Büyük İslam âlimi Mahmut Ustaosmanoğlu Hakk'a yürüdü.

Cenazesi milyonları buluşturdu.

Milletin inancına, tarihine ve kendisine düşmanlık etmeyi marifet sanan çevreler ise yine boş durmadı.

Hakaretler, iftiralar, saygısız yaklaşımlar sosyal medya çöplüğünü doldurdu.

Hesapta içlerindeki kin ve nefreti "seçime kadar" saklı tutacaklardı?

Dayanamadılar.

Kılıçdaroğlu her ne kadar "CHP artık eski CHP değil" demiş olsa da ana omurgasını CHP'nin oluşturduğu malum çevre maskesini sıyırdı ve iyi tanıdığımız o yüz karşımıza çıkıverdi.

Milletin gönlünde yer edinmiş büyük şahsiyetlerin cenazelerinde bu durumu hep yaşarız ve ister istemez Mareşal Fevzi Çakmak'ın "ezan yasağının kalkmasına gidecek yolu açan" cenazesini hatırlamak durumunda kalırız.

CHP'nin tek parti iktidarı Türkçe ezan ile milletin gönlünü kanattı.

Ezana hasret yıllarca sürdü.

Adnan Menderes ile Demokrat Parti iktidara gelince ilk iş olarak 16 Haziran 1950'de ezan yasağını kaldırdı.

Ezanın özgürlüğüne kavuşmasında Mareşal Fevzi Çakmak'ın cenazesinde yaşananların etkisi hep konuşulmuştur.

Mareşal, 10 Nisan 1950'de vefat etti.

İktidarda CHP vardı.

Devlet töreni düzenlenmedi.

Yas ilan edilmedi. Aksine radyolarda oyun havaları çalıyordu.

CHP iktidarının saygısızlığı vicdanları kanattı.

Devletin dışladığı komutanın cenazesini millet sahiplendi.

Cenaze CHP zulmüne karşı protestoya dönüştü.

Tam 18 yıldır yasaklanmış olan ezan olması gerektiği gibi asli haliyle okundu.

Cenazeye katılan yaklaşık 100 bin kişi hep bir ağızdan tekbirler getirdi.

Tekbir getirenler gözaltına alınıp tutuklandı.

Dönemin Başbakan Yardımcısı CHP'li Nihat Erim yaşananları "Şimdiye kadar görülmemiş bir kalabalık sokaklara dökülmüş. Hafızlar, şeyhler, hocalar, Arapça ezanlar, ilahiler okuyarak Nişantaşı'ndan Beyazıt'a ve oradan da Fatih ve Eyüp'e kadar tabutu götürmüşler. Maalesef bu tezahürlerin önünde üniversite talebeleri yer almış. Hazin bir levha. Otuz yıl sonra laiklik inkılabımızın imtihanı oluyor bu" ifadeleriyle günlüğüne yazdı.

Mareşal'in 12 Nisan 1950'deki cenazesinde yaşananlar kıvılcımdı.

CHP'nin yasakçı zihniyetini kül edecek asıl yangın sadece bir ay sonra başlayacaktı. Takvimler 14 Mayıs 1950'yi gösterirken millet ilk kez özgürce oy kullandı ve Demokrat Parti iktidar, Adnan Menderes Başbakan oldu.

Mareşal'in cenazesinde kendisini gösteren milli şahlanış belki de bir ay sonra yapılan seçimlerin sonucunu tayin etmiş ve o cenazede tutuklanma pahasına tekbir getirip ezan okuyanların cesareti "önüne geçilemez sel" olmuş, yasakların kalkmasını sağlamıştı.

Altında milletin imzası bulunan büyük hadiseler arasındaki bağ bir zincirin halkaları gibi o günlerden bugüne uzanıp geliyor aslında.

15 Temmuz dirilişi olmasa Ayasofya'nın zincirleri kırılabilir miydi?

Mahmut Ustaosmanoğlu Hocaefendi'nin cenazesinde buluşan milyonlar Türkiye'nin huzuru, birliği, esenliği için dualar etti.

Bu duaların, içlerindeki İslam nefretinin ateşiyle kavrulanlara biraz olsun sevgi ve merhamet serinliği getirmesini temenni ediyorum.