Hayvana eziyete hapis cezası öngören kanun meclisten geçmedikçe işimiz gücümüz rast gitmeyecek.

Niye mi?

“Merhamet etmeyene merhamet olunmaz” da ondan...

Hayvancağızın başına çuval geçirmiş.

Sopayla vuruyor da vuruyor.

İşkence ediyor.

Bu görüntüleri izleyip içi acımayan var mı?

Diğeri aracın arkasına bağladığı köpeği kilometrelerce sürüklüyor.

Başkası zavallı kediyi yerden yere vuruyor.

Bunlara daha ne kadar tahammül edeceğiz?

“Bırakalım yapsınlar, boş verelim” mi diyeceğiz?

Mesele sadece hayvan hakları da değil.

Asıl sorun özgürlüğü kuralsızlık sanan anlayış.

İşte trafik meselesi...

Avrupa’da arka koltukta olsan bile emniyet kemerini bağlarsın.

Kırmızı ışıkta geçmezsin.

Şerit ihlali yapmazsın.

Hadi sıkıysa gevşek davran.

Birkaç maaş tutarında ceza ödemekle kalmaz sürücü belgeni de polise kaptırırsın.

Batı’da insanlar kanun korkusundan neredeyse bir gözleri açık uyuyorlar.

Kimse çıkıp “Polis devleti” naraları atmıyor.

Bizde ise terör destekçiliğini bile demokratik hak diye satmaya çalışan tipler var.

Kuralsızlığın, sorumsuzluğun, vicdansızlığın hak ettiği cezayı görmediği bir bataklığın ürünü bunlar.

Bu bataklık kurutulmadıkça gerçek anlamda demokrasi ve özgürlüklerden söz edebilir miyiz?

Kuralsız toplumda demokrasi yeşerir mi?

Başkasının hakkına hukukuna saygının olmadığı yerde özgürlük barınabilir mi?

Üniversite mezunu ama etrafa çöp atıyor.

Yüksek lisanslı, doktoralı ama kadına şiddet uyguluyor.

Hukuk profesörü ama trafikte hız sınırını aşıyor.

En eğitimliler arasında öz kızını taciz edeni bile gördük.

Şimdi bunlar karşısında “eğitim şart” diyerek işin içinden sıyrılabilir miyiz?

Bireyleri sorumlu davranmaya sevk edecek kurallar koymakla kalmayıp o kuralları istisnasız, tavizsiz uygulamaktan başka yol yok.

Uyku modundaki dikkatimizi açık konuma getirecek bir disiplin duygusuna ihtiyacımız var.

Başıbozukluğa alışmış olanlarımızın zoruna gidecek olsa da...