Birine bir görev verirsin.

Yetkilendirirsin.

"Senden şu işi yapmanı istiyorum" dersin.

Ama o gider heveslerinin peşinde koşarsa...

Verdiğin yetkiden kaynaklanan imkanları göreviyle uzaktan yakından ilgisi olmayan işler için seferber ederse...

Buna kelimenin tam anlamıyla "saygısızlık" denir.

CHP'deki liderlik tartışmalarına nedense kimse bu açıdan bakmıyor.

İstanbul seçmeni İmamoğlu'na yetki vermiş.

Görevi belli...

Ama o "bana ne İstanbul'dan" havasında.

Yıllardır bir türlü tamir edilemeyen metro asansörlerine bile dönüp bakma ihtiyacı hissetmiyor.

Kentsel dönüşümde orta karar bir ilçe belediyesinin ortaya koyabildiği performansın altında eziliyor oluşunu dert etmiyor.

Her gün şehrin farklı noktalarında çatlayan, patlayan, dumana boğulan, alevlere teslim olan otobüslerin tamirini bile beceremediğini görmüyor.

Ak Parti İstanbul İl Başkanlığı'nın ortaya koyduğu "Kaybolan Yıllar" eleştirileri karşısında akla, mantığa uygun tek bir yanıt cümlesi kuramıyor.

Esenler Belediye Başkanı Tevfik Göksu'nun rakamlarla, belgelerle, kıvırma payı bırakmayan somut gerçeklerle gözler önüne serdiği "İBB'de çöküş dönemi" tablosu karşısında "hayır, öyle değil" diyemiyor.

Ne yapıyor?

CHP'nin cilalı taş devrinden kalma sembollerinin yanında poz veriyor.

Seçim öncesi önünde "Sayın Cumhurbaşkanım" diyerek ceket iliklediği Kılıçdaroğlu'nan arkasından iş çeviriyor.

Böylelikle, Ümraniye Belediye Başkanı İsmet Yıldırım'ın nokta atış yaklaşımında olduğu gibi "İstanbul Belediye Başkan(SIZ)lığı" tanımlamasını doğrulamış oluyor.

Oluru nedir?

Sen görevini aksatmadan sürdürürsün...

Gözünü başka yerlere dikmezsin...

Eserlerinle, hizmetlerinde, samimiyetinle öne çıkarsın.

Dışarıdan seni liderliğe yakıştırabilirler.

Hatta sürükleyebilirler.

Bu ayrı...

Ama işi gücü bırakamazsın.

Seni yetkilendiren İstanbul seçmenine "ne halin varsa gör benim başka işlerim var" tavrı sergileyemezsin.

Neden?

İstanbul seçmeninin yetkilendirme ve hesap sorma gücünü hafife almış olursun da ondan!