarıya koku vermemek için özel karbon filtre sistemi ve yağ arıtım sistemleri bile kurmuşlar. Şaştım kaldım. Ben otellerde bile böyle kaliteli, temiz ve kokusuz bir mutfak görmedim. Çevreye ve sağlığa bu kadar önem veren, neredeyse ticari kaygı duymayan bir restoran: Arif Bey Köfte. Paylaşmak istedim. (Mete Soydan)