Araba kullanmak için ehliyet sahibi olmak ve bir ton kurala uymak gerekirken 'çocuk' yetiştirmenin serbest ve keyfi olması ne tuhaf. Bekar ve çocuksuz hayatın yarattığı olağan bir yabancılaşma gibi görebilirsiniz. Ama hiçbir konuda anlaşamayacak bir sürü insanın aynı alanda performans sergilemesini fevkalade ilginç buluyorum. Her isteyen çocuk sahibi olabildiğine göre, herkes bir insanın yetişmesi konusunda yetkin yani, öyle mi? İyisi kötüsü, mutlusu mutsuzu, hırslısı depresifi, akıllısı delisi, tuttuğunu koparanı tutunamayanı, kendini bileni bilmeyeni... Herkes bir şekilde çocuk yetiştiriyor. Yap-yapma diyor. Ödül-ceza veriyor. Doğruyu-yanlışı tayin ediyor. Aklı-fikri çerçevesinde bir şeyler öğretiyor. Anne-baba oluyor... 
Doğal biçimde çocuğa bakmaktan, temel ihtiyaçlarını gidermekten söz etmiyorum. Bir 'insan' inşa etmekten, hani dualarda 'hayırlı evlat' diye geçen o idealden söz ediyorum... Dünyanın bu en enteresan işi konusunda, nasıl oluyor da pek az bilgi mevcut olabiliyor? Çok tuhaf değil mi? Hamilelik boyunca (hatta öncesinde) yapılması gerekenler raflara sığmaz. Bebek bakımı konusunda olanlar deseniz yarışır. Peki ama; saygılı, sevgili, merhametli, meraklı, çalışkan, sorumlu, tutumlu, doğruyu-yanlışı ayıran, dengeli, vefalı, kibar, makul ve kendine güvenen bir insan olmak nasıl öğretilir ki bir çocuğa?

ÇOCUĞUNUZ, SİZ VE OLANAKLARINIZ
Bilinçli ebeveynlerin genel çabası çocuğu 'mutlu' etmek üzerine. İstediklerini verebilmek için cansiperane çalışıyor, yemeyip yediriyor, giymeyip giydiriyorlar (geleneksel biçimde). En kötü ihtimal, on iki taksitle dünyayı önüne seriyorlar. Okulsa okul, kurssa kurs, tatilse tatil, harçlıksa harçlık, neyse ne... Vere vere bir hal oluyorlar. Daha çok verebilmek için yarışıyorlar. Fakat nasıl bir insan ortaya çıkardıklarını ne kadar kontrol edebiliyorlar: Aldıkça memnun olan, aldıkça yüzü gülen küçük insanlar ordusunun üyesi gibi görünüyor çocuklar (genelde)...
Dünyanın en iyi bilmemnesi olabilirsiniz ama dünyanın en iyi ANNE'si ya da BABA'sı olabilir misiniz? İstemeye herkes isteyebilir tabii de bu hedefe ulaşmak mümkün mü? Habere bakın ki; harika bir kitap var elimde (*) 'Baba' olmayı çok ciddiye almış bir adamın, Tom Sturges'ın yazdığı bir 'çocuk yetiştirme kılavuzu'...

ANA-BABALIK SANATI
On altı yıllık babalık kariyeri boyunca 'dünyanın en harika babası' olmayı istemiş, buna çalışmış bu adam. Çocuğu büyürken yanında durup seyretmekle yetinmemiş, onun ruhunun bahçıvanı olması gerektiğini idrak etmiş. Fakat bu kararına rağmen yol yordam bilmediğinin farkına varmış... Süreç boyunca, her fikre açık olmuş ve yaptığı her şeyi işe yarar-yaramaz diye ayırmış. Yazarak, notlar alarak ve dersine çok çalışarak çocuk yetiştirmiş. Sonunda ise bu konuda söz söyleyebilecek hale gelmiş...
Çocuk sahibi olmadığım halde inanılmaz çekici buldum, Tom Sturges'ın 'Ana-Babalık Sanatı'nı. Babalık-annelik etme gücünün geliştirilebilir olması fikrini çok sevdim ayrıca. İyi bir kek yapmak için bile tarife ihtiyacımız varken, 'çocuk' yetiştirme sürecinin bu kadar acemiliğe ve deneme-yanılmaya maruz kalması tuhaf değil mi sizce de? 
(*) 'Ana-Babalık Sanatı-Çocuk Yetiştirme Kılavuzu' - Tom Sturges, İstanbul Kültür Üniversitesi (İKÜ) Yayınevi.  
Not: Kürtaj-sezaryen gündemi ve en az 3-5 çocuk teşvikini göz önüne alarak arşivden çıkardığım yazım 06 - 07 - 2010 tarihlidir.

Hope Tweet Hope: 'Sonunda bugün mayo izi yapmayı başardım...' (@YiitK)