Şimdi.

Ekranları kaplayan malum meseleyi yazsam.

Okumayan kalmaz.

Çünkü magazin her zaman gündemin diğer başlıklarını döver.

Gazetecilik iştahıdır.

Sözüm yok.

Herkesin dikkat kesildiği konu belli.

Aaaaa öyle miymiş?

Yok artık!

Hadi canım...

Dağ başına kaçsan bile bu sözler peşinden gelir.

Ben de ortalık yıkılırken Muğla'ya kaçtım.

Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın eşi Emine Erdoğan Hanımefendi'nin öncülüğünde küresel bir çevre vizyonuna dönüşen Sıfır Atık Hareketi'nin Muğla çalıştayına gittim.

Valilik, belediye, üniversite...

Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü...

Sivil toplum kuruluşları...

Özel sektör...

Çevre gönüllüleri...

Hatta farklı siyasi partiler.

El ele vermişler.

Meseleyi "bölen, ayrıştıran, kutuplaştıran" yaklaşımlar yerine "Millî seferberlik" duygusuyla sahiplenmişler.

Takdire şayan...

Muğla pilot bölge olarak örnek bir yerel dönüşüm modeli ortaya koymuş.

Sıfır Atık Vakfı bu çabayı Türkiye geneline yaymak istiyor.

Tüm şehirlerde sonuç odaklı mekanizmalar oluşturulacak.

En faydalı yatırım nedir?

-Tasarruf...

Özellikle gençler ve çocuklar bu gerçeği bizzat sorumluluk alıp süreçlere dahil olarak hissedecek.

Türkiye'nin 81 ilinde "israfa karşı seferberlik" yazı konusu olmaya değmez mi?

Duyuyorum.

"Ne anlatıyorsun sen arkadaş, ortalık yangın yeri, senin derdine bak" diyorsunuz.

Şimdilik haklısınız.

Fazla değil birkaç yıl sonra dünya "PANDEMİ"den de beter "SU VE GIDA KRİZİ" ile boğuşmaya başlayınca...

Bu satırları hatırlarız.

Sadece...

Her okula birer "suluk" koyabilsek.

Tüm öğrencilerin "termos" kullanmasını sağlayabilsek.

Cam ve pet şişe israfının önlenmesi ile ortaya çıkacak ekonomik fayda hesap makinesine sığmaz.

Bunun gibi "bin tane örnek uygulamanın" hızlıca hayata geçirilmesi zor değil.

Gündemin "sarsıcı, yakıcı, merak gıdıklayıcı, sinir zıplatıcı, skandal coşturucu" başlıkları arasında...

Kafamızı hiç değilse ara sıra gerçek hayata çevirebilsek...

Fena mı olur?