Varlığın gerekleri.

Vücudun icapları da desek olur.

Manda yumurtlamaz.

Tavuktan süt çıkmaz.

Mazottan çorba yapıp içemeyiz.

Çayırda yüzemeyiz.

Bülbülü anırtamaz eşeği uçuramayız.

Böyledir.

Gereği budur.

Ama.

Aklımıza, mantığımıza sürekli ters takla attırırsak kulağımızla yemeye,

gözümüzden ses çıkartmaya, ayaklarımızın değil burnumuzun üzerinde yürümeye çalışırız.

Olmaz tabii.

Bin türlü hastalıkla boğuşur ama doktor beğenmeyiz.

Bununla da kalmaz önümüze gelene ilaç öneririz.

Biri vardı.

Şimdi ne yapıyor bilmiyorum.

Memlekette ne kadar gazete varsa hepsinde bu kişinin mimarlık üzerine eleştiri yazıları yayımlanırdı.

Çok biliyordu.

Merak edip araştırdım.

Tek bir eserine rastlayamadım.

Değil mimari bir eser tavuk kümesi bile yapmamış.

Yani “şu yanlış, bu yanlış” diyenlere “ne yaptın” diye sorduğunuzda takke düşüveriyor.

Kişinin bildiği yaptığıdır.

Merhum Nurettin Topçu “Hakikat güneşine götüren yol, dosdoğru, dümdüz bir yoldur. Lakin insanlar içinde bu yolun yolcusu azdır da karmakarışık, dolambaçlı yolların yolcusu çoktur. Ve bu yolların üstünde yüzlerce kafile birbirleriyle yarışmaktan hiç usanmayacaklardır. Halbuki düz yol, aydınlık yol, saadetin ve gerçek zaferin yoludur. Kalbe çevrilen gözlerin ilk bakışta buldukları yoldur..... Hakikat güneşi karşımızda parlamakta iken gözlerimizi kapatmayacak kadar kuvvetli ve cesur olalım.” diyor.

Bu tavsiyeye kulak verme zamanı.

Zira su bulanık.

Avcılar uyanık.

Emeksiz, zahmetsiz, esersiz tiplerin oltasına gelecek balıklar değiliz.

Gezi ayaklanmasından 15 Temmuz darbe ve işgal girişimine kadar Türkiye’ye yönelik bin tane saldırıyı görüp yaşadıktan sonra hangi gerekçe “dertleri sadece yıkmak” olanlara fırsat vermeyi haklı kılabilir?