Şu gazetecilik mesleğine gözünü biz yaştakiler gibi 28 Şubat’ın karanlık ikliminde açanlar için bazı isimler çok ama çok şey ifade eder.

Ahmet Kekeç öyle bir isim.

Tanışmamız o karanlık iklimin hüküm sürdüğü 90’lı yıllara uzanır.

Ahmet Abi, Kanal 7’de yapımcı yönetmeni olduğum haber programında daimi yorumcuydu.

Bakmayın yapımcı-yönetmen filan dediğime.

Yaş henüz 20...

Yine bir Pazartesi sabahı ve Ahmet Abi ehliyetini, kimliğini yanına almadan direksiyona geçip yayına gelmiş.

Kimsenin konuşmak istemediği, korktuğu, hesap kitap peşinde koştuğu günler...

Hem de hakkında bin tane dava, soruşturma artık her neyse hepsi var.

-E abi yakalanacaksın bir gün!

-Yakalamazlarsa hatırım kalır...

Öyleydi Ahmet Abi...

Vicdanına uymayan kurallara da zulmü boyunu aşmış krallara da boyun eğmezdi, eğmedi.

Bir abide kılavuzdu önümüzde ona bakar istikamet alırdık.

Bilirdik, milim şaşmaz, sapmaz, yalpalamazdı.

Herkesin ve her şeyin yamulduğu yerde inadına düz, pürüzsüz ve net kalabilmenin sembolüydü.

Yazıp söyledikleri değil duruşuyla, adamlığıyla, vicdanıyla, davasıyla, kavgasıyla çıtayı çok yükseğe çekti.

Sadece dindar, muhafazakar çevrelerden değil çok farklı kesimlerden hayranları, takipçileri vardı.

Köşe yazarlığı, TV yorumculuğu ile ön plandaydı da aslında bir gazete emekçisiydi. Yıllarca gazetelerin yazı işlerinde sayfa sekreterliğinden, editörlüğe, servis şefliğinden genel yayın yönetmenliğine kadar her kademede görev yapmış meslek büyüğümüzdü.

Kanser illetine yakalandığında “geçmiş olsun” demediğim için kızmıştı bana.

Konduramadığım için konuşamamıştım.

Nice badireler atlattı, zorluklara göğüs gerdi.

“Muhalif yazar” olarak gençliğini tüketti.

Gün geldi yazdıkları, söyledikleri partileşip iktidara yükseldi.

Bu kez üzerine “yandaş yazar” etiketini yapıştırmak istediler.

O da çıkıp “Ben 40 yıldır aynı şeyleri söylüyorum Ak Parti bana yandaş oldu” diyerek herkese hak ettiği yeri gösteriverdi.

Şimdi dua etmek lazım. Bir de Ahmet Kekeç kitapları okutmak eşe dosta.

Vefat haberini aldığım andan beri kamyona çarpılmış gibiyim.

Hepimizi toplasak Ahmet Abi eder miyiz?

İşte öyle bir değeri yitirdik anlayın halimizi.

Başımız sağ olsun...