Kadim ve evrensel bir nefesle, içine düştüğüm bu vasattan beni çekip alan misafirimle sohbetim size nasıl geldi bilemiyorum... Bende soracak çok soru var. Heyecandan yerimde duramıyorum. Onun yanıtları ise sakin bir yaz gecesindeki yıldızlar gibi. Gündem sözümona fokur fokur kaynarken, manşetlerde her gün bir dünya yıkılıp beyhude kuruluyor ve bu güncel  kakafoni kulağıma ağustos böceklerinin cırıltısı gibi geliyor. Misafir daha ilk ziyaretinde sohbetin öznesine insanı almış ve köşe taşı benzetmesini yapmıştı. Sonra da sorularımla yavaş yavaş sohbeti kıvamlaştırmıştı. Fakat sizlerden o kadar çok soru geldi ki o kıvamlı sohbetin çıkış cümlesini daha da açmasını rica ettim:
'Her insan zaman ve mekanın, tarih ve anın buluştuğu bir noktadır diyorsun.  Eğer öyleyse bu nasıl bir noktadır? Neyi toplar neyi dağıtır?'
Gülümsedi, yine usulca başını eğdi ve anlatmaya başladı.
Tarihte ne olageldiyse... İnsanlıktan yükselen ne varsa insan onların  bugüne taşıyıcısı değil midir... Ve yine insan bugün olan bitenin toplayıcısı değil midir. Tarihi bugüne taşıyan da o, bugünü toplayıp tarihin avuçlarına koyan da o. Bunu Kuran'dan duy: Şahit ve meşhurdur o. Yani tarih onda şahit olunur ve odur tarihe şahit olan.
Duramayıp bir kez daha sordum: 'Şehit ne demektir?'
O ise bir sabret de dinle dercesine kaldığı yerden devam etti:
'Şehit iyiye hakikate şehadet edenler demektir. Onlar söz, davranış ve tavırlarıyla insanlık semasının hizmetçisidirler. Kendilerine isabet eden her belanın bağrından güzel sözü, güzel fiili yakalayıp çıkaran, insanlık semasına yükseltenlerdir. İşte bu uğurda benliklerini kurban ederler ve her ana, her işte kendi canlarına kıyarlar, başlarından geçerler. Onlar iyilerin şahidi, iyiliklerin şehididirler. Herkes kendisine bir şey isterken, onlar kendi canları ile, kendi kanları ile insanlığın canını yeşertirler. Kadim değerler onların vadisinden bugüne akmaktadır. Bugünün iyiliklerine o ırmaklar kan ve can olmaktadır. İşte insan onlardır ve bu yüzden zaman ve mekanın, tarih ve anın buluştuğu merkezlerdir onlar. Hak iki elin onların bağrından asmıştır. Sol elleriyle tarihin değerlerini bugüne taşıyıp getirirlerken sağ elleri bugünün kıymetlerini tarihin avuçlarına toplamaktadır. Bunu Kuran'dan duy!: Onlar ayaklarıyla yerin çivisi, başlarıyla semanın direğidir' dedi ve yine hüzün denizine daldı.
Anladım ki insanlık için canına başına kıyamayandan insan olmaz.
İnsansa esasen şehidin ta kendisidir. O insanlığın kilit taşları; şehitler bugünün acizlerinin önüne  tarihi değerleri tek tek taşımasalar iyi olayı, iyilikler işlemeyi biz nereden bileceğiz. İşte ancak o insanlık  şehitleri toplayageldikleri kadim insanlık değerleriyle bu ihtiyacı karşılarlar. Ayağa kalktığını fark ettim misafirimin. Şehitlikle iyilik arasında dalıp gittiğim girdaptan sıyrılıp 'Dur bir dakika! Nereye... Bir sorum daha var' dedim, 'İbadetleri konuşmaya başladık ya... Madem Ramazan ayındayız. Gel de bir orucu anlat...'
Gene gülümsedi, 'Bugün geç oldu...' deyip ayrıldı...