Charlie Chaplin...

Sessiz sinemanın sembolü.

Şarlo karakteri ile Dünya’yı kasıp kavuran adam.

Lenin, “ben bir adama hayranım o da Şarlo”dur” demiş.

Kapitalizmi yerden yere vurduğu için Şarlo’ya komünist derler.

Ama üstad Necip Fazıl buna “hatalı teşhis” diyerek itiraz ediyor.

Bununla da kalmıyor “Şarlo’nun makina ile alay edişindeki zariflik olsa olsa ruhçu telakkiye yakışabilir” diyor. Necip Fazıl’a göre Şarlo, 20. asrın hakikatte darmadağın olmuş kıymetleriyle alay etmeyi en iyi bilen adamdır.

Ve tamamen ağlatıcı, düşündürücü bir planda, güldürücü gibi görünse de...

Charlie Chaplin’in “konuşursam beni sadece İngilizce bilenler anlayacak ama sessiz bir filmi herkes anlayabilir ve Dünya Amerika’dan ibaret değil” sözü bugünlerde ne çok şey anlatıyor.

Amerika’nın Dünya’yı kendisinden ibaret zannettiği film dizisinin sezon finalindeyiz çünkü. Gizli gerçekler ortaya çıktı, merak edeceğimiz hiçbir şey kalmadı; dostu, düşmanı, haini, kahramanı tanıyoruz artık. Senaryolar tükendi sahne hakikati bekliyor.

Hazır mıyız?

Hakikat kendisini ispat edebilecek kuvvete malik olduğundan gürültülü propagandaya ihtiyaç duymaz. Can kulağıyla hissedilebilen sessizliğin sesidir hakikat...

Ve ellerimizi başımızın iki yanına götürüp kulaklarımızı kapatmadıkça onu duyamayız.

Birbirleriyle çelişen onca hadise...

Tam ortasında biz...

Mevcut durum nasıl bir gerçekliğe tekabül ediyor?

Üzerine bastığımız zemini tanımlayamazsak yani nerede durduğumuzu anlayıp hedef-yön tayin edemezsek olması gerekene nasıl ulaşırız?

Tespitlerimiz var elbet.

Ticari, siyasi, diplomatik ve askeri gürültüler arasında bir büyük savaşın Dünya’yı kuşatmaya başladığını, artık hiç bir şeyin eskisi gibi olmayacağını, doğru bildiklerimizin yanlışa, yanlış bildiklerimizin doğruya çıkabileceğini, her an her şeye hazır olmamız gerektiğini hissediyoruz.

Bu hengamede gözümüzü, kulağımızı ne kadar açarsak o kadar yanılıyoruz. Anlamanın anlamaya engel teşkil ettiği yerdeyiz. Çünkü kulaklarımızı dolduran sesler ve gözümüzü kaplayan görüntüler Dünya’nın can çekiştiği gerçeğini örtüyor.

Örtünün altında ise can çekişen Dünya’nın sessiz çığlıkları yani mazlumların ahı var. Şan-ı İlahi’nin cilvesi mi desek, mazlumun ahı tutar tutmasına da zalimin nasıl devrileceği bütün öngörülerin ötesindedir.

Mazlumun ahı ile Cenab-ı Vacib-ül Vücud’un Zati tecellisi arasında perde olmadığına göre burada akıllar yanar.

Yani beklediğimiz gibi değil beklemediğimiz gibi olur.

Gözlerini, kulaklarını kapatıp gönül gözü ile seyreden ve can kulağıyla hissedenlere aşk olsun...